اگر اولویت آمریکا دستیابی به یک توافق پایدار با ایران است، باید بپذیرد که بازگشت به وضعیت سابق در تنگه هرمز امکان پذیر نیست/ از نگاه تهران، قواعد بازی تغییر کرده و بعید است که به دلیل فشار‌های بیشتر، مسیر خود را معکوس کند/ اختلافاتی حل نشده باقی مانده‌اند که در محاسبات راهبردی هر دو طرف نقش مرکزی دارند/ ایران مصمم‌تر شده که از آنچه منافع اصلی خود می‌داند، دفاع کند

رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل اظهار کرد: اگر اولویت دولت آمریکا بازگرداندن وضعیت پیشین دریایی باشد، باید این را هم درک کند که احتمال دستیابی به توافق میان آمریکا و ایران بهطور قابلتوجهی کاهش مییابد. به گزارش انتخاب، دنیس سیترونوویچ رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل نوشت: ما همچنان به همان پرسش بنیادین بازمیگردیم: دولت آمریکا واقعاً چه میخواهد؟ اگر اولویت واشنگتن دستیابی به یک توافق پایدار با ایران است، باید بپذیرد که بازگشت واقعبینانهای به وضعیت سابق در تنگه هرمز، یعنی شرایطی که پیش از ۲۸ فوریه وجود داشت، امکانپذیر نیست. از نگاه تهران، قواعد بازی تغییر کردهاند و بعید است ایران صرفاً به دلیل فشارهای بیشتر، مسیر خود را معکوس کند. وی افزود: اما اگر اولویت دولت آمریکا بازگرداندن وضعیت پیشین دریایی باشد، باید این را هم درک کند که احتمال دستیابی به توافق میان آمریکا و ایران بهطور قابلتوجهی کاهش مییابد و خطر تشدید دوباره تنشها افزایش پیدا میکند. سیترونوویچ تصریح کرد: دولت آمریکا نمیتواند هر دو هدف را همزمان دنبال کند. باید تصمیم بگیرد کدامیک اهمیت بیشتری دارد. تفاهمنامه فعلی، مانند بسیاری از توافقهای موقت در نقاط دیگر، با سرعت مذاکره شد تا مسیر دیپلماسی حفظ شود. اما اختلافات اصلی، از جمله درباره لبنان و تنگه هرمز، همچنان حلنشده باقی ماندهاند. اینها مسائل حاشیهای نیستند؛ بلکه در محاسبات راهبردی هر دو طرف نقش مرکزی دارند. رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل گفت: ایران پس از جنگ، دیدگاه بنیادین خود را تغییر نداده است. اگر چیزی تغییر کرده باشد، به نظر میرسد که تهران مصممتر شده است از آنچه منافع اصلی خود میداند، دفاع کند. او اضافه کرد: به همین دلیل، حملات محدود نظامی در داخل ایران بعید است بتواند رویکرد تهران درباره تنگه هرمز را تغییر دهد. در عوض، چنین اقداماتی خطر آن را دارد که هر دو طرف را بیش از پیش از نتیجهای که از طریق مذاکره حاصل شود — و دستکم در ظاهر، هنوز مورد ترجیح واشنگتن و تهران است — دور کند. این واقعیت دشواری است که سیاستگذاران باید با آن روبهرو شوند.