پس از گذشت ۷۴ سال از سقوط مرگبار یک هواپیمای شرکت «پان آمریکن ورلد ایرویز» در آبهای شمال پورتوریکو، گروهی از پژوهشگران سرانجام لاشه این هواپیما را در بستر اقیانوس اطلس پیدا کردند. به گزارش خبرفوری، این سانحه که در سال ۱۹۵۲ جان ۵۲ نفر را گرفت، بعدها به یکی از مهمترین نقاط عطف در تاریخ ایمنی هوانوردی تبدیل شد و زمینهساز اجرای الزام آموزشهای ایمنی به مسافران پیش از پرواز شد. بنیاد میراث دریا با همکاری شرکت «دیپسی» و برنامه مستند شبکه دیسکاوری، ماه گذشته موفق شد بقایای این هواپیما را در عمق حدود ۶۱۰ متری آبهای اقیانوس اطلس، در نزدیکی سواحل شمالی پورتوریکو، شناسایی کند. این عملیات با استفاده از یک زیردریایی خودران و فناوری پیشرفته سونار انجام شد و به دههها ابهام درباره محل دقیق سقوط این هواپیما پایان داد. هواپیمای داگلاس DC-4 روز ۱۱ آوریل ۱۹۵۲ با ۶۴ مسافر و پنج خدمه از پورتوریکو به مقصد نیویورک پرواز کرده بود، اما تنها چند دقیقه پس از برخاستن، هر دو موتور سمت راست خود را از دست داد. خلبان ناچار شد هواپیما را روی آب فرود بیاورد، اما این فرود اضطراری نتوانست جان همه سرنشینان را نجات دهد. اگرچه تمامی سرنشینان از برخورد اولیه با آب جان سالم به در بردند، اما هواپیما در کمتر از سه دقیقه غرق شد. تنها ۱۷ نفر، شامل ۱۲ مسافر و پنج نفر از خدمه، توسط نیروهای گارد ساحلی و نیروی هوایی آمریکا نجات یافتند و ۵۲ نفر دیگر جان خود را از دست دادند. راس متیوز، رئیس و از بنیانگذاران این بنیاد، پس از کشف لاشه گفت: «از این کشف شگفتزده و بسیار خوشحال هستیم، اما در عین حال با احترام و اندوه، قربانیانی را به یاد میآوریم که دههها پیش در همین نقطه جان باختند.» گروه جستوجو دوم ژوئن موفق شد با استفاده از سونار با وضوح بالا، بقایای هواپیما را شناسایی کند. به گفته مسئولان پروژه، خوششانسی نیز در این موفقیت نقش داشت؛ زیرا یک کشتی تحقیقاتی مجهز به یکی از پیشرفتهترین سامانههای سونار جهان از محدوده مورد نظر عبور میکرد و پذیرفت ۴۸ ساعت برای کمک به عملیات جستوجو توقف کند. بررسیهای بعدی نشان داد هواپیما به دو بخش اصلی شکسته است. تصاویر تهیهشده از محل سقوط، لوگوی معروف بالدار شرکت پانام و نام «Clipper Endeavor» را که هنوز روی بدنه قابل خواندن بود، بهوضوح نشان میدهد و هویت هواپیما را بدون تردید تأیید کرده است. با وجود این کشف، هیچ برنامهای برای بیرون کشیدن لاشه از آب وجود ندارد. مسئولان پروژه تأکید کردهاند محل سقوط در واقع آرامگاه قربانیان این سانحه است و نباید مورد دستکاری قرار گیرد.این بنیاد اکنون با دولت پورتوریکو همکاری میکند تا حفاظت قانونی بیشتری از این محل انجام شود و همچنین یادبودی برای جانباختگان این حادثه ساخته شود. به گفته برگزارکنندگان پروژه، خانواده قربانیان و همچنین تنها دو بازمانده شناختهشدهای که هنوز در قید حیات هستند نیز از این کشف مطلع شدهاند. یکی از این دو نفر، پرستاری ۱۰۲ ساله است که هنگام حادثه در دهه بیست زندگی خود قرار داشت و نقش مهمی در باز کردن در هواپیما و کمک به خروج مسافران ایفا کرد. بازمانده دیگر نوزادی بود که پس از سقوط، روی آب شناور پیدا شد و امدادگران موفق شدند او را احیا کنند. هر دو نفر پس از اطلاع از پیدا شدن لاشه، احساسات عمیقی را ابراز کردند. تحقیقات انجامشده پس از سانحه نشان داد نبود آموزشهای ایمنی پیش از پرواز، موانع زبانی میان خدمه و مسافران و همچنین نبود برنامه منسجم برای تخلیه اضطراری، نقش مهمی در افزایش شمار قربانیان داشته است. به دنبال این حادثه، هیئت هوانوردی غیرنظامی آمریکا اصلاحاتی را در مقررات پرواز تصویب کرد که بعدها به استاندارد جهانی تبدیل شد؛ از جمله الزام خدمه به آموزش محل و نحوه استفاده از جلیقه نجات، قایقهای نجات و خروجیهای اضطراری پیش از هر پرواز. به همین دلیل، کارشناسان معتقدند هر مسافری که امروز سوار هواپیما میشود، بخشی از امنیت خود را مدیون درسهایی است که از فاجعه «کلیپر اندیور» آموخته شد.
