بیبیسی انگلیسی در گزارشی از شایستگی تیم ملی ایران گفته و مدعی است ایران را باید بدشانسترین تیم تاریخ جامهای جهانی دانست. جام جهانی همیشه صحنه شادی و حسرت بوده است. این انگار در دیانای این تورنمنت کدگذاری شده است. به ازای هر تیمی که جام را بالای سر میبرد، تیم یا درستتر است اگر بگوییم تیمهایی دیگر با خاطرهای تلخ و داستانی سراسر بدشانسی، اشتباهات داوری یا سرنوشت بیرحم، تورنمنت را ترک میکند. اتفاقی که در دو شب گذشته برای تیم ملی ایران افتاد. هر سه مورد در مورد صادق بود: بدشانسی، سرنوشت بیرحم و البته ظلم و ناعدالتی. بیبیسی انگلیسی در یادداشتی مدعی است که عدم صعود ایران از مرحله گروهی جام جهانی 2026 یکی از دراماتیکترین و تلخترین اتفاقات نه این جام جهانی بلکه تاریخ جامهای جهانی بوده و این سوال را مطرح میکند: آیا ایران بدشانسترین تیم تاریخ جامهای جهانی است؟ بیبیسی در این گزارش مینویسد: کمتر تیمی را میتوان پیدا کرد که به اندازه ایران در جام جهانی ۲۰۲۶، چنین پایان دردناک و باورنکردنیای تجربه کرده باشد. تیم ملی ایران که حتی پیش از شروع مسابقات با مشکلاتی کمسابقه روبهرو بود، با عملکردی تحسینبرانگیز خود را تا یک قدمی صعود به مرحله حذفی رساند. اما در فاصله کمتر از ۲۴ ساعت، دو بار رویای صعود را در آخرین لحظه از دست داد. این بداقبالی باورنکردنی باعث شد شاگردان امیر قلعهنویی، با وجود شکستناپذیر ماندن در مرحله گروهی، تنها به دلیل تفاضل گل از حضور در جمع ۳۲ تیم برتر بازبمانند. اما این تنها بخشی از داستان تلخ ایران بود. گل دقیقه آخر که با VAR از ایران گرفته شد ایران پس از دو تساوی مقابل نیوزیلند و بلژیک، میدانست که با شکست دادن مصر راهی مرحله یکشانزدهم نهایی خواهد شد. مسابقه اما مطابق انتظار آغاز نشد و مصریها خیلی زود به گل رسیدند. با این حال تیم ملی واکنش مناسبی نشان داد. هرچند مهدی طارمی یک ضربه پنالتی را از دست داد، اما رامین رضاییان با ضربهای هوشمندانه از زاویهای بسته، بازی را به تساوی کشاند و امید را به اردوی ایران بازگرداند. بازی با همین نتیجه تا وقتهای تلفشده نیمه دوم ادامه داشت تا اینکه شجاع خلیلزاده پس از یک رفتوبرگشت در محوطه جریمه، توپ را وارد دروازه مصر کرد و ورزشگاه پر از ایرانیها غرق در شادی شد. مدافع ایران پیراهنش را از تن درآورد، به همین دلیل بعداً کارت زرد گرفت و حتی با یک عینک آفتابی ژست گرفت تا یکی از بهیادماندنیترین جشنهای این جام به نام او ثبت شود. اما این شادی تنها چند دقیقه دوام آورد. بازبینی تصاویر توسط VAR نشان داد که نوک پای خلیلزاده تنها چند سانتیمتر جلوتر از مدافع ماقبل آخر مصر قرار داشته است. گل مردود اعلام شد؛ یکی از میلیمتریترین آفسایدهای این جام. دیدار با تساوی ۱-۱ به پایان رسید و ایران ناچار شد برای نخستین صعود تاریخش به مرحله حذفی جام جهانی، چشمانتظار نتایج سایر گروهها بماند. سرنوشت ایران به دیدار الجزایر و اتریش گره خورده بود. تنها چیزی که شاگردان قلعهنویی میخواستند، پیروزی یکی از دو تیم بود؛ زیرا تساوی، ایران را حذف میکرد. مسابقهای جذاب و پرهیجان تا دقایق پایانی با نتیجه ۲-۲ دنبال میشد و همه چیز به ضرر ایران پیش میرفت. اما در دقیقه ۹۳، ریاض محرز با فراری تماشایی دروازه اتریش را باز کرد و الجزایر را ۳ بر ۲ پیش انداخت. در آن لحظه، ایران دوباره در آستانه صعود قرار گرفت. قلبها در سینه ملتی 90 میلیون نفری با سرعت یک ماشین فراری میتپید. اما سرنوشت هنوز یک ضربه دیگر برای تیم ملی کنار گذاشته بود. اتریش در آخرین حملات خود همه نفراتش را جلو کشید و تنها چند ثانیه مانده به پایان مسابقه، ساشا کالایدزیچ با ضربه سر گل تساوی را به ثمر رساند. برای دومین بار در کمتر از یک شبانهروز، صعود ایران در آخرین ثانیهها از دست رفت. در نهایت، سنگال به لطف تفاضل گل بهتر آخرین سهمیه تیمهای سوم را به دست آورد و کیپورد، با وجود اینکه مثل ایران هر سه بازی خود را مساوی کرده بود، به عنوان تیم دوم گروه H راهی مرحله حذفی شد. تیمی که با وجود همه مشکلات تا آستانه تاریخسازی رفت اینکه ایران تا این اندازه به صعود نزدیک شد، با توجه به شرایط ویژهای که در طول جام جهانی تجربه کرد، به خودی خود دستاوردی قابل توجه بود. تیم ملی در شرایطی راهی جام جهانی شد که همزمان کشور درگیر جنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی بود. در چنین شرایطی مسلم بود که اردو و برنامههای تیم تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. کمپ تمرینی ایران پیش از آغاز مسابقات از آریزونا به تیخوانای مکزیک منتقل شد و بازیکنان در طول مسابقات با محدودیتهای شدید رفتوآمد مواجه بودند. بر اساس شرایط ویزا، ملیپوشان ایران تنها یک روز پیش از دو مسابقه ابتدایی اجازه ورود به آمریکا را داشتند و باید بلافاصله پس از پایان بازی، این کشور را ترک میکردند. امیر قلعهنویی بارها نسبت به این شرایط اعتراض کرد و تیمش را "مظلومترین تیم جام" نامید. او معتقد بود ایران از بخش بزرگی از زمان آمادهسازی خود محروم شده و فرصت تمرینی بسیار کمتری نسبت به سایر تیمها در اختیار داشته است. هرچند برای مسابقه مقابل مصر در سیاتل، محدودیتها اندکی کاهش یافت و کاروان ایران توانست دو روز زودتر وارد شهر شود، اما پس از پایان مسابقه دوباره مجبور شد به تیخوانا بازگردد. سرمربی تیم ملی پس از حذف تلخ ایران گفت: "به بازیکنانم افتخار میکنم. کاری که این جوانها انجام دادند باید در تاریخ ثبت شود، چون کشور میزبان رفتار بسیار ناعادلانهای با ما داشت." او در ادامه گفت: "با وجود همه این مشکلات، توانستیم نمایش خوبی ارائه دهیم و امروز دنیا به مردم ایران و تیم ملی افتخار میکند. از فیفا میخواهم اجازه ندهد در جامهای جهانی آینده، کشورهای میزبان با تیمها و بازیکنان چنین رفتاری داشته باشند."
خبرفوری
خبرفوریخبرفوری