آنقدر این جام جهانی اتفاقات درون زمین دارد که کمتر فرصت پرداختن به حواشی هست. جام جهانی ۲۰۲۶ تا همین جا کلی رکورد جابجا کرده که برای همیشه در تاریخ میماند. جامی که حتی قبل از شروع، جام اولینها بود. از حضور ۴۸ کشور تا ۳ میزبان و برگزاری عمده بازیها در آمریکا و در ساعات اوج گرمای روز، در کشوری که فوتبال هرگز جز سه رشته اول محبوب بین مردم نبوده و نیست! اما رکوردها و اولینهای این جام تنها محدود به این موارد نشد. به دلیل همان ساعت بازیها و به خاطر بینندگان سرتاسر جهان، فیفا تایم جدیدی را به اسم هیدریشن برک به مسابقات افزود. زمانی در هر دو نیمه که بازیکنان بتوانند لب خط آمده و آبی بنوشند، ولی این تایم فقط برای بازیکنان یا مربیان نیست که از این فرصت استفاده و آنالیز و بازی خوانی خود را به بازیکنانشان گوشزد کنند. در جریان بازی برزیل و نروژ، زمانی که بازیکنان برای نوشیدن آب لب خط رفتند، بلافاصله مراکز آبپاش از دل زمین بیرون آمده و شروع به آبرسانی به چمن کردند. قبلاً در ورزشگاههای مدرن و پیشرفته دنیا سیستم حفاظتی از چمن طبیعی را دیده بودیم که چطور بعد هر بازی قطعه قطعه جمع و در انبار نگهداری میشود. اما اینکه از یک دقیقه زمان بازی در جریان، برای آب رسانی و حفظ طراوت چمن -و در نتیجه کیفیت بازی- استفاده شود، تازگی داشت. ورزشگاههای بزرگ دنیا به لطف تکنولوژی و علم، قابلیت تبدیل شدن به سالن کنسرت را دارند، بدون آنکه به چمن آسیبی برسد. ناخودآگاه این حقایق ذهن ما را به سمت مقایسه برد، ما که اوج تکنولوژی و پیشرفت مان برای حفظ چمن -جایی که حتی در استانهای پربارانش نیز ۹۰ درصد چمنها مصنوعی شده تا ثابت شود مدیریت علمی برای حفظ چمن نداریم- این است که پلاستیکی بزرگ در سرتاسر زمین بکشیم که آن هم هزار جا سوراخ دارد! دیدن این تصاویر تنها بر افسوس و حسرت ما افزود. آمریکا تا امروز جایی در میان تیمهای پیشرفته در فوتبال نداشته و اساساً مردم این کشور به اندازه بسکتبال، بوکس، دومیدانی، کشتی یا حتی هاکی، به فوتبال توجه ندارند. اما همین آمریکا چنین ورزشگاههای مدرن و با کیفیتی ساخته و آن وقت ما صرفا برای بازسازی بهترین ورزشگاهمان -که ۵۲ سال قبل به بهره برداری رسید- سه سال کل مجموعه را تعطیل کردهایم!
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی