در حالی که نخستین دوره مسابقات دوومیدانی زیر ۲۳ سال آسیا میتواند سکوی تجربهاندوزی نسل آینده این رشته باشد فدراسیون دوومیدانی ترجیح داده در این رقابتها حضور نداشته باشد. به گزارش خبرنگار مهر، نخستین دوره مسابقات دوومیدانی قهرمانی زیر ۲۳ سال آسیا از روز پنجشنبه به میزبانی شهر اوردوس چین آغاز شد. رقابتهایی که برای نخستین بار در تقویم رسمی کنفدراسیون دوومیدانی آسیا قرار گرفت و با حضور بسیاری از کشورهای مدعی قاره برگزار میشود. با این حال در میان تیمهای حاضر جای خالی ایران بیش از هر چیز جلب توجه میکند. غیبتی که میتواند پرسشهایی را درباره رویکرد فدراسیون دوومیدانی در قبال ردههای سنی پایه ایجاد کند. مسابقات زیر ۲۳ سال آسیا با هدف ایجاد پلی میان رده جوانان و بزرگسالان طراحی شده تا ورزشکاران مستعد پیش از ورود به میادین مهمی همچون بازیهای آسیایی، مسابقات جهانی و المپیک فرصت حضور در یک میدان رسمی و رقابتی را به دست آورند. بسیاری از قهرمانان امروز آسیا مسیر پیشرفت خود را از همین رقابتهای ردههای سنی آغاز کردهاند و به همین دلیل نخستین دوره این مسابقات از نگاه کارشناسان اهمیت ویژهای برای آینده دوومیدانی قاره دارد. در چنین شرایطی عدم حضور ایران در این مسابقات آن هم در نخستین دوره برگزاری این پرسش را مطرح میکند که دوومیدانی ایران تا چه اندازه برای پشتوانهسازی و آمادهسازی نسل آینده خود برنامهریزی کرده است. طی سالهای اخیر بارها از سوی مسئولان ورزش و فدراسیون بر ضرورت جوانگرایی، استعدادیابی و سرمایهگذاری روی ورزشکاران آیندهدار تأکید شده اما حضور نداشتن در یکی از مهمترین مسابقات رده سنی زیر ۲۳ سال این دغدغه را به وجود میآورد که آیا فرصت ارزشمند تجربهاندوزی از دست نرفته است؟ البته نگاه دیگری نیز در این زمینه وجود دارد. در سالهای اخیر بسیاری از فدراسیونهای ورزشی با محدودیت منابع مالی مواجه بودهاند و به همین دلیل تلاش کردهاند اعزامهای برونمرزی را هدفمندتر انجام دهند. بر همین اساس معمولاً اولویت با مسابقاتی است که یا شانس کسب مدال در آنها بیشتر باشد یا نقش مستقیمی در آمادهسازی برای رویدادهای اصلی ایفا کنند. از این منظر ممکن است اعزام نکردن تیم به مسابقات زیر ۲۳ سال آسیا بخشی از یک برنامهریزی کلان برای مدیریت منابع و تمرکز بر اهداف مهمتر تلقی شود. ولی با این حال بدون تردید ارزش حضور در چنین مسابقاتی را نمیتوان صرفاً با تعداد مدالها سنجید. ورزشکاران جوان در رقابتهای بینالمللی علاوه بر ثبت رکورد فرصت آشنایی با سطح واقعی رقبای آسیایی، تجربه فضای حرفهای مسابقات، مدیریت فشار روانی، افزایش اعتماد به نفس و شناخت نقاط ضعف و قوت خود را پیدا میکنند؛ تجربهای که در بسیاری از موارد تأثیر آن در سالهای بعد و هنگام حضور در میادین بزرگتر نمایان میشود. از سوی دیگر نخستین دوره هر مسابقه رسمی معمولاً اهمیت مضاعفی دارد. حضور در این رقابتها علاوه بر جنبه فنی به کشورها این امکان را میدهد که جایگاه خود را در ساختار جدید مسابقات آسیایی تثبیت کنند و از همان ابتدا در جریان روند رشد و تغییرات سطح رقابتها قرار بگیرند. غیبت در چنین رویدادی ممکن است باعث شود ارزیابی دقیقتری از وضعیت ورزشکاران جوان ایران در مقایسه با رقبای آسیایی به دست نیاید. در مقابل مسئولان فدراسیون دوومیدانی تأکید دارند که اولویت اصلی آمادهسازی ملیپوشان برای رویدادهای مهم پیش رو از جمله بازیهای آسیایی ناگویا است و منابع موجود باید بیش از هر چیز صرف برگزاری اردوهای باکیفیت، مسابقات تدارکاتی هدفمند و ارتقای آمادگی ورزشکاران شود. از نگاه فدراسیون تمرکز بر برنامههای بلندمدت میتواند در نهایت نتایج بهتری نسبت به حضور در همه مسابقات بینالمللی به همراه داشته باشد. اکنون باید منتظر ماند و دید این تصمیم تا چه اندازه به سود دوومیدانی ایران خواهد بود. اگر ملیپوشان در رویدادهای پیشرو بتوانند عملکردی قابل قبول ارائه دهند شاید بتوان غیبت در نخستین دوره مسابقات زیر ۲۳ سال آسیا را بخشی از یک استراتژی موفق دانست اما اگر نتایج مورد انتظار به دست نیاید بدون تردید این پرسش دوباره مطرح خواهد شد که آیا حذف یکی از مهمترین فرصتهای بینالمللی برای نسل جوان تصمیم درستی بوده است یا خیر.
مهر
مهرمهر