اتفاقی که دانیال ایری در دقیقه ۹۰ بازی با تراکتور رقم زد، مانع دیده شدن سایر مشکلات پرسپولیس شد. پرسپولیس با تارتار فصل را خوب شروع کرد. خریدهای تازه به خوبی خود را نشان داده و تیم علاوه بر نتیجه، نمایش دلپذیری هم داشت. به صدر جدول رفت و هواداران همه جوره راضی بودند تا اینکه بازی بزرگ با تراکتور در تبریز فرا رسید. پرسپولیس در تبریز باخت، صدر جدول را به رقیب دیرینه واگذاشت و لااقل برای یک نیم فصل، کری خوانی روی سکوها را به هواداران تراکتور به صورت طبیعی بعد از باخت، توجه خیلیها به مهمترین اتفاق این مسابقه جلب شد. به عبارت بهتر، در جشن و هیاهوی شادی و در ماتم بعد از شکست، کمتر کسی سراغ مسائل و مشکلات جدی رفت. از جمله این مسائل امیرحسین محمودی است. پدیده فصل قبل پرسپولیس که به لطف ویترین این تیم بزرگ، با دو بازی در لیگ به تیم ملی دعوت و به جام جهانی هم رفت. بازیکن جوان که از جام جهانی برمیگردد، کوهی از انگیزه است که در تیم خود فیکس و در جام ملتهای پیش رو یکی از ۱۱ مرد اصلی تیم ملی باشد. به خصوص که سایر جوانان و تازه واردهای پرسپولیس خوش درخشیده بودند و محمودی رقبای کافی هم داشت. سوال؛ امیرحسین محمودی کجاست؟ چرا در سه هفته که از شروع لیگ میگذرد، مجموع دقایق حضور او در زمین از برخی بیشتر اما هیچ حرکت مثبتی از او دیده نشده؟ دیدیم که شهرآبادی بازی اول و دوم، نیمه دوم آمد و بازی دوم گل زد تا جواب اعتماد سرمربی را داده باشد. در تیم بزرگ، به بازیکن جوان خیلی فرصت نمیرسد. او باید از تک تک لحظات استفاده کند، لحظاتی که تارتار در اختیار محمودی هم گذاشت اما او هیچ رد و نشانی در زمین نداشت.
