خبر تلخ بود و کوتاه: گیورگی گولسیانی کفشها را آویخت و از فوتبال خداحافظی کرد. ۲۰ شهریور ۱۴۰۵ مصادف با سالروز ۱۱ سپتامبر و حادثه برجهای دوقلو که از حالا به بعد، برای فوتبالدوستان ایرانی و به خصوص پرسپولیسیها یادآور یک اتفاق تلخ خواهد بود؛ خبر خداحافظی ستاره گرجستانی محبوب، تا همیشه این روز را برای پرسپولیسیها در خاطرهها حفظ میکند. فوتبال ایران از بدو پیدایش تا امروز بازیکنان خارجی بسیاری به خود دیده که اکثریت قریب به اتفاق آنها، خاطرهای تلخ از نابلدی مدیران ما شدهاند. آنها که هیچ چیز -چه از نظر فنی و چه از نظر فرهنگی- به فوتبال ما اضافه نکردند و صرفا دلار گرفتند و جریمه کردند و آبرو بردند. این وسط تعداد انگشتشماری بازیکن خارجی به فوتبال ما آمده که شایستگی دریافت رقم قراردادش را داشته است. آنها که از لحاظ فنی به تیمهای ما کمک کردهاند و به لحاظ اخلاقی و اصول حرفهایگری، به جوانان ما در تمرین و مسابقه آموختهاند. آنها که به واسطه نام باشگاه ایرانی مقابل اسمشان، وقتی در عرصههای بینالمللی درخشیدهاند، بر اعتبار فوتبال ما افزودند و گیورگی گولسیانی قطعا یکی از آنهاست. رابطه برد - برد گیورگی گولسیانی در ۴ تیم بزرگ و پرطرفدار ایرانی بازی کرد اما بدون شک پرسپولیسیها او را تا همیشه یکی از اعضای خانواده خود میدانند. کسی که لااقل از یک نظر صاحب یک رکورد در تاریخ فوتبال ماست؛ تنها بازیکنی که هنگام بازی در لیگ برتر ایران با پیراهن پرسپولیس در یورو ۲۰۲۴ حضور پیدا کرد و با پیراهن تیم کشورش مقابل بزرگان جهان به میدان رفت. به خاطر همین یک مقطع و جاودانه ساختن نام پرسپولیس، گولسیانی شایسته تقدیر فراوان است. آمار خیرهکننده در ویکیپدیا برای نسل جدید که عادت دارند پیرامون هر چیزی دست به موبایل شده و سریع سرچ بزنند، با منتشرشدن خبر خداحافظی گولسیانی در فضای مجازی، آمار سرچ این اسم بالا رفت. با یک مرور ساده و سرانگشتی میتوان به اعداد و رکوردهای این بازیکن در ویکیپدیا دست پیدا کرد. او که با پیراهن ذوب آهن، نساجی، سپاهان، پرسپولیس و مجددا سپاهان، در بازیهای داخلی و بینالمللی زیادی به میدان رفت، گلهای حساس و سرنوشتسازی زد و قهرمان لیگ و جام حذفی شد. ولی سوای این آمار چیزهای دیگری هم هست که شاید با یک سرچ ساده به دست نیاید، اما از گولسیانی در خاطرات فوتبالیهای ایران نامی جاودان ساخته است. پایان فوتبال گولسیانی در ایران آرزوی بسیاری از ستارههای بزرگ این است که با پیراهن تیمی به بزرگی پرسپولیس، استقلال یا سپاهان از فوتبال خداحافظی کنند. قطعا گولسیانی هم خیلی دوست داشت این اتفاق برایش میافتاد. روی کاغذ این اتفاق رخ نداده اما در عالم حقیقت او به آرزویش رسید. از همان تابستانی که هرچه منتظر ماند کسی از باشگاه پرسپولیس به او زنگ نزد که بیاید و قراردادش را تمدید کند. گولسیانی یک حرفهای بود و شاید تنها جایی که اصول حرفهای را زیر پا گذاشت، در همان مقطع بود که