شبکه‌های فارسی‌زبان ماهواره، محصولات سینمای ایران را یکساعت بعد از پخش، می دزدند/ 300میلیون بده فیلمت را دیرتر منتشر کنیم!

بحران قاچاق فیلمهای ایرانی توسط شبکههای فارسیزبان ماهواره، زخم کهنهای است که همچنان مرهمی برایش یافت نمیشود. به گزارش خبرآنلاین روزنامه همشهری نوشت: فاصله ورود فیلمها به شبکه نمایش خانگی تا پخش غیرقانونیشان از شبکههای ماهوارهای، به کمتر از یک ساعت رسیده است،فیلمهایی که سریع دانلود و بدون رعایت حقوق قانونی صاحبانشان به تاراج میروند. ماجرای قاچاق فیلمهای ایرانی قدمتی طولانی دارد. اگر در گذشته فیلمهای روی سی دی و دی وی دی منتشر و با یکی دو روز فاصله از اکران، از شبکههای فارسی زبان پخش میشدند الان با تغییر شیوه عرضه و اکران آنلاین، سرعت سرقت فیلمها هم بالاتر رفته است. با توجه به اینکه اوضاع گیشه سینماها چندان مطلوب نیست، ورود فیلمها به شبکه نمایش خانگی یکی از مهمترین ابزارها برای بازگشت سرمایه است. ابزاری که با سرقت شبکههای فارسیزبان چنان که باید کار نمیکند. به نام شبکه نمایش خانگی، به کام کانالهای ماهوارهای هر آنچه به شبکه نمایش خانگی می آید ساعتی بعد از شبکههای فارسی زبان ماهواره پخش می شود. در جدیدترین مورد این اتفاق برای فیلم «زن و بچه» ساخته سعید روستایی افتاده است. فیلم بلافاصله بعد از انتشار اینترنتیاش، در تمام شبکههای فارسیزبان ماهوارهای پخش و بازپخش شد. همینطور«غریزه» کار سیاوش اسعدی مدام در حال پخش از این شبکههاست. اما پیش از این هم فیلمهای «رها» به کاگردانی حسام فرهمندجو و «گوزنهای اتوبان» به کارگردانی ابوالفضل صفاری چنین تجربهای داشتهاند. این موضوع درواقع سالهاست که ادامه دارد، اما چارهای برایش اندیشیده نشده است. این شبکههای ماهوارهای که کار اصلیشان تبلیغات است و بین تبلیغات فیلم هم پخش میکنند، درواقع دفاتر کوچکی هستند که با کمترین هزینه بیشترین درآمد را کسب میکنند. این دفاتر با پرداخت هزینه اجاره فرکانس یکماهواره، تبلیغاتی با مبالغ بالا میگیرند و آنها را بین فیلمی که کاملا رایگان در دست دارند، پخش میکنند. تولیدکننده ایرانی بیشترین ضرر را میکند سعید خانی که بهتازگی فیلم «رها» با تهیهکنندگی او در شبکههای ماهوارهای پخش شد، معتقد است مسئله پخش فیلمهای ایرانی در شبکههای ماهوارهای موضوعی قدیمی است و به نتیجهای نخواهد رسید، چراکه یکبحث حاکمیتی است و تا زمانی که قانون کپیرایت جدی گرفته نشود، وضعیت همین است. او میگوید: «شبکههای فارسیزبان تبلیغاتی دارند و شماره تلفنهایی در اختیار مخاطبانشان میگذارند که در تهران است و اگر عزمی وجود داشته باشد، از طریق همین شمارهها میتوان آنها را پیدا کرد و نهادهای دیگری مثل وزارت ارشاد یا شورای صیانت و مبارزه با قاچاق فیلم میتوانند در این زمینه کمک کنند، پشت پرده مافیایی وجود دارد که اجازه این کار را نمیدهد، وگرنه پیداکردن دفتر صاحبان این شبکهها کار سختی نیست. ما حتی از یاست هم شکایت کردهایم، اما توضیح دادهاند وقتی فرکانس ماهوارهای را میفروشیم، دیگر به محتوایی که پخش میکند کاری نداریم. به اضافه اینکه دفاتر این تلویزیونها معمولا در کشورهایی ثبت شده که دورافتادهاند، مثل کشورهای آفریقایی، ولی بههرحال بخش اعظم آنها در ایران دفتر دارند و باعث میشوند تولیدکننده ایرانی متضرر شود. دلسوزی هم ظاهرا وجود ندارد.» او میگوید: «در این وضعیت اقتصادی بخشی از جامعه مجبور است هزینههای فرهنگی مثل سینما را از سبدش خارج کند، برای همین هم غیرقانونی فیلمها را میبینند.» مجتبی رشوند تهیهکننده «صددام»:تنها 3 روز پس از اکران آنلاین، فروش فیلمبه دلیل پخش در ماهواره سقوط کرد. ابوالفضل صفاری تهیهکننده «گوزنهای اتوبان» :شبکههای ماهوارهای به من زنگ زدند و گفتند ۳۰۰ میلیون تومان بدهید تا فیلمتان را دیرتر پخش کنیم.