حوزه/ امروز قم برای پنجمین بار میزبان رهبر شهید انقلاب شد. سفری که دیگر برای سخن گفتن نبود بلکه برای وداعی بود که هیچکسی آرزوی تجربه کردنش را نداشت. اما مردم به میدان آمدند تا وفاداری خود را به نمایش بگذارند. همانند دیداری که در ۱۹ دی داشتم در نیمه شب برای دیدار راهی میعادگاه شدم. بی اختیار ذهنم به مقایسه این دو دیدار میرفت و چهرههایی که ساعتها پیش از طلوع آفتاب پشت درهای حسینیه امام خمینی(ره) انتظار میکشیدند و برای شنیدن سخنان رهبرشان لحظهشماری میکردند را به یاد میآوردم. آن روز همه چشمها به در ورودی حسینیه دوخته شده بود تا با ورود رهبر انقلاب اشک شوق بر گونهها جاری شود. امروز اما همه نگاهها به مسیری بود که پیکر مطهر رهبر شهید از آن عبور میکرد؛ همان اشکها جاری بود اما این بار نه از شوق دیدار بلکه از سنگینی فراق. هنوز سپیده بر گنبدهای فیروزهای قم ننشسته بود که خیابانهای منتهی به حرم حضرت معصومه(س) و مسیر تشییع مملو از جمعیتی شد که از شهرها و روستاهای مختلف خود را رسانده بودند. در دیدارهای گذشته حسینیه امام خمینی(ره) با زیلوهای ساده آبیرنگش میزبان قمیها بود؛ اما امروز تمام قم حسینیهای بزرگ شده بود و خیابانها فرش عزای مردمی بود که آمده بودند آخرین دیدار خود را با رهبرشان رقم بزنند. در میان جمعیت با پیرمردی همصحبت شدم که میگفت بارها در دیدارهای نوزدهم دی حضور داشته است. اشک از چشمانش سرازیر بود و آرام گفت: هر سال میآمدیم تا حرفهایش را بشنویم و با امید برگردیم. هیچوقت فکر نمیکردم روزی برسد که برای بدرقهاش بیایم. هرچه ساعت به زمان ورود پیکر مطهر نزدیکتر میشد، جمعیت فشردهتر میشد. برخلاف دیدارهای سالانه که با ورود رهبر انقلاب موجی از تکبیر و شعار فضای حسینیه را پر میکرد این بار صدای گریه مردان و زنان با شعار انتقام خواهی درهم آمیخته بود. لحظهای که خودروی حامل پیکر رهبر شهید در میان انبوه جمعیت نمایان شد. گویی زمان برای چند ثانیه ایستاد. مردم دستها را به سوی تابوت دراز کرده بودند و برخی نیز فقط اشک میریختند. همان مردمی که سالها برای دیدن لبخند رهبرشان لحظهشماری میکردند امروز آخرین سلام خود را با چشمانی اشکبار بدرقه میکردند. امروز قم برای پنجمین بار میزبان رهبر شهید انقلاب شد. سفری که دیگر برای سخن گفتن نبود بلکه برای وداعی بود که هیچکسی آرزوی تجربه کردنش را نداشت. اما مردم به میدان آمدند تا وفاداری خود را به نمایش بگذارند. این وداع پایان یک حضور نبود بلکه آغاز روایت دیگری بود که در حافظه تاریخی قم و ایران برای همیشه ماندگار خواهد شد.
خبرگزاری حوزه
خبرگزاری حوزهخبرگزاری حوزه