زمانی که راهروهای اداری و نظارتهای سلیقهای، صندلی کارگردانی را از ناصر تقوایی گرفتند، جهانبینی هنری او متوقف نشد؛ این کمالگرای پرآوازه با تغییر رسانه خود، دوربین عکاسی را برای ثبت مستند و قومنگارانه تاریخ معاصر برگزید و با حضور خستگیناپذیر در سنگر آموزش، نسل جدیدی از سینماگران ایرانی را با الفبای هویت ملی، دکوپاژ و اصالت ادبیات پرورش داد. به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، زمانی که درهای تولید فیلم به روی تقوایی بسته شد، او هنر و خلق کردن را رها نکرد و رسانه خود را تغییر داد. تقوایی یکی از عکاسان برجسته نگاه مستند، اجتماعی و قومنگاری در ایران است. مجموعههای عکس او از بندرهای جنوب، کارگران کشتارگاهها، نخلستانهای سوخته در جنگ و معماری سنتی نقاط مختلف ایران، قابهایی مستقل و سرشار از داستان هستند. عکسهای او نشاندهنده همان هندسه دقیق، تعادل بصری و توجه به نور طبیعی است که در فیلمهایش دیده میشود. این آثار اکنون به عنوان اسناد تصویری ارزشمندی از تاریخ معاصر ایران به شمار میروند. علاوه بر عکاسی، تقوایی بخش مهمی از دهههای ۷۰، ۸۰ و حتی ۹۰ خود را صرف آموزش نسلهای جدید کرد. او با حضور مداوم در آموزشگاههای سینمایی و دانشکدههای هنری، نسل جدیدی از فیلمسازان، تدوینگران و نویسندگان ایرانی را تربیت کرد. شاگردان او همواره از نظم پیشبرنده، جدیت کارگاهی، تسلط او بر ادبیات کلاسیک ایران و جهان، و تاکیدش بر هویت ملی به عنوان ویژگیهای بارز استاد یاد میکنند. او تجربیات گرانبهای خود در حوزه دکوپاژ و اقتباس ادبی را بدون بخل به نسل بعدی منتقل کرد. متن کامل این تکنگاری را اینجا بخوانید.
خبرآنلاین
خبرآنلاینخبرآنلاین