تحلیل حملات چند روز اخیر ایران به کویت نشان میدهد که این اقدام فراتر از یک پاسخ نظامی صرف است و ابعاد پیچیده و چندلایهای دارد. به گزارش خبرآنلاین روزنامه ایران نوشت: برای درک عمق این استراتژی، ابتدا باید به این سوال اساسی پاسخ دهیم: چرا در این مدت ایران از همه بیشتر کویت را زده است؟ پاسخ در تلفیقی از دلایل نظامی، جغرافیایی، اقتصادی، سیاسی و روانی نهفته است که در ادامه به تفکیک بررسی میشود. دلیل اول: آسیبپذیری جغرافیایی و فاصله کوتاه. کویت تنها در فاصله کمتر از ۲۰۰ کیلومتری سواحل ایران قرار دارد و این نزدیکی، آن را به هدفی ایده آل برای موشکها و پهپادهای ارزانقیمت اما مؤثر تبدیل کرده است. ایران بدون نیاز به درگیری با ناوگان قدرتمند دریایی آمریکا در خلیجفارس، میتواند با هزینه نظامی پایین، ضرباتی سنگین و حسابشده وارد کند. این ویژگی، کویت را به «هدف آسان» استراتژی ایران تبدیل کرده است. دلیل دوم: حضور پررنگ نظامی آمریکا در خاک کویت. کویت میزبان بیش از ۱۳ هزار سرباز آمریکایی و پایگاههای کلیدی مانند علیالسالم و کمپ عریفجان است. ایران با هدف قرار دادن کویت، در واقع به قلب حضور نظامی آمریکا در منطقه حمله میکند، اما از تقابل مستقیم با نیروی دریایی ایالات متحده که واکنشی ویرانگر در پی دارد، اجتناب مینماید. به عبارت دیگر، کویت حلقه اتصال و نقطه آسیبپذیری زنجیره نظامی آمریکا در منطقه است. دلیل سوم: وابستگی حیاتی به زیرساختهای آب و انرژی. کویت بیش از ۹۰ درصد آب آشامیدنی خود را از طریق آبشیرینکنها تأمین میکند و در اوج گرمای طاقتفرسای تابستان، هدف قرار دادن این تأسیسات میتواند زندگی روزمره میلیونها نفر را مختل کند. ایران با سلاح کردن آب، به عمیقترین نقطه آسیبپذیری کویت ضربه میزند و این پیام را میفرستد که اگر آمریکا زیرساختهای حیاتی ایران را هدف قرار دهد، امنیت همه کشورهای همسایه در معرض خطر خواهد بود. دلیل چهارم: کویت، یک هدف بیتلافی. برخلاف عربستان یا امارات که توان نظامی و ائتلافهای منطقه ای گستردهتری دارند، کویت از نظر نظامی ظرفیت پاسخگویی متقابل به ایران را ندارد و به شدت به حمایت آمریکا وابسته است. این عدم تقارن قدرت، کویت را به گزینهای امن برای ایران تبدیل کرده تا بدون ترس از تلافی سنگین زمینی، فشار حداکثری را اعمال کند. دلیل پنجم: پیام سیاسی به کل منطقه. ایران با حملات گسترده به کویت، این پیام را به همه کشورهای حاشیه خلیجفارس مخابره می کند که چتر امنیتی آمریکا نه کامل است و نه غیرقابل نفوذ. حتی کویت که روابط نسبتاً خوبی با ایران داشته و با عادی سازی روابط با اسرائیل مخالفت کرده، به دلیل میزبانی از نیروهای آمریکایی، در امان نخواهد بود. این یک هشدار راهبردی است که میگوید همکاری نظامی با واشنگتن، هزینه های سنگینی برای امنیت داخلی شما به همراه خواهد داشت. دلیل ششم: ایجاد شکاف در ائتلاف منطقهای. ایران با هدف قرار دادن کویت، تلاش میکند میان کشورهای عربی حوزه خلیجفارس شکاف ایجاد کند. کویت همواره سیاست متعادلتری نسبت به ایران داشته و حالا تهران میخواهد این کشور را در موقعیتی دشوار قرار دهد تا یا از میزبانی آمریکا دست بکشد یا هزینههای سنگین این میزبانی را بپذیرد. این فشار، سایر کشورها را نیز به بازنگری در روابط امنیتی خود با آمریکا وامیدارد. ابعاد راهبردی کلی حملات درمجموع، ایران با این استراتژی چندبعدی و با تمرکز ویژه بر کویت، در تلاش است قواعد جدیدی را در جنگ با آمریکا تعریف کند. حملات گسترده به کویت، نه تنها یک پاسخ نظامی، بلکه اعلامیهای است مبنی بر اینکه هرگونه تعرض به تأسیسات حیاتی ایران، با حملات مشابه و حتی شدیدتری به متحدان کلیدی آمریکا در منطقه پاسخ داده خواهد شد. تهران با بهرهگیری از آسیبپذیریهای جغرافیایی، اقتصادی و سیاسی کویت، برگ برنده جدیدی را به میز معادلات نظامی با واشنگتن آورده و همزمان، هزینه های سنگین امنیتی را بر دوش متحدان آمریکا در منطقه قرار داده است. این رویکرد، ضمن ایجاد تنشهای جدی، کویت را در موقعیتی بسیار دشوار و حساس قرار داده و آینده ثبات منطقه را بیش از پیش با ابهام مواجه ساخته است. ابعاد راهبردی کلی حملات درمجموع، ایران با این استراتژی چندبعدی و با تمرکز ویژه بر کویت، در تلاش است قواعد جدیدی را در جنگ با آمریکا تعریف کند. حملات گسترده به کویت، نه تنها یک پاسخ نظامی، بلکه اعلامیهای است مبنی بر اینکه هرگونه تعرض به تأسیسات حیاتی ایران، با حملات مشابه و حتی شدیدتری به متحدان کلیدی آمریکا در منطقه پاسخ داده خواهد شد. تهران با بهرهگیری از آسیبپذیریهای جغرافیایی، اقتصادی و سیاسی کویت، برگ برنده جدیدی را به میز معادلات نظامی با واشنگتن آورده و همزمان، هزینه های سنگین امنیتی را بر دوش متحدان آمریکا در منطقه قرار داده است. این رویکرد، ضمن ایجاد تنشهای جدی، کویت را در موقعیتی بسیار دشوار و حساس قرار داده و آینده ثبات منطقه را بیش از پیش با ابهام مواجه ساخته است.
