سیل اشک از چشم‌های قرمز، سکانس پایانی مشترک برای ابر اسطوره‌ها/ پرتغال هم به سرنوشت برزیل و کرواسی دچار شد

اشکهای رونالدو و تنهایی او در زمین، پایانی تلخ برای پرتغال و یک ابر اسطوره بود. تمام دنیا تحت تاثیر گریههای رونالدوست. در حالی که ۲۴ ساعت قبل همین صحنهها را از نیمار دیده بود و خود رونالدو، در مرحله قبل به لوکا مودریچ بابت این اتفاق دلداری داده بود. سرنوشتی تلخ برای اسطورههای بزرگ که به جنگ گذر زمان رفتند و البته که مغلوب قانون طبیعت شدند. در فوتبال اسمها بازی نمیکنند. تیمها باید پوست انداخته و جوانگرایی کنند تا بتوانند گذشته پرافتخار خود را تکرار کنند. این دوره بار دیگر این حقیقت ثابت شد، تیمهایی که با اتکا به یک اسکلت تکراری در دو یا سه جام جهانی اخیر، دل به تجربه بالای بازیکنان و هماهنگی آنها خوش کرده بودند، بهرهای جز شکست و ناکامی زود هنگام نبردند. برزیل و کرواسی از همان فرمول ایران استفاده کرده بودند. چهرههای تکراری که با گذشت زمان دیگر نشانی از انگیزه و میل به جنگیدن در آنها نبود. پرتغال هم قربانی بعدی این تفکر شد. بیش از یک دهه با برونو و برناردو و رونالدو و سایر بازیکنان که حتی جوانان تازه وارد آنها نیز حالا به نزدیکی ۳۰ سالگی رسیدهاند! تاریخ برای عبرت است. آنهایی که مثل اسپانیا از تاریخ عبرت گرفتند، حالا مزدش را گرفته و در جام میتازند. در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی اسپانیا دقیقاً همین مشکل را داشت. تیمی تکراری با ستارههای بزرگ بارسا و رئال که همیشه در جام جهانی به عنوان مدعی وارد و در مراحل حذفی به خانه برمیگشت. از ابتدای این هزاره اسپانیا به جوان گرایی رو آورد. نسل لاماسیا را با اتکا بارسا، به تیم ملی آورد و دیدیم که در ۲۰۱۰ اولین ستاره به نشانه قهرمانی جهان روی پیراهن لاروخا نشست. اما پس از آن دوباره همان اشتباه را تکرار و دیدیم که این تیم در جام جهانی ۲۰۱۴ چطور برابر هلند غرورش جریحه دار و در دو دوره بعدی نیز راه به جایی نبرد. تا اینکه دلافوئنته آمد و بار دیگر تاریخ را تکرار کرد. پوست اندازی لاروخا باعث تولد آن تیم با طراوت یورو ۲۰۲۴ شد. پسر بچههای دبیرستانی هم قهرمان شدند و هم تیمی را ساختند که حالا دوباره از اسپانیا یک مدعی ساخته و میبینیم که در ۲۰۲۶ چطور تا اینجای جام، رقبا را یکی پس از دیگری از دم تیغ گذراندهاند. حالا تابلوی اسپانیا مقابل چشم دنیاست. آینهای تمام نما برای پرتغال، برزیل. کرواسی و البته ایران! البته که گذاشتن نام ما کنار این بزرگان نه به عنوان قیاس سطح -که آنها مدعی قهرمانی جهان و ما صرفاً در رویای صعود به جام جهانی هستیم- بلکه از این بابت که آفتاب یکسان به همه میتابد و قوانین فوتبال، شامل حال همه تیمهای بزرگ و کوچک میشود. ما با نسلی که کیروش ساخت، ۴ دوره متوالی به جام جهانی رسیدیم اما دیدیم که این فرمول در میادین بزرگ جواب نمیدهد. در تمام این سالها دستمان به قهرمانی جام ملتها هم نرسید. حالا اگر قرار است برای دوره بعد دوباره در این میدان حاضر باشیم، چارهای نیست جز آنکه قید تمام بازیکنان بالای ۳۰ سال را زده و نخواهیم به سرنوشت پرتغال یا کرواسی دچار شویم. هیچ کدام از بازیکنان ما به بزرگی و عظمت مودریچ، نیمار یا رونالدو نیستند اما قوانین فوتبال با آنها هم شوخی ندارد!