بارها مصاحبه کرد و به هواداران پرسپولیس رساند که میخواهد بماند. اما فوتبال بسیار بیرحم است. او که در سال آخر حضور در پرسپولیس، رقابت برای بازی کردن را به زوج ملیپوش حسین کنعانیزادگان و مرتضی پورعلیگنجی باخته بود، دیگر حتی به عنوان ذخیره هم جایی برای ماندن نداشت. نتیجه آن شد که بعد از گذشت یکی دو ماه از شروع لیگ به پیشنهاد سپاهان پاسخ داد. اما در اصفهان هم دیگر نتوانست بازی کند. مقابل کارنامه حضور او در آخرین فصل فوتبالش در ایران، عددی نوشته شد که اصلا در شأن او نیست. او دیگر توان ماندن نداشت، به کشورش برگشت، پیراهن تیمی را هم به تن کرد و حالا کفشها را آویخته است. قطعا گولسیانی در پرسپولیس و با لباس قرمز به پایان راه فوتبالش رسید و در خاطره ها زنده می ماند. افسانه یک پنالتیزن افسانهها همواره از بازیکنانی حرف میزنند که هرگز در دوران حرفهای خود پنالتی خراب نکردهاند. یک ضربه با دروازهای نزدیک و فقط یک گلر پیش رو که به شهادت تمام دنیا گل شدن یا نشدن آن واقعا مشخص نیست. البته که هزاران فن و تکنیک و مهارت دارد اما باز در نهایت فشاری که زننده ضربه از توقعات میلیونها چشم روی دوش خود احساس میکند، تعیینکننده است. البته که هیچکس نیست که پنالتی خراب نکرده باشد. گولسیانی با پیراهن ذوب آهن در فوتبال ایران برای خود اسم و رسمی به هم زد؛ از آنجایی که پشت هر ضربه پنالتی میایستاد آن توپ گل شده بود. کمکم آوازهاش بین دروازهبانهای ایرانی پیچید و گرفتن ضربه این مدافع گرجستانی، تبدیل به آرزوی سنگربانان شد. با پیراهن نساجی، سپاهان و پرسپولیس این رکورد را به نام خود ادامه داد و تازه در لباس تیم قهرمان لیگ بود که همه فهمیدند شم گلزنی او برخلاف پست بازیش، تنها محدود به ضربه پنالتی نیست. گولسیانی در همین سالهای کم بازی در لیگ برتر ایران، رکورد ضربات گلشده پنالتی برای یک مدافع را تا همیشه به نام خود زد. زیباترین خاطره، گل قهرمانی لیگ بیستوسوم از هر نظر فصلی دراماتیک در تاریخ فوتبال ایران است. فصلی که استقلال با نکونام تا هفته بیستوهفتم صدرنشین و مدعی اول قهرمانیاش بود. اما روزی که در قائمشهر متوقف شد، پرسپولیس در تهران شکست سه بر صفر نیمه اول را با پیروزی ۴-۳ در نیمه دوم جبران کرد و در نهایت فصل را با قهرمانی به پایان رساند. در جدال هفته آخر و در حالی که هر دو تیم هنوز شانس قهرمانی داشتند، پرسپولیس میزبان مس در تهران بود و تا ثانیههای آخر وقتهای تلفشده بازی نتیجه بدون گل پیش میرفت. نتیجهای که حکم به قهرمانی آبیها میداد، اما گولسیانی آن جلو بود تا نگذارد این اتفاق بیفتد؛ یک ضربه سر و گل قهرمانی که تا همیشه نام او را در تاریخ ثبت کرد. وقتی خدا نمیخواست ستاره از ایران برود خود گولسیانی یک بار در یک مصاحبه از حضور خداوند در زندگیش با یک خاطره در فوتبال ایران حرف زد. اینکه وقتی قراردادش با ذوب آهن به پایان رسیده و از هیچ تیم دیگری پیشنهاد نداشت، مدتها صبر
