سپاهان در بازی با استقلال وسط زمین را حریفش واگذار کرده بود تا استقلالیها همانطور که دوست داشتند در طول نود دقیقه ریتم بازی را پیش ببرند. تحلیل فنی دیدار استقلال و سپاهان نشان میدهد آبیپوشان هر زمان اراده کردند، به یکسوم دفاعی سپاهان رسیدند. شاگردان بختیاریزاده در فاز انتقال از دفاع به حمله با استفاده از پاسهای سریع و مستقیم مدافعان میانی، عملکرد بهمراتب بهتری نسبت به حریف ارائه دادند؛ برتری تاکتیکی مهمی که روی هر دو گل استقلال نقش مستقیم داشت. نویدکیا در نشست خبری از عملکرد شاگردانش راضی نبود و به طور قطع بعد از میدانداری استقلالیها بارها به نیمکت تیمش نگاه کرده اما بازیکنی با خصوصیاتی که معادلات وسط زمین را تغییر دهد پیدا نکرده است. روی گل اول، استقلالیها با وجود نداشتن مالکیت مطلق، چند بار خط دفاعی سپاهان را آزار دادند تا در نهایت دفع ناقص حاجصفی پشت محوطه جریمه به آسانی رسید و او بدون مزاحمت مدافعان، دروازه را باز کرد. روی گل دوم نیز پس از لو رفتن توپ توسط سهرابیان، سپاهانیها بازیکنی برای متوقف کردن مهاجم استقلال نداشتند؛ سحرخیزان مسافتی طولانی را پا به توپ طی کرد و در نهایت پاس او با ضربه قلیزاده به گل دوم تبدیل شد. سپاهان در این مسابقه از ترکیب سهنفره عارف حاجیعیدی، آرش رضاوند و عباس حبیبی در خط هافبک استفاده کرد. اگرچه حاجیعیدی و رضاوند از بهترین بازیکنان توپگیر و بازیخرابکن لیگ به شمار میروند، اما در این دیدار نتوانستند جریان بازی را کنترل کنند و خط هافبک استقلال کاملاً بر بازی مسلط شد. طلاییپوشان در این مسابقه امید نورافکن را در اختیار نداشتند تا دست محرم نویدکیا روی نیمکت خالیتر از همیشه باشد. حضور این هافبک جنگنده میتوانست شوک لازم را به تیم وارد کند و معادلات وسط زمین را تغییر دهد، اما غیبت او بهشدت به چشم آمد تا نویدکیا هیچ مهرهای برای تغییر روند مسابقه در اختیار نداشته باشد.
