سارا طالبیان از پیامدهای روانی جنگ در میناب مستند می‌سازد

سارا طالبیان با تمرکز بر دانشآموزان بازمانده حمله به دبستان «شجره طیبه» میناب، مستندی را میسازد که به آسیبهای کمتر دیدهشده جنگ و تأثیر آن بر سلامت روان کودکان میپردازد. باشگاه خبرنگاران جوان؛ دلآرا ودودی - سارا طالبیان با تمرکز بر دانشآموزان بازمانده حمله به دبستان «شجره طیبه» میناب، مستندی را مقابل دوربین برده است که به آسیبهای کمتر دیدهشده جنگ و تأثیر آن بر سلامت روان کودکان میپردازد. سارا طالبیان در گفتوگو با باشگاه خبرنگاران جوان درباره دلیل انتخاب این زاویه روایت گفت: «در سفر دومم به میناب به این نتیجه رسیدم که کمتر کسی به وضعیت بازماندگان این حادثه توجه کرده است. این مدرسه حدود ۴۰۰ دانشآموز داشت که ۱۲۰ نفر از آنها شهید شدند.» طالبیان ادامه داد: «اما پرسش من این بود که برای بقیه دانشآموزان چه اتفاقی افتاده است. برخی آن روز غایب بودند، برخی را خانوادههایشان زودتر از مدرسه برده بودند و بعضی نیز از زیر آوار نجات پیدا کردند. با این حال همه آنها به نوعی این فاجعه را تجربه کردهاند؛ حتی دانشآموزی که در مدرسه حضور نداشته، در شهری کوچک مانند میناب متوجه میشود که معلم یا همکلاسیاش را از دست داده است و این موضوع بر روح و روان او تأثیر میگذارد.» وی درباره دشواریهای تولید این مستند نیز توضیح داد: «در هر پروژه مستندی با مقاومتهایی روبهرو هستیم، اما شرایط در میناب متفاوت بود. برخی افراد و بلاگرها برای جذب مخاطب از این حادثه استفاده کرده بودند و همین مسئله باعث شده بود خانوادهها نسبت به حضور دوربین و رسانهها گارد داشته باشند. گرفتن مجوز و جلب اعتماد خانوادهها کار را دشوارتر کرده بود، اما به مرور شرایط بهتر شد و خانوادهها همراهی بیشتری نشان دادند.» این مستندساز با اشاره به حضور مشاوران در روند پژوهش و تولید اثر گفت: «در این مستند از نظر کارشناسی و روانشناسی نیز استفاده شده است. در مدرسه علاوه بر دانشآموزان، تعدادی از عوامل آموزشی نیز شهید شده بودند و یک مشاور در روند کار حضور دارد، هرچند سوژه اصلی فیلم نیست.» طالبیان درباره شیوه روایت این اثر نیز بیان کرد: «این مستند با رویکرد مشاهدهگر ـ تعاملی ساخته میشود و تلاش دارد تجربه زیسته کودکان و خانوادهها را به تصویر بکشد.» وی درباره اهمیت پرداختن به آسیبهای پنهان جنگ گفت: «حوادثی از این دست متأسفانه در تاریخ معاصر جهان بیسابقه نیست و نمونههای آن را در جنگ جهانی دوم، سوریه و اوکراین دیدهایم؛ جایی که فضاهای آموزشی هدف حمله قرار گرفتهاند. احساس کردم ثبت این تجربهها و پیامدهای روانی آنها ضروری است؛ زیرا اطلاعات و روایتهای کمی از این آسیبها در دسترس وجود دارد و باید ثبت شوند.» طالبیان همچنین تأکید کرد که فیلمبرداری این مستند همچنان ادامه دارد و نام نهایی آن نیز هنوز انتخاب نشده است. سارا طالبیان پیش از این کارگردانی مستندهای «برای کیان»، «رویای ناتمام» و «آبه» را در کارنامه خود دارد.