دبیر سندیکای تولیدکنندگان کاغذ و مقوا، با تشریح وضعیت کارخانه چوب و کاغذ چوکا، مهمترین چالشهای این مجموعه را فرسودگی تجهیزات، کمبود سرمایهگذاری، مشکلات تأمین مواد اولیه، تغییرات مدیریتی و برخی مداخلات غیراقتصادی عنوان کرد. امیرسامان اسفندیاری در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، با اشاره به سابقه و ظرفیتهای کارخانه چوب و کاغذ چوکا، اظهار کرد: این مجموعه در زمان تاسیس، یکی از پیشرفتهترین کارخانههای کاغذسازی کشور و حتی منطقه محسوب میشد و از نظر فناوری در زمره کارخانههایی قرار داشت که امکان تولید تخصصی کاغذ کرافت از خمیر چوب را داشتند؛ موضوعی که همچنان یکی از مزیتهای اصلی چوکا به شمار میرود. وی افزود: طراحی این کارخانه به گونهای بود که علاوه بر تولید کاغذ، از امکانات و واحدهای جانبی مناسبی نیز برخوردار بود و پس از انقلاب نیز سالها به فعالیت خود ادامه داد و توانست باکیفیتترین کاغذهای تولید داخل را روانه بازار کند. بسیاری از کارخانههای خصوصی که امروزه در صنعت کاغذ فعالیت دارند، الگوی خود را از تجربه و ساختار چوکا گرفتهاند. دبیر سندیکای تولیدکنندگان کاغذ و مقوا با بیان اینکه چوکا، دهه ۵۰ تأسیس شد، گفت: تمرکز اصلی این کارخانه بر تولید کاغذ بستهبندی بهویژه کاغذ کرافت بود و به دلیل کیفیت درخورتوجه محصولات، مشتریان متنوعی در بازار داشت. وی ادامه داد: متأسفانه طی سالهای گذشته بازسازی و نوسازی مورد نیاز خطوط تولید بهموقع انجام نشد؛ درحالی که در صنعت کاغذ، صرف داشتن ماشینآلات اولیه کافی نیست و نگهداری، تعمیرات اساسی، نوسازی مستمر و بهبود تجهیزات، شرط اصلی حفظ بهرهوری و کیفیت تولید است. اسفندیاری، بیان کرد: تغییرات متعدد مدیریتی و همچنین ساختار سهامداری دولتی و شبهدولتی موجب شد، اجرای برنامههای توسعه و نوسازی با کُندی یا توقف مواجه شود. بهطور طبیعی، نوع مدیریت بنگاه در بخش دولتی با بخش خصوصی متفاوت است و همین موضوع توان رقابتی چنین مجموعههایی را کاهش میدهد. وی با اشاره به سرمایه انسانی چوکا، اظهار کرد: این کارخانه همواره از نیروهای متخصص و توانمند برخوردار بوده و بسیاری از مدیران ارشد صنعت کاغذ کشور سابقه فعالیت در چوکا را دارند، اما این ظرفیت انسانی نیز تحت تأثیر مشکلات ساختاری قرار گرفته است. دبیر سندیکای تولیدکنندگان کاغذ و مقوا درباره سهم چوکا در بازار گفت: تا پیش از دهه ۹۰، این کارخانه بخش قابل توجهی از نیاز کشور در حوزه کاغذ بستهبندی را تأمین میکرد، اما با توسعه بخش خصوصی، محدودیت در تأمین چوب، پس از اجرای قوانین حفاظت از جنگلها و همچنین اجرا نشدن برنامههای بازسازی، به تدریج از رقبا عقب ماند. وی افزود: پیشتر، دولت مالک اصلی کارخانههایی مانند چوکا و چوب و کاغذ مازندران بود، اما از سالها قبل، سیاست خروج از بنگاهداری در مجموعههایی مانند سازمان تأمین اجتماعی دنبال شد. همین رویکرد موجب شد سرمایهگذاری لازم برای توسعه و نوسازی این واحدها انجام نشود و فرآیند واگذاری نیز همواره با اختلافنظر و چالش همراه باشد. چرا چوکا ضعیف شد؟ اسفندیاری ادامه داد: مجموعه این عوامل، موجب شد توان تولید، بازاریابی، تنوع محصولات و قدرت رقابت چوکا کاهش یابد و مشکلات فعلی این کارخانه شکل بگیرد. وی با تأکید بر اینکه هر مدیری که مسئولیت چوکا را برعهده میگیرد با انبوهی از مشکلات انباشته روبهرو است، گفت: علاوه بر مشکلات جاری مانند تأمین مواد اولیه، قطعی برق و مسائل تولید، عقبماندگی چندین ساله در بازسازی خطوط تولید نیز وجود دارد که نتیجه سالها کمبود سرمایهگذاری است. دبیر سندیکای تولیدکنندگان کاغذ و مقوا خاطرنشان کرد: مسائل چوکا صرفاً صنعتی نیست و برخی ملاحظات و دخالتهای غیراقتصادی نیز در روند فعالیت این مجموعه اثرگذار بوده است. از آنجا که این کارخانه مهمترین واحد صنعتی منطقه محسوب میشود، حساسیتهای مختلفی پیرامون آن وجود دارد که گاهی روند تصمیمگیری اقتصادی را با اختلال مواجه میکند. وی اظهار امیدواری کرد با تصمیمگیری اصولی سهامداران و مسئولان، این کارخانه دوباره به جایگاه واقعی خود بازگردد و افزود: اگر منابع مالی مورد نیاز برای بازسازی تأمین شود، چوکا میتواند کل نیاز کشور به کاغذ کرافت حاصل از خمیر چوب را تأمین کند و حتی در بازارهای صادراتی نیز حضور مؤثری داشته باشد. ضرورت تشکیل تیم کارشناسی و بررسی مشکلات اسفندیاری، با ارائه راهکارهایی برای احیای کارخانه چوکا، اظهار کرد: در شرایط فعلی باید از پراکندگی فعالیتها و محصولات جلوگیری شود و تمرکز اصلی مجموعه بر صنعت کاغذسازی باشد. ابتدا باید واحد کاغذسازی تقویت و به ظرفیت مطلوب برسد و پس از آن سایر واحدهای کارخانه نیز بهتدریج وارد مدار تولید شوند. دبیر سندیکای تولیدکنندگان کاغذ و مقوا افزود: ظرفیتهای جانبی مجموعه ازجمله امکانات قابل استفاده در حوزه گردشگری نیز میتواند تقویت شود تا درآمد حاصل از آن در خدمت توسعه و نوسازی بخش صنعت قرار گیرد، اما این فعالیتها باید مکمل تولید باشند، نه جایگزین آن. وی همچنین تشکیل یک تیم تخصصی متشکل از کارشناسان مالی، بازرگانی و صنعتی را ضروری دانست و گفت: این تیم باید همه ابعاد فعالیت چوکا را بررسی و بهترین مسیر احیای کارخانه را تدوین کند. این فرآیند نیز باید با مشارکت نیروهای متخصص و باسابقه کارخانه انجام شود؛ چراکه کارکنان این مجموعه سرمایه اصلی آن هستند. نیازهای چوکا؛ پرداخت بهموقع مطالبات، سرمایهگذاری مناسب... اسفندیاری، ادامه داد: همه مدیرانی که تاکنون در چوکا فعالیت کردهاند تلاش کردهاند این مجموعه را به مدار تولید بازگردانند، اما هر سال تأخیر در بازسازی، مشکلات را پیچیدهتر کرده است. چوکا امروز به پرداخت بهموقع مطالبات، سرمایهگذاری مناسب، بازنگری خطوط تولید و استفاده از فناوریهای موجود نیاز دارد. این کارخانه از تجهیزات ارزشمند و ماشینآلات تخصصی برخوردار است و اگر تصمیمی درست و پایدار درباره آن اتخا
ایبنا
ایبناایبنا