دروازهبان استقلال خوزستان میگوید دو مصدومیت سنگین روند پیشرفت او را متوقف کرد، اما حالا در ۳۰ سالگی برای رسیدن به استقلال تهران و تیم ملی برنامه دارد. به گزارش "ورزش سه"، محمدامین رضایی پس از باز شدن پنجره نقلوانتقالاتی استقلال خوزستان به ترکیب این تیم اضافه شد و در چهار مسابقه ابتدایی خود دو کلینشیت به ثبت رساند. او در پیروزی مهم آبیهای خوزستان مقابل تراکتور نیز دروازهاش را بسته نگه داشت و یکی از بازیکنان تأثیرگذار تیم امیر خلیفهاصل بود. رضایی که سابقه ۱۸۶ بازی و ثبت ۸۵ کلینشیت در لیگ برتر و لیگ یک را دارد، در سالهای گذشته پیراهن تیمهایی مانند نساجی، ماشینسازی، مس شهربابک، شهرداری آستارا، مس کرمان، شمسآذر، شهرداری نوشهر، هوادار و صنعت نفت را پوشیده است. این دروازهبان ۳۰ ساله در گفتوگو با "ورزش سه" درباره شروع فصل، مصدومیتهای سنگین، جابهجاییهای متعدد و آرزوی پدر مرحومش صحبت کرد. * در چهار مسابقه دو کلینشیت ثبت کردی. شروع فصل و عملکرد خودت را چگونه ارزیابی میکنی؟ خدا را شکر از عملکردم رضایت نسبی دارم، اما فکر میکنم میتوانم بهتر از این باشم. سرمربی و دیگر اعضای تیم نیز همین نظر را دارند. برای رسیدن به اهدافی که در ذهنم دارم باید عملکرد بسیار بهتری ارائه کنم. دو کلینشیت در چهار مسابقه آمار معقولی است، ولی قطعاً میتوانم آن را ارتقا بدهم. * با وجود سابقه ۱۸۶ بازی و ۸۵ کلینشیت، چرا نام محمدامین رضایی دیرتر در سطح اول فوتبال ایران مطرح شد؟ متأسفانه در مسیر فوتبالیام دو مصدومیت بسیار بد داشتم. یکی از آنها در نساجی و دیگری در شمسآذر قزوین بود که در جریان مسابقه مجبور به ترک زمین شدم. این دو مصدومیت از نظر روحی و روانی فشار زیادی به من وارد کرد. دوران سختی را پشت سر گذاشتم تا دوباره خودم را جمعوجور کنم و به سطح اول برگردم. قرار نیست فوتبال برای همه بدون مصدومیت و مشکل پیش برود. حالا بازیکنانی را که دچار مصدومیت میشوند، با تمام وجود درک میکنم. آن دو اتفاق برای من بسیار سخت بود، اما خدا را شکر توانستم برگردم. * جابهجاییهای متعدد تو در سالهای گذشته نیز به همین مصدومیتها ارتباط داشت؟ بله، علت اصلی تغییر تیمهای متعدد من همین دو مصدومیت بود. اگر در نساجی میماندم، حضورم در این تیم وارد سال ششم میشد. قراردادم با شمسآذر نیز دو ساله بود و اگر مصدوم نمیشدم، احتمالاً آنجا ادامه میدادم و این اندازه تیم عوض نمیکردم. البته این مسیر برای من جذابیتهایی هم داشت. تقریباً در بیشتر شهرهای ایران بازی کردهام و فکر میکنم فقط اصفهان باقی مانده است. تجربه حضور در تیمها و شهرهای مختلف چیزهای زیادی به من یاد داده است. * دروازهبانها معمولاً در حوالی ۳۰ سالگی به پختگی میرسند. احساس میکنی اکنون در بهترین مقطع دوران حرفهای خود قرار داری؟ به نظرم یک دروازهبان در ۳۰ سالگی از نظر بدنی، ذهنی و تجربه به اوج پختگی میرسد. البته ۳۰ سالگی سن حساسی است و باید بسیار حرفهای زندگی کرد. من اکنون حرفهایتر از سالهای گذشته زندگی میکنم و بیشتر به شرایط بدنی و سبک زندگیام اهمیت میدهم تا بتوانم شش سال آینده درخشانی داشته باشم. تا ۳۶ سالگی اهداف بزرگی برای خودم در نظر گرفتهام. امیدوارم بتوانم به تیمهای بزرگ لیگ برتر برسم و حتی پیراهن تیم ملی را بپوشم. این اهداف را دور از دسترس نمیبینم. * فکر میکنی هنوز فرصت رسیدن به تیم ملی را داری؟ اختلاف سطح بازیکنان در فوتبال ایران زیاد نیست و یک بازیکن با چند نمایش خوب میتواند خودش را به کادر فنی تیم ملی تحمیل کند. میلاد سورگی به تیم ملی دعوت شد، بازیکنانی مانند احمدی از خیبر، حسین ابرقویی و محمد خلیفه نیز این مسیر را طی کردند. مثالهای زیادی وجود دارد و من هم باور دارم با عملکرد خوب میتوانم به این هدف برسم. * پیشتر گفته بودی دوست داری با حضور در استقلال، آرزوی پدر مرحومت را برآورده کنی. ماجرای این آرزو چیست؟ پدرم استقلالی بود. خودم از رده نوجوانان وارد فوتبال حرفهای شدم و در تیم نوجوانان استقلال تهران زیر نظر آقای جمشید مظلومی بازی کردم. فوتبال من از همانجا آغاز شد. خودم، پدرم و همسرم استقلالی هستیم و پدرم همیشه آرزو داشت روزی در تیم استقلال بازی کنم. از دوران کودکی علاقه زیادی به سیدمهدی رحمتی داشتم و حضور او یکی از دلایل اصلی استقلالی شدن من بود. البته در مقطعی در تیمهای پایه پرسپولیس نیز حضور داشتم، اما مانند بعضی افراد نیستم که هر روز رنگ خودشان را تغییر بدهند. من واقعاً استقلالی هستم و دوست دارم آرزوی پدرم را برآورده کنم. * حضور در استقلال خوزستان و پوشیدن پیراهن تیمی با نام استقلال چه حسی برایت دارد؟ بازی برای استقلال خوزستان افتخار بزرگی است. این باشگاه ریشه و قدمت زیادی دارد و مردم خوزستان نیز فوقالعاده هستند. در دو سال گذشته، چه در آبادان و چه در اهواز، محبت زیادی از مردم خوزستان دیدهام. در حال حاضر وظیفه من این است که ابتدا جایگاهم را در استقلال خوزستان تثبیت کنم و خودم را به مربیان تیم اثبات کنم. چهار مسابقه تعداد زیادی نیست. باید ۲۰، ۲۵ یا ۳۰ بازی خوب برای استقلال خوزستان انجام بدهم تا بتوانم به انتقال به تیمهای بزرگتر فکر کنم. * هدف شخصی تو در این فصل چیست؟ عزم زیادی دارم و میخواهم کارهای بزرگی انجام بدهم و خودم را بیشتر در فوتبال ایران نشان بدهم. اطمینان دارم این اتفاق خواهد افتاد. هدف اولم این است که در کنار همتیمیهایم به استقلال خوزستان کمک کنم تا تیم خوبی بسازیم. به نظرم تیم شایستهای داریم. از نظر فردی نیز هدفم ثبت بیش از ۱۲ یا ۱۳ کلینشیت است. میخواهم فصل را در میان پنج دروازهبان برتر لیگ از نظر تعداد کلینشیت به پایان برسانم. امیدوارم در پایان فصل شرایطی ایجاد شود که بتوانم به یکی از تیمهای بالای جدول منتقل شوم، اما در حال حاضر تمام تمرکزم روی موفقیت استقلال خوزستان و تثبیت جایگاهم در این تیم است.
