تو به ما جرأت طوفان دادی

امام شهید ما حقیقتاً عبد صالحی بود که نه در حرف بلکه در عمل، دِین خود را در قاموس یک رهبر و یک امام به بهترین وجه ادا کرد و به بالاترین اجر و رزق معنوی در این دنیایِ فانی یعنی شهادت در راه خدا دست یافت. به گزارش خبرگزاری حوزه، روز گذشته در پایتخت ایران اسلامی و امروز در شهری که به درستی لقب "آشیانه آل محمد(ص)" را بر تارک خود دارد، شاهد تشییع بینظیر پیکر مطهر بزرگمردی بوده و هستیم که حقیقتاً نه تنها ایران اسلامی بلکه جهان اسلام و فراتر از آن دنیای آزادیخواهان و حقطلبان عالم،ایشان و خدمات بزرگشان را تحسین می کنند. این روزها و شبها، ایرانیانِ غیرتمند در آیینهای مربوط به وداع با پیکر مطهر امام و رهبر شهیدشان، حس و حال عجیبی دارند؛ در سوگ و ماتم هستند اما سوگی که از آن حماسه توأم با حسّ انتقامخواهی به دنیا مخابره میشود. آحاد مردم، عزادار رهبر و مقتدایی هستند که بیش از هر ایرانی دیگری در زمانهی ما، دلداده عزت و عظمت کشور و ملت بود؛ عبد صالحی که نه در حرف بلکه در عمل، دِین خود را در قاموس یک رهبر و یک امام به بهترین وجه ادا کرد و به بالاترین اجر و رزق معنوی در این دنیایِ فانی یعنی شهادت در راه خدا دست یافت. خامنهای شهید، شخصیتی بود که در پسِ رنجها و طعنهها و ملامتهایی که میدید و میشنید، حتی لحظهای از اَدای تکلیف سرباز نزد و به آرمانهایش که تجلّی بندگی خالق متعال و خدمت به خلق او بود، کاملاً وفادار ماند تا اینکه سرانجام سر در راه عقیده نهاد و به همراه جمعی از عزیزانش از سوی شقیترین دشمنانِ ایران زمین، شربت شهادت را نوشید. امام و رهبر شهید ما همان کسی است که به تأسی از خمینی کبیر به ما جرأت خروش و قیام علیه طواغیت و مستکبران زمانه را داد و ثابت کرد که جز از خدای متعال نباید از کسی ترسید و در برابر او کُرنش کرد. بر این اساس شهادت امام خامنهای، هر چند که اندوهی بس سترگ برای ملت ایران و امت اسلامی برجای گذاشته، اما نیک باید دانست که تاریخ، رهبران بزرگ را تنها با سالهای حکمرانیشان به یاد نمیآورد، بلکه تاریخ، آنان را با فکر و اندیشه، آرمان، فرهنگ و انسانهایی که تربیت کردهاند، میشناسد. بی جهت نیست که گفتهاند بزرگترین میراثی که رهبران و شخصیتهای بزرگ تاریخ از خود به یادگار مینهند، نه در ابنیه و سازهها و همچنین ساختارهای مادی، بلکه عمدتاً ناظر به "مکتب فکری" آنان است و از این حیث میراث قائد شهید ما، در فرهنگ مقاومت، در روحیه استقلالخواهی و استکبارستیزی، در مردمباوری نشأتگرفته از دستگاه توحیدی، در معنویت عمیق و در تربیت نسل مؤمن و آگاه و شجاعی است که برای ادامه این راه و رسیدن به قلههای پیشرو، آماده و مشتاق است. از سوی دیگر باید تأکید کرد که رهبر شهید امت به همان میزان که دلدادهی اسلام و آئین و رسم و سبک و زیست اجداد طاهرینش بود، در مقام رهبر یک کشور عاشق عزت و اعتلا و اقتدار و سربلندی ایران اسلامی بود، چه آن که حقیقتاً باید گفت بخش مهمی از تابآوری ایران در هجوم قدرتمندترین ارتش دنیا آن هم با بالاترین بودجه نظامی و مدرنترین تجهیزات سرکوب و تخریب و بالاترین توان اقتصادی و رسانهای به ساختاری برمیگشت که ایشان در سایه حکمت و درایت پدید آورده و به توسعه و تثبیت آن پرداخته بود. تأکید ایشان بر "ایران قوی" در ابعاد مختلف از جمله در مسایل مرتبط با حوزه نظامی نیز ناظر به اهمیت ویژه برخورداری از قدرت دفاعی در دنیای امروز است. رهبر شهید به طور خاص همچنین تأکید داشت که باید در علم پیشتاز بود و باید از این رهگذر به استقلال و خودکفایی رسید و در این راه بسیار لازم است که به توانمندی و استعدادهای جوانان این سرزمین عنایت کرد. به هر صورت آنچه حائز اهمیت است این که توجه به همه این نکات در طول سی و هفت سال دوران رهبری و زعامت موجب شد تا در برابر زورگویی اصحاب قدرت و سلطه، جمهوری اسلامی ایران را به مظهر ایستادگی در عالم تبدیل کند و در این مسیر به گواه دوست و دشمن، انصافاً موفق بود. او ایرانیترین رهبری بود که تاریخ به خود دیده و ثابت کرد که با الهام از فرهنگ و مکتب اهلبیت(ع) به خصوص دستگاه عظیم سیدالشهدا(ع) چگونه می توان از امر ملّی و گوهر استقلال یک کشور به شیوهای هوشمندانه و عزتمندانه دفاع کرد. در این میان، هدایت و تربیت ملتی که تحت هیچ شرایطی زیر بار حرف زور نرفته و نمیرود، اوج هنرمندیِ خامنهای شهید است و این چنین، مردمی آگاه و قدرشناس، آخرین دیدار خود با رهبرشان را به وداعی بیبدیل تبدیل کردهاند؛ وداعی که بیش از هر چیز، روایتگر ایرانِ قدرتمند در برابر همه سلطهطلبان ظالم و جنایتکاری است که ویرانیِ ایران را میخواستند و در نیل به هدفشان پس از برخورد با سدّی به نام خامنهای و هواداران و یارانش ناکام ماندند. سیدمحمدمهدی موسوی