آیا پهپادها میتوانند در جنگهای مدرن از موشکهای کروز پیشی بگیرند؟ این پرسشی است که در این مقاله سعی بر پاسخ به آن و پرداختن به جنبههای مختلف توانایی این دو سلاح داریم. پهپادهای انتحاری و موشکهای کروز طوری طراحی شدهاند که کار را برای سیستمهای دفاع هوایی مدرن دشوار کنند، اما این کار را به روشهای بسیار متفاوتی انجام میدهند. موشکهای کروز به برد بلند، دقت، پرواز در ارتفاع پایین و کلاهکهای قدرتمند متکی هستند. در عین حال، پهپادها، قابلیتهای فردی را با تعداد، هماهنگی و توانایی اشباع پدافندها معاوضه میکنند. واقعاً چگونه میتوان آنها را با هم مقایسه کرد؟ ۱. برد موشکهای کروز در حملات دوربرد، برتری آشکاری دارند. به عنوان مثال، موشک تاماهاوک نیروی دریایی ایالات متحده بسته به نوع آن میتواند تقریباً ۹۰۰ مایل دریایی یا حدود ۱۶۰۰ کیلومتر را طی کند. این توانایی به آن اجازه میدهد تا بدون نیاز به نزدیک شدن سکوی پرتاب به پدافندهای دشمن، به اهدافی در اعماق خاک دشمن حمله کند. در طرف مقابل، پهپادهای کوچک مورد استفاده در حملات گروهی عموماً برد بسیار کمتری دارند. مقاومت آنها به شدت به ظرفیت باتری، نیروی محرکه، بار مفید و ارتباطات بستگی دارد. پهپادها یا هواپیماهای بدون سرنشین بزرگتر میتوانند مسافت بیشتری را طی کنند، اما همچنین گرانتر میشوند و از مفهوم کم هزینه حملات گروهی فاصله میگیرند. برنده در این شاخصه، موشکهای کروز هستند. ۲. توانایی حمل بار مفید و قدرت تخریب موشکهای کروز قدرت تخریب قابل توجه و بیشتری دارند. یک موشک کروز تاماهاوک میتواند کلاهکی تقریباً ۱۰۰۰ پوندی(۴۵۰ کیلوگرمی) حمل کند که آن را برای حمله به تأسیسات نظامی مستحکم، مراکز فرماندهی، سایتهای دفاع هوایی و زیرساختهای مهم مناسب میکند. در مقابل، اغلب پهپادهای گروهی بار مفید بسیار کمتری حمل میکنند و در عوض، قدرت آنها از توزیع سلاح در بین پهپادهای متعدد ناشی میشود. یک پهپاد ممکن است خسارت محدودی ایجاد کند، اما دهها پهپاد که به طور همزمان حمله میکنند، میتوانند چندین هدف را تهدید کنند یا بارها به یک منطقه حمله کنند. برنده در این شاخصه نیز موشکهای کروز هستند. ۳. هزینه و مقیاسپذیری این جایی است که حملات گروهی پهپادها به طور خاص جذاب میشود. موشکهای کروز مدرن میتوانند سلاحهای پیچیده و گرانقیمتی باشند که شامل پیشرانه، ناوبری، هدایت، حسگرها و کلاهکهای پیشرفته میشوند. در عوض، پهپادهای دستهجمعی بر تعداد زیادی از پلتفرمهای کوچکتر و بالقوه قابل حمله تأکید دارند. به عنوان مثال، برنامه تاکتیکهای تهاجمی ازدحامی دارپا، عملیاتی را بررسی کرد که شامل ۲۵۰ سیستم هوایی و زمینی مستقل است. این بدان معناست که ارتشها میتوانند به طور بالقوه پهپادهای بیشتری را با هزینه تعداد نسبتاً کمی موشک کروز پیچیده به هوا بفرستند. برنده در این ویژگی، پهپادها هستند که با هزینه کمتر نسبت به موشکهای کروز و قابلیت حمله