محمد مهدی محبی از اینکه گل سه امتیازی اش پرپر شد، افسوس زیادی خورد. دربی ۱۰۷ برای محمدمهدی محبی میتوانست با یک پایان رویایی همراه شود. او در شروع نیمه دوم قفل دروازه استقلال را باز کرد و در شرایطی که پرسپولیس به دنبال برتری در مهمترین بازی فصل بود، تیمش را پیش انداخت. محبی بعد از گل هم سراغ یک شادی متفاوت رفت؛ حرکتی که یادآور جشن معروف استفن کری، ستاره گلدن استیت، بود. همان «نایت نایت» معروف؛ حرکتی که استیفن کری فوق ستاره بسکتبال معمولا بعد از ضربهای انجام میدهد که عملا کار حریف را تمام کرده است. اما محبی نتوانست داستان را به همان شکل تمام کند. استقلال در ادامه گل تساوی را زد و برتری پرسپولیس از بین رفت تا گل مهاجم قرمزها تنها یک امتیاز برای تیمش به همراه داشته باشد. شاید برای همین بود که در دقایق پایانی، چهره محبی بیشتر از هر بازیکن دیگری حسرت به دل داشت. او گلش را زده بود، شادیاش را هم انجام داده بود و حتی میتوانست قهرمان دربی لقب بگیرد؛ اما برای رسیدن به این عنوان، یک گل دیگر لازم بود؛ یا بهتر بگوییم، حفظ همان یک گل تا سوت پایان. حرکت «نایت نایت» محبی این بار برخلاف نسخه اصلیاش، پایان مسابقه را اعلام نکرد. استفن کری با آن حرکت معمولا جشن یک برد بزرگ را میگیرد؛ محبی اما در پایان دربی فقط یک امتیاز در دست داشت و همین تفاوت، تمام حسرت او بود.
