اتفاقی که یک روز جنجالی و همه فکر میکردند دیگر تکرار نمیشود، حالا تبدیل به یک نماد در فوتبال ما شده است. روزی شیث رضایی که خلاف اغلب اوقات تاریخ، بدون سابقه آنچنانی ملی به بازوبند کاپیتانی تیم بزرگ پرسپولیس رسیده بود، در فصلی که حال و روز پرسپولیس چندان خوب نبود و در یک مسابقه که قرمزها با چهار گل از حریف خود عقب افتاده بودند، بازوبند را روی مچ دستش بست. بلافاصله بعد از پایان بازی با انتشار عکس این صحنه، بازی بد و شکست سنگین پرسپولیس تحت الشعاع این اتفاق قرار گرفت. رسانه ها، پیشکسوتان و هواداران پرسپولیس، شروع به انتقاد از شیث رضایی کردند که حرمت بازوبند کاپیتانی تیم بزرگ را حفظ نکرده است. او سال بعد از پرسپولیس رفت و به نظر میرسید که دیگر هرگز هیچ بازیکنی اجازه تکرار این اتفاق را ندهد. اما برخلاف تصور، این ماجرا بعدها آنقدر تکرار شد که دیگر نمیتوان نام اتفاق بر آن نهاد. در آخرین نمونه، در هفته دوم لیگ ۲۶ سپاهان در نقش جهان میزبان تراکتور بود. زردها مثل فصل قبل دو گل از امیرحسین حسینزاده خوردند و بازی را باختند و در کمال تعجب، صحنه ای توسط عکاسان شکار شد که احسان حاج صفی، توپ را از درون دروازه برداشته و نه با سرعت برای جبران، بلکه با طمأنینه به سمت مرکز زمین میرود. در حالیکه در پس زمینه بازیکنان تراکتور حلقه شادی بعد گل دارند. نکته این عکس، بازوبند کاپیتانی روی آرنج دست راست حاج صفی است. احسان همیشه بازوبند را روی بازوی راستش میبندد، یک تفاوت با بقیه کاپیتانها اما در این موضوع مثل بقیه رفتار کرد! یعنی اتفاقی که یک روز گمان میشد دیگر هرگز تکرار نشود، حالا تبدیل به نوعی سمبل و نماد برای پذیرش شکست در فوتبال ایران شده، نشانهای برای شرمندگی یک تیم در مقابل هوادارانش، درست مثل رسمی که کشورها بعد از یک اتفاق بد پرچم خود را نیمه افراشته میکنند. انگار پایین آمدن بازوبند، نشانه شرمندگی تیم در پی یک شکست تلخ و ارسال پیام به هواداران است. انصافاً چه کسی فکر میکرد روزی شیث رضایی پایه گذار سنتی در فوتبال ایران شود که بعدها توسط احسان حاج صفی -صاحب رکورد بازی در ۴ جام جهانی و سه دور کاپیتانی و صاحب رکورد سوم تعداد بازیهای ملی در تاریخ- پیروی شود؟!