دستهجمعی دست برتر را دارند. ۴. نفوذ به دفاع هوایی موشکهای کروز به طور خاص برای دشوار کردن رهگیری طراحی شدهاند. آنها میتوانند در ارتفاعات پایین پرواز کنند، از مزیت زمین استفاده کنند و با استفاده از مسیرهای دقیق برنامهریزی شده به اهداف نزدیک شوند و زمان موجود برای سیستمهای راداری دشمن برای شناسایی و پاسخ به آنها را کاهش دهند. اجتماع پهپادها مشکل متفاوتی ایجاد میکند. به جای اینکه رهگیری هر هواپیما را به طور فوقالعاده دشوار کنند، میتوانند با ارائه همزمان اهداف متعدد، یک سیستم دفاعی را تحت الشعاع قرار دهند. پدافند هوایی ممکن است مجبور باشد دهها موشک ورودی را به طور همزمان شناسایی، ردیابی و اولویتبندی کند و با آنها درگیر شود. با این حال، پهپادها میتوانند در برابر اسلحهها، جنگ الکترونیکی و سیستمهای پدافند هوایی کوتاهبرد آسیبپذیر باشند. مزیت در این مورد به سیستم دفاعی که موشکهای کروز یا پهپادها با آنها مواجه می شوند، وابسته است. ۵. هدایتپذیری و هماهنگی موشکهای کروز بسیار دقیق هستند، اما عموماً به عنوان سلاحهای جداگانه و با پیروی از مسیرهای برنامهریزی شده و اطلاعات هدایت عمل میکنند. در مقابل، گروههای پهپادی به طور بالقوه چیزی پویاتر ارائه میدهند. یک حمله گروهی از جانب پهپادها شامل چندین سیستم است که با هم ارتباط برقرار میکنند، اطلاعات را به اشتراک میگذارند و رفتار خود را هماهنگ میکنند. برخی از پهپادها میتوانند به دنبال اهداف بگردند، در حالی که برخی دیگر اطلاعات شناسایی، حمله یا رله ارتباطی را انجام میدهند. این رویکرد توزیعشده میتواند به یک گروه اجازه دهد تا با تغییر شرایط، به طور مؤثرتری سازگار شود. اشکال این است که ارتباطات و هماهنگی میتواند باعث ایجاد آسیبپذیری در برابر جنگ الکترونیکی و پارازیت شود. مزیت در این بخش، از دید توانایی هماهنگی با گروه پهپادها و از دید قابلیت اطمینان با موشکهای کروز است. ۶. نقشها در میدان نبرد در نهایت، این دو سلاح برای وظایف متفاوتی مناسب هستند. موشکهای کروز برای حملات دقیق و عمیق با ارزش بالا که برد و قدرت انفجاری ضروری است، مناسبتر هستند. گروههای پهپادی نیز به طور بالقوه برای شناسایی، حملات اشباع پدافندهای هوایی، یافتن مواضع دفاعی دشمن، حمله به اهداف پراکنده و شبکههای دفاعی فراگیر مفیدتر هستند. نتیجهگیری مؤثرترین رویکرد در آینده ممکن است استفاده از مزایای هر دو سلاح در ترکیب با هم باشد. گروههای پهپادی میتوانند مواضع دفاعی دشمن را در معرض دید قرار دهند یا منحرف کنند و آنها را مجبور به استفاده از رهگیرها و افشای موقعیتهای خود کنند. موشکهای کروز نیز میتوانند به مهمترین اهداف حمله کنند. پهپادها به جای جایگزینی با موشکهای کروز ممکن است به لایه دیگری از زرادخانه تهاجمی مدرن تبدیل شوند. موشکهای کروز برد و قدرت تخریبی را به ارمغان میآورند و پهپادها، جرم، انعطافپذیری و هماهنگی را در دسترس قرار مید
