حجت کریمی، مدیرعامل تراکتور در هزاره سوم داستانی کهن و قدیمی را برای نسل جوان بازسازی کرد. حاشیه بزرگ هفته ششم ماجراهای تبریز بود. این بار کمیته انضباطی سریع دست به کار شد و حکم داد، به صورت طبیعی نیز هر محکومی حق دفاع از خود دارد. باشگاه تراکتور نسبت به این حکم اعتراض کرد و بیانیه داد و مدیرعامل باشگاه نیز روی خط برنامه تلویزیونی آمد و حرفهایی زد که مجموعه آنها بیشتر به گره ماجرا افزود. رسانهها روی آن قسمت از حرفهای حجت کریمی که گفت «شجاع خلیلزاده به او اعتراض کرده که چرا جلوی فحاشی هواداران را گرفتید» مانور کردند که البته باشگاه تراکتور برای این سوء تعبیر، دوباره بیانیه داد. حتما که منظور کریمی این چیزی نبود که برداشت شد اما این وسط، اصل ماجرا گم شد. اصل داستان آنجایی بود که واکنش تراکتوریها -از روابط عمومی و بیانیه تا مدیرعامل و مصاحبه- یک ترجیعبند داشت! انگار هیچکس مشکلی با فحاشی و بیاخلاقی ندارد. هر کس حق دارد هرچه میخواهد بکند و هر چه خواست بگوید، اما دیگران باید روی خود را آن طرف کرده و گوشهایشان را بگیرند تا نشنوند! برآیند این دفاعیات آن بود که از دید باشگاه تراکتور، مشکل آنجاست که چرا کسی صداها را ضبط کرده یا تصویری گرفته و سپس آن را منتشر و رسانهای کرده تا همه بفهمند و بدانند چه شده است! رسانهها رکن چهارم دموکراسی در دنیای امروز هستند و آینه تمامنمای وقایع؛ رسانه باید همه چیز را منعکس کند و رسالت ذاتیاش این است. قضاوت میماند با مردم و تاریخ، حالا مدیران تراکتور میگویند چرا صدای خداداد را ضبط کردهاند؟ چرا آن را منتشر کردند؟ مردم با فرهنگ ایران از هزاران سال قبل تا امروز، همنشین ادبیات بوده و این شعر را شنیدهاند که آینه چون نقش تو بنمود راست خود شکن، آیینه شکستن خطاست به جای اینکه با کسی که اشتباه و خطا کرده برخورد شود، به جای اینکه بگویند تحت شرایط بازی کنترل خود را از دست داده و عذرخواهی کنند، یقه کسی را میگیرند که اتفاق را رسانهای کرده و به رسانههایی میتازند که از این موضوع مینویسند و میگویند. در حالی که همه مردم و فوتبالیها میخواهند ریشه بداخلاقی کنده شود و تفاوتی بین رنگها و نامها نباشد، در حالی که رسانه وظیفه دارد مردم را از اتفاقات مطلع کند، برخی میخواهند یقه کسی را بگیرند که جامعه را از این فاجعه مطلع کرد! مدیران باشگاه ها باید تلاش خود را صرف درست کردن آدمهای زیرمجموعه خود کنند، نه اینکه با حمایت کورکورانه به آنها و خود لطمه بزنند. معنای این حرف کریمی این است که ما هر کار دلمان خواست میکنیم، اما شما حق ندارید ببینید و بشنوید و به مردم خبر بدهید!
