پس از دو حمله به انبار نفت شهران در سال ۱۴۰۴، ساکنان این منطقه همچنان با نگرانی از تکرار حوادث زندگی میکنند. در حالی که شورای شهر و شهرداری تهران بر ضرورت انتقال این تأسیسات تأکید دارند، اهالی خواستار تعیین تکلیف نهایی و پایان بلاتکلیفی چندینساله هستند. به گزارش خبرنگار اجتماعی تسنیم، دیوار بلند بتنی که سالهاست در انتهای خیابان منتهی به انبار نفت شهران قد کشیده، شاید از دور مرزی میان یک تأسیسات صنعتی و محلهای مسکونی به نظر برسد؛ اما برای ساکنانی که پشت این دیوار زندگی میکنند، این مرز هرگز به معنای فاصله نبوده است. آن سوی دیوار، مخازن عظیم ذخیره فرآوردههای نفتی قرار داشت و این سوی دیوار، خانههایی که طی سالهای گذشته یکی پس از دیگری در سایه گسترش شهر تهران ساخته شدهاند؛ خانههایی که تنها چند متر با یکی از مهمترین تأسیسات سوخترسانی پایتخت فاصله داشتند. انبار نفتی که روزگاری در حاشیه شهر احداث شده بود، با توسعه کالبدی تهران، حالا در میان بافتی متراکم از ساختمانهای مسکونی قرار گرفته است. موضوعی که سالها محل بحث کارشناسان حوزه شهری بوده و بارها نسبت به ضرورت تعیین تکلیف آن هشدار داده شد؛ با این حال، این هشدارها تا پیش از وقوع حوادث اخیر، هیچگاه به تصمیمی عملی برای انتقال این مجموعه منجر نشد. جنگ 12 روزه در خرداد 1404، نخستین زنگ خطر جدی را برای این محدوده به صدا درآورد. در جریان حملات دشمن صهیونی آمریکایی، بخشی از مخازن انبار نفت شهران که در شمال غرب تهران واقع شده، هدف قرار گرفت. هرچند پس از پایان عملیات و اعلام ایمن بودن محدوده، ساکنان به خانههای خود بازگشتند، اما نگرانیها از بین نرفت. بسیاری از آنها همان زمان میگفتند تا زمانی که این انبار در دل محله باقی بماند، احساس امنیت نیز به این محله بازنخواهد گشت. این نگرانیها چند ماه بعد رنگ واقعیت به خود گرفت. اسفند 1404، انبار نفت بار دیگر در جریان حملات دشمن صهیونیستی-آمریکایی هدف قرار گرفت؛ حملهای که به گفته ساکنان، خسارت آن بهمراتب سنگینتر از حمله نخست بود. شعلههای آتش ساعتها از فاصله دور دیده میشد، دود غلیظ تا روز بعد بر فراز آسمان تهران باقی ماند و موج انفجار، ساختمانهای اطراف را دچار خسارت کرد. آرامش، هنوز به ساکنان محله انبار نفت بازنگشته است اکنون پنج ماه از آن حادثه گذشته است؛ در ظاهر، بسیاری از آثار تخریب از سطح محله پاک شده؛ شیشههای شکسته تعویض شدهاند، دیوارهای ترکخورده رنگ تازه گرفتهاند و برخی واحدهای آسیبدیده دوباره قابل سکونت شدهاند، اما آنچه هنوز ترمیم نشده، احساس امنیت ساکنان است؛ نگرانیای که با هر بار نگاه به مخازن باقیمانده، دوباره زنده میشود. در کوچههای منتهی به انبار نفت، کمتر کسی حاضر است از خاطرات آن شبها حرف نزند. بسیاری از ساکنان میگویند صدای انفجار، لرزش ساختمانها و اضطراب ناشی از آتشسوزی، هنوز از ذهنشان پاک نشده است. آنها معتقدند اگرچه خانههایشان تا حدی بازسازی شده، اما آرامش گذشته به محله بازنگشته است. یکی از ساکنان که بیش از سه دهه در این محدوده زندگی کرده، میگوید زمانی که این خانه را خرید، تصور نمیکرد روزی در همسایگی چنین مخاطرهای قرار بگیرد. او میگوید: «35 سال پیش با مجوز شهرداری این خانه را خریدیم. همان زمان گفته میشد قرار است این انبارها در آینده جابهجا شوند، اما نهتنها این اتفاق نیفتاد، بلکه تعداد مخازن هم بیشتر شد. در این سالها بارها به مسئولان مراجعه کردیم؛ هم مکاتبه کردیم و هم حضوری پیگیر شدیم، اما نتیجهای نگرفتیم.» او تأکید میکند پس از دو حمله اخیر، دیگر ادامه این وضعیت برای ساکنان قابل قبول نیست و انتظار دارند یا انبار نفت از این محدوده منتقل شود یا برای خانههای مجاور، راهکاری مانند خرید، تهاتر یا پرداخت معوض در نظر گرفته شود. در چند قدمی او، خانم فیضاللهی، یکی دیگر از ساکنان این محله، از دغدغه مشترک دهها خانوادهای میگوید که همچنان در ساختمانهای مجاور انبار نفت زندگی میکنند. به گفته او، در شش ساختمان اطراف این محدوده، 33 خانواده ساکن هستند که همه آنها با یک پرسش مشترک روبهرو هستند؛ اینکه در نهایت چه نهادی مسئول تعیین تکلیف وضعیت آنهاست. او میگوید: «ماههاست بین دستگاههای مختلف پاسکاری میشویم. هر جا مراجعه میکنیم، یک نهاد مسئولیت را به گردن نهاد دیگری میاندازد. شرکت نفت میگوید موضوع در اختیار شهرداری است، شهرداری میگوید دولت باید تصمیم بگیرد و در نهایت هیچکس پاسخ روشنی به ما نمیدهد.» به گفته این شهروند، امروز مهمترین مطالبه ساکنان نه دریافت خسارت، بلکه مشخص شدن آینده این محله است. آنها میخواهند بدانند آیا قرار است انبار نفت از این محدوده منتقل شود یا باید برای همیشه در کنار آن زندگی کنند. فیضاللهی میگوید بسیاری از خانوادهها حتی پس از بازسازی خانههایشان هنوز نتوانستهاند به زندگی عادی بازگردند. او خودش نزدیک به چهار ماه پس از حادثه در منزل یکی از بستگانش زندگی کرده و هنوز هم با وجود انجام تعمیرات، نسبت به استحکام ساختمان اطمینان خاطر ندارد. او معتقد است موج انفجار تنها به شکستن شیشهها یا ترک برداشتن دیوارها محدود نبوده و به سازه ساختمانها نیز آسیب وارد کرده است. به گفته او، حتی اگر ظاهر ساختمانها ترمیم شود، نگرانی درباره مقاومت آنها در برابر حوادث احتمالی همچنان باقی خواهد ماند. خواسته اهالی محل مشخص است! یکی دیگر از ساکنان نیز با اشاره به سابقه طولانی اعتراضهای اهالی میگوید مردم این محله سالهاست خواسته مشخصی دارند؛ یا انبار نفت به محل دیگری منتقل شود یا دستگاههای مسئول، خانههای مجاور را خریداری کرده و امکان اسکان در نقطهای امنتر را برای خانوادهها فراهم کنند. در میان روایتهای ساکنان، یک وجه مشترک بیش از هر چیز به چشم میخورد؛ اینکه مطالبه آنها صرفاً جبران خسارت ناشی از حملات اخیر نیست. آنها میگویند خسارت مالی، هرچند سنگین، با گذشت زمان قابل جبران اس
