در مه ۱۹۹۹، ناتالی نخستین نوزاد حاصل از لقاح آزمایشگاهی شد که خودش فرزندی به دنیا آورد. لقاح فرزند ناتالی بهطور طبیعی انجام شد و این امر به نگرانیهایی که در خصوص احتمال عدم تواناییِ فرزندان دخترِ حاصل از IVF برای بارداری طبیعی وجود داشت، پایان داد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۸ [۳ مرداد ۱۳۵۷]، لوئیز جوی براون، نخستین نوزاد جهان که به روش لقاح خارج از رحم (IVF) شکل گرفته بود، در بیمارستان عمومی اولدهام و منطقه در منچسترِ انگلستان، از مادری به نام لزلی و پدری به نام پیتر براون متولد شد. این نوزادِ سلامت، اندکی پیش از نیمهشب با جراحی سزارین به دنیا آمد و وزن او پنج پوند و ۱۲ اونس (حدود ۲ کیلو و ۶۰۰ گرم) بود. لزلی براون پیش از به دنیا آوردن لوئیز، به دلیل انسداد لولههای فالوپ، سالها از ناباروری رنج میبرد. او در نوامبر ۱۹۷۷ تحت این روش درمانیِ لقاح آزمایشگاهی قرار گرفت که در آن زمان روشی تجربی بود. یک تخمک بالغ از یکی از تخمدانهای او برداشته و در ظرف آزمایشگاهی با اسپرم همسرش ترکیب شد تا رویان شکل بگیرد. این رویان چند روز بعد در رحم او کاشته شد. پزشکانِ او، یعنی پاتریک استپتو، متخصص زنان بریتانیایی، و رابرت ادواردز، دانشمند فیزیولوژیست، همکاری پیشگامانه خود را در این زمینه از یک دهه قبل آغاز کرده بودند. به محض اینکه رسانهها از این بارداری باخبر شدند، خانواده براون زیر ذرهبین شدید افکار عمومی قرار گرفتند. تولد لوئیز به سرخط خبرهای سراسر جهان تبدیل شد و پرسشهای حقوقی و اخلاقی گوناگونی را برانگیخت. خانواده براون چند سال بعد، صاحب دومین دختر خود به نام ناتالی شدند که او نیز از طریق روش IVF به دنیا آمد. در مه ۱۹۹۹، ناتالی نخستین نوزاد حاصل از لقاح آزمایشگاهی شد که خودش فرزندی به دنیا آورد. لقاح فرزند ناتالی بهطور طبیعی انجام شد و این امر به نگرانیهایی که در خصوص احتمال عدم تواناییِ فرزندان دخترِ حاصل از IVF برای بارداری طبیعی وجود داشت، پایان داد. در دسامبر ۲۰۰۶، خودِ لوئیز براون نیز پسری به نام کامرون جان مالیندر به دنیا آورد که او هم بهطور طبیعی شکل گرفته بود. امروزه، روش لقاح آزمایشگاهی (IVF) یک درمان پزشکی رایج و استاندارد برای ناباروری به شمار میرود. صدها هزار کودک در سراسر جهان از طریق این روش متولد شدهاند که در برخی از این موارد، از تخمک یا اسپرم اهدایی استفاده شده است.
