این قاب، تصویری آشنا اما غریب از اصفهان است؛ روایتی از روزگاری که نبض زندگی در بستر خشک زایندهرود جور دیگری میتپید. همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: امروز پل خواجو را با هیاهوی گردشگران و خاطرهبازی عشاق به یاد میآوریم، اما این عکس، ما را به سال ۱۳۳۸ خورشیدی میبرد؛ زمانی که این پل باشکوه، سایهبانی برای کاروان شترها و بستر رود، استراحتگاه مسافران خسته بود. این پل شکوهمند که یادگاری از دوران سلطنت شاه عباس دوم صفوی است، در سال ۱۰۶۰ هجری قمری ساخته شد تا هم مسیر عبور باشد و هم سدی برای بازیهای آبی پادشاه. این بنا در طول تاریخ نامهای متعددی داشته؛ از «پل شاه» به دلیل شکوه سلطنتیاش تا «پل بابا رکنالدین» به خاطر قرار گرفتن در مسیر آرامگاه آن عارف بزرگ و قبرستان تخت فولاد. تصویر پیش رو، تنها یک عکس قدیمی نیست؛ سندی زنده از دورانی است که شریانهای شهر نه با آسفالت، که با مسیرهای خاکی کاروانها تعریف میشد. اینجا، جایی که زمانی نبض تجارت و سفر در آن میتپید، امروز به نمادی از تاریخ و هویت اصفهان بدل شده است.
