به نظر میرسد که برگزاری جام جهانی ۶۴ تیمی در سال ۲۰۳۰ از هر زمان دیگری محتملتر است. در حالی که منتظریم فیفا حرفهای رییس کنفدراسیون فوتبال آمریکای جنوبی را تأیید یا رد کند، یا دستکم نشانهای از حیات نشان بدهد، هیچ چیز مانع از آن نمیشود که تصور کنیم جام جهانی 2030 با 64 تیم چگونه خواهد بود، یعنی تقریباً از هر سه تیم موجود (211 تیم)، یکی به این مسابقات راه پیدا خواهد کرد. نمیگوییم که صعود نکردن سختتر میشود اما مرحله نهاییای در این اندازه، خیلی خواستنی نخواهد شد و مرحله مقدماتی بخشی از ارزش خود را از دست میدهد. سازماندهی این پیشنهاد کمی بیش از یک سال پیش، در مارس 2025، در نشست شورای فیفا از سوی یک مقام اروگوئهای مطرح شد و سپس خود دومینگز دوباره آن را پیش کشید. طبیعتاً او همچنین قصد دارد همه ۱۰ تیم ملی قارهاش (یا تقریباً همه آنها) را به میدان بیاورد، قارهای که همین حالا هم 65 درصد سهمیه صعود را در اختیار دارد (شش سهمیه قطعی و یک سهمیه در پلیآف). علاوه بر این، این جام جهانی از زاویهای دیگر هم غولآسا خواهد بود: از منظر قارههای میزبان. به میزبانان مشترک یعنی اسپانیا، پرتغال و مراکش، سه کشور اروگوئه، آرژانتین و پاراگوئه نیز اضافه شدهاند، همزمان با صدمین سالگرد جام جهانی که در سال 1930 در مونته ویدئو آغاز شد. قرار است سه مسابقه در سه شهر شامل مونته ویدئو، بوئنوس آیرس و آسونسیون برگزار شود که سهم هر کدام یک بازی است اما ایده دومینگز این است که با گسترش مسابقات، دیدارهای سه گروه کامل در آمریکای جنوبی برگزار شوند. زمانها و مسابقات تاریخها مشخص شدهاند: از هشت ژوئن تا 21 ژوئیه 2030، در مجموع 44 روز. بیشتر از جام جهانی 2026 که 39 روز طول کشید. تعداد کل مسابقات افزایش خواهد یافت: 128 بازی به جای 104 بازی اما تعداد مسابقات هر تیم افزایش نمییابد. فینالیستها هشت بازی انجام خواهند داد. دلیلش ساده است: به جای 12 گروه فعلی که در آن هشت تیم سوم میتوانند به مرحله شانس مجدد راه پیدا کنند، مسابقات به 16 گروه چهار تیمی تقسیم خواهد شد. دو تیم برتر هر گروه (در مجموع 32 تیم) به مرحله حذفی یک شانزدهم صعود میکنند و از آنجا مانند رقابتهای این دوره پیش میروند. اما با وجود 24 مسابقه اضافی، چهار روز اضافه برای مسابقات بسیار کم به نظر میرسد. تأمین استراحت کافی برای تیمهای ملی بسیار دشوار خواهد بود. علاوه بر این، خطر اشباع بیش از حد برای بینندگان تلویزیونی نیز دستکم گرفته شده است: امسال اغلب روزی چهار بازی برگزار میشد و در روز پایانی بهدلیل همزمانی، تعداد بیشتری هم بود، بهطوری که دنبال کردن همه آنها دشوار میشد. لیگها افزایش تعداد روزها به طور خطرناکی به یک جام جهانی هفت هفتهای منجر خواهد شد. آیا این قابل دوام است؟ باید دید، بهویژه با توجه به این که بازیکنانی که به مراحل پایانی میرسند، پس از آن دستکم 21 روز استراحت حقشان خواهد بود. تنظیم دوباره آغاز لیگها آسان نخواهد بود. لالیگا همین حالا هم برخی مسابقات را به تعویق میاندازد اما تقویم همیشه در آستانه فروپاشی عصبی است. در دوران همهگیری، به نظر میرسید همه چیز نابود خواهد شد. یک هفته برف کافی است تا برنامهریزی دوبارهای تحمیل شود که در اینجا ناممکن خواهد بود، با توجه به این که حتی دو روز تعطیلی هم وجود نداشت، چه برسد به این که جام جهانی 2034 در عربستان سعودی ناچار است مانند قطر در زمستان برگزار شود و همین امر بازتنظیم برنامهها را ضروری میکند. سهمیهها اگر به موضوعات سبکتر برگردیم، باید مسئله سهمیهها را هم در نظر گرفت. اگر نسبتهای قارهای جام جهانی آمریکا رعایت شود، با افزایش تعداد تیمها از 48 به 64، اروپا 20 تیم خواهد داشت، آفریقا 13 تیم، آسیا 12 تیم، آمریکای جنوبی 9 تیم (از 10 کشور)، آمریکای شمالی 8 تیم و اقیانوسیه 2 تیم. کم و بیش به همین شکل خواهد بود. شاید هم چند پلیآف بینقارهای برای تنظیم درصدها در نظر گرفته شود. اما اگر نسبتهای تورنمنت 32 تیمی رعایت شود، اروپا باید 26 تیم داشته باشد که بعید میدانیم. ورزشگاهها و هزینهها ماجرا هنوز تمام نشده است. در جام جهانی 2026 به صورت قطعی 16 ورزشگاه وجود داشت و حالا به تعداد بیشتری نیاز خواهد بود و همچنین 16 مرکز تمرینی اضافی. هزینهها نیز افزایش خواهد یافت: افزایش 33 درصدی تعداد تیمها به معنای افزایش 20 درصدی هزینههاست. این مسابقات حدود 3.7 میلیارد دلار هزینه داشت. هنوز باید دید آیا درآمدها هم به همان نسبت افزایش خواهند یافت یا نه، اما هزینهها قطعاً بالا میرود. همه با این ایده موافق نیستند، از یوفا که با آن مخالفت خواهد کرد تا کونکاکاف در آمریکای شمالی. ویکتور مونتاگلیانی، رئیس این کنفدراسیون، نگران است که این پیشنهاد «ممکن است به کل اکوسیستم فوتبال آسیب بزند». هیچکس از افت شدید سطح فنی سخن نگفته است. اما کافی است به تونس، کوراسائو، عراق و قطر فکر کنیم. در نهایت، این سیاست فوتبال است که تصمیم خواهد گرفت، البته اگر تا حالا نگرفته باشد، همانطور که سوتی دومینگز، با پیشبینی تغییری که در واقع نیازمند تأیید شورایی بود، نشان میدهد.
