به گزارش فوتبال 360، وقتی عراق و نروژ شامگاه سهشنبه در بوستون روبهروی هم قرار بگیرند، دو داستان کاملاً متفاوت به هم میرسند. یک طرف تیمی ایستاده که بازگشتش به جام جهانی را پس از چهار دهه جشن گرفته و هنوز از حضور در این تورنمنت تاریخی سرمست است؛ طرف دیگر تیمی که سالها با برچسب «نسل طلایی» زندگی کرده و حالا دیگر زمانی برای بهانه آوردن ندارد. برای عراق، رسیدن به جام جهانی خود یک موفقیت بزرگ بود. برای نروژ اما صعود فقط آغاز ماجراست. کمتر کسی در بغداد تصور میکرد داستان این تیم چنین پایانی داشته باشد. بهار ۲۰۲۵ عراق در میانه بحران بود. شکست مقابل فلسطین موقعیت این تیم در مسیر صعود را متزلزل کرد و سرانجام به پایان همکاری با خسوس کاساس انجامید. تیمی که چند ماه قبل یکی از مدعیان اصلی صعود مستقیم محسوب میشد، ناگهان خودش را در آستانه از دست دادن جام جهانی میدید. در آن مقطع، فدراسیون عراق تصمیم گرفت گراهام آرنولد را روی نیمکت بنشاند؛ مربی باتجربهای که با استرالیا حضور در جام جهانی را تجربه کرده بود و مأموریت داشت تیم را از دل آشوب بیرون بکشد. آرنولد آرامآرام ثبات را برگرداند. عراق شاید فوتبال چشمنوازی ارائه نمیکرد، اما دوباره تبدیل به تیمی شد که شکست دادنش آسان نبود. سرانجام در پلیآف بینقارهای، پیروزی مقابل بولیوی آخرین مانع را از میان برداشت و عراقیها پس از چهل سال دوباره بلیت جام جهانی را به دست آوردند. همین مسیر باعث شده بسیاری در عراق حضور در آمریکا را بیشتر شبیه یک پاداش بدانند تا یک مأموریت. اما درون اردو شرایط متفاوت است. بازیکنان این تیم خوب میدانند که فرصت نوشتن یکی از بزرگترین داستانهای تاریخ فوتبال کشورشان را در اختیار دارند. اگر قرار باشد یک نفر نماد این تیم باشد، آن فرد بدون تردید گراهام آرنولد است. سرمربی استرالیایی تیمی را تحویل گرفت که اعتمادبهنفسش فرو ریخته بود. عراق در مقطعی از مرحله مقدماتی به نظر میرسید کنترل سرنوشتش را از دست داده، اما آرنولد توانست مهمترین عنصر را به تیم برگرداند؛ باور. در ماههای اخیر، عراق بارها نشان داده که حتی مقابل تیمهای قدرتمند نیز حاضر نیست به سادگی تسلیم شود. تساوی مقابل اسپانیا در دیداری دوستانه، اگرچه نتیجهای رسمی محسوب نمیشد، اما برای تیمی که سالها از سطح اول فوتبال جهان فاصله داشت، پیام مهمی داشت؛ عراق میتواند رقابت کند. حالا آرنولد مقابل بزرگترین آزمون خود قرار گرفته است. گروهی که فرانسه، نروژ و سنگال در آن حضور دارند، کوچکترین اشتباه را مجازات میکند. در سمت مقابل، همه نگاهها به یک نفر دوخته شده است. سالها بود که فوتبال جهان از خودش میپرسید ارلینگ هالند چه زمانی در جام جهانی بازی خواهد کرد. یکی از بهترین مهاجمان نسل جدید، در شرایطی وارد این تورنمنت شده که بسیاری از همنسلانش تجربه چندین مسابقه در جام جهانی را دارند اما او هنوز نخستین دقیقههایش را انتظار میکشد. برای هالند، این مسابقات فقط یک تورنمنت ملی نیست؛ فرصتی است برای اثبات خودش روی بزرگترین صحنه فوتبال جهان. او در طول سالهای اخیر تقریباً در هر رقابتی گل زده است. لیگ برتر، لیگ قهرمانان اروپا، رقابتهای ملی و بازیهای بزرگ باشگاهی. تنها جای خالی در رزومهاش جام جهانی بود. حالا این فرصت بالاخره از راه رسیده است. اما نروژ فقط هالند نیست. شاید برای نخستین بار پس از دهه ۹۰، نروژیها تیمی در اختیار دارند که در تمام خطوط بازیکنان سطح بالا دارد. مارتین اودگارد رهبر فنی تیم است. الکساندر سورلوث یکی از آمادهترین مهاجمان فوتبال اروپا محسوب میشود. آنتونیو نوسا با سرعت و تکنیکش میتواند هر دفاعی را آزار دهد و در خط دفاع نیز نروژ نسبت به سالهای گذشته ثبات بیشتری پیدا کرده است. همین کیفیت باعث شد مرحله مقدماتی برای آنها به یک نمایش قدرت تبدیل شود. هشت مسابقه، هشت پیروزی و ۳۷ گل زده آماری نیست که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد. سالها نروژ میتوانست ناکامیهایش را با کمبود استعداد توجیه کند. امروز دیگر چنین بهانهای وجود ندارد. این تیم وارد جام جهانی شده تا چیزی فراتر از حضور در مرحله گروهی را تجربه کند. شاید بزرگترین تفاوت دو تیم در انتظارات باشد. برای عراق، هر امتیاز ارزش تاریخی دارد. آنها میدانند که بسیاری از کارشناسان شانس چندانی برای صعودشان قائل نیستند و همین موضوع فشار را از روی دوششان برداشته است. اما نروژ با شرایط متفاوتی وارد زمین میشود. رسانههای این کشور از ماهها قبل درباره صعود به مراحل حذفی صحبت میکنند و حتی بعضی تحلیلگران نروژ را یکی از خطرناکترین تیمهای خارج از جمع مدعیان اصلی میدانند. در چنین شرایطی، بازی اول اهمیت فوقالعادهای پیدا میکند. اگر نروژ برنده شود، بخش بزرگی از مسیر صعودش هموار خواهد شد. اما اگر عراق بتواند امتیاز بگیرد، معادلات گروه از همان روز نخست پیچیده میشود. احتمالاً همه چیز به نبرد میان خط دفاع عراق و مهاجمان نروژ گره خواهد خورد. عراقیها میدانند که نمیتوانند در فضای باز مقابل تیمی با حضور هالند و اودگارد بازی کنند. بنابراین انتظار میرود آرنولد تیمش را با ساختاری فشرده و دفاعی به میدان بفرستد و روی ضدحملات حساب باز کند. در سوی مقابل، نروژ باید راهی برای شکستن این بلوک دفاعی پیدا کند. اگر بازی برای دقایق طولانی بدون گل بماند، فشار روانی به تدریج روی شانههای شاگردان سولباکن سنگینتر خواهد شد. روی کاغذ اختلاف کیفیت دو تیم قابل انکار نیست. نروژ بازیکنان بزرگتر، تجربه باشگاهی بیشتر و خط حملهای مرگبارتر در اختیار دارد. اما جام جهانی بارها نشان داده که مسابقه اول میتواند همه محاسبات را بر هم بزند. عراق احتمالاً تمام توانش را برای زنده نگه داشتن بازی به کار خواهد گرفت، اما در نهایت به نظر میرسد کیفیت فردی ستارههای نروژ تفاوت را رقم بزند.
فوتبال ۳۶۰
فوتبال ۳۶۰فوتبال ۳۶۰