رهبر شهید خود را در معرض توطئه قرار نداده بودند، اما ابایی هم از این سرنوشت نداشتند‌/ با عاملین شهادتشان باید برخورد لازم صورت گیرد‌‌؛ این مسأله ارتباطی با مذاکرات ندارد/ در مدت مسئولیت پدر، آقا مجتبی تمام مراحل را تجربه کرده و همین سرمایه بسیار خوبی است

سیدهادی خامنهای، فعال سیاسی اصلاح طلب: حجت الاسلام و المسلمین سیدهادی خامنهای گفت: در اوایل پیروزی انقلاب، برادر ما جزو معدود روحانیونی بودند که با روشنفکران تماس داشتند و ضمن انجام وظایف خود در دوران ملتهب ماههای نخست انقلاب، روابط خود با روشنفکران را حفظ کرده بودند و برای آزادی کسانی که به خاطر برخی سوءتفاهمات به زندان افتاده بودند، تلاش میکردند. چهار ماه پس از شهادت آیتالله سیدعلی خامنهای، همچنان ابعاد مختلف شخصیت، اندیشه و سیره سیاسی و اجتماعی ایشان در کانون توجه افکار عمومی و محافل علمی و سیاسی قرار دارد. در این میان، روایت نزدیکان و اعضای خانواده از زندگی، منش و ویژگیهای شخصیتی ایشان، میتواند زوایایی کمترشنیدهشده از حیات رهبر شهید ایران را برای مخاطبان روشن کند. در نخستین گفتوگو با برادر شهید آیتالله خامنهای پس از شهادت ایشان، به بررسی ابعاد مختلف زندگی، منش فردی و برخی خاطرات و ناگفتههای مرتبط با ایشان پرداخته است. مشروح گفتوگو با حجتالاسلام سیدهادی خامنهای را در ادامه میخوانید: لطفا در ابتدا، توضیحاتی را در مورد سابقه خانوادگی خودتان و فضایی که شهید آیتالله سیدعلی خامنهای در آن بزرگ شده بودند، بفرمایید. پدر ما، مرحوم آیتالله سیدجواد خامنهای از روحانیون معروف و موجه مشهد و از شاگردان مرحوم نائینی، آقاضیاء عراقی و مرحوم سیدابوالحسن اصفهانی بودند و با مراجعی مانند آیتالله میلانی، علامه طباطبایی، آیتالله حکیم، مرحوم سیدمحمود شاهرودی، آیتالله خویی و سیدعبدالهادی شیرازی در یک دوره قرار داشتند و توانسته بودند اجازه اجتهاد را از اساتید خود بگیرند. پدر ما پس از اتمام تحصیلات، اندکی در تبریز بودند و سپس به مشهد آمدند و ساکن شدند و با خانواده یکی از علمای مشهد یعنی سیدهاشم میردامادی نجفآبادی وصلت کردند و دختر ایشان، مادر ما شدند. ما ۴ برادر و یک خواهر هستیم که به ترتیب سن عبارت هستیم از آسیدمحمد، آسیدعلی، خواهرمان بدری خانم، بنده و آسیدحسن. مشی پدر ما زاهدانه بود و علیرغم اینکه امکان هر نوع زندگی وجود داشت، اما ایشان یک زندگی ساده را انتخاب کرده بودند و تا نزدیکیهای انقلاب، ما با همان کیفیت زندگی میکردیم. مادر ما فردی مأنوس با قرآن و آشنا به زبان عربی و اهل مطالعه اشعار حافظ بود و آیات قرآن را کاملا متوجه میشد. ما شبهای جمعه، دور هم جمع میشدیم و دعای کمیل و کتب تاریخی از جمله «روضهالصفا» را میخواندیم. پس از آغاز مبارزات انقلابی، همه ما برادران وارد این عرصه شدیم. سیدعلی آقا سال ۱۳۳۸ برای ادامه تحصیل به قم رفتند و با توجه به اینکه از شاگردان امام بودند و به ایشان ارادت داشتند، پس از آغاز نهضت نیز پیامهای امام را به علمای مشهد انتقال میدادند و به علاوه، کارهای تبلیغاتی انقلاب و تحریک علمای مشهد و تماس با جوانان را نیز انجام میدادند و در همان ۱۵ خرداد سال ۴۲ و به موجب انجام یک سخنرانی در بیرجند، در مشهد زندانی شدند. اندکی بعد از آزادی، اخوی شهید ما در زاهدان سخنرانی داشتند و مباحث انقلابی را مطرح کردند و مجددا دستگیر و در زندان قزلقلعه تهران زندانی شدند. پس از آن نیز ایشان مکررا زندانی شدند و حتی در برابر چشم همسرشان مورد ضرب و شتم نیروهای امنیتی قرار میگرفتند. بنده نیز دو بار در سالهای ۴۴ و ۵۰ در مشهد و یک بار هم سالهای ۵۲ تا ۵۶ در تهران زندانی شدم. سیدعلی آقا در ارتباطات عمومی با مردم، جوانان، شعرا و انجمنهای ادبی و جلسات دروس حوزوی، سعی در گسترش اندیشه انقلاب داشتند. پس از اینکه در سال ۴۳ بیماری چشم مانع از مطالعات پدرمان شد، آسیدعلی به مشهد آمدند و ضمن مراقبت از پدر، برای ایشان کتاب میخواندند. در کنار این امر، مبارزات انقلابی ما نیز در جریان بود و هر چند وقت یک بار هم بنده یا اخوی، توسط ساواک دستگیر میشدیم. اساسا تمام کسانی که دل در گرو امام داشتند و به ایشان معتقد بودند، در امر مبارزه تردید نمیکردند. طبیعتا کسانی که از سرمایههای علمی برخوردار بودند، مبارزات عمیقتری را داشتند. اخوی شهید ما نیز چنین بودند و در جلسات تدریس خود، از هر فرصتی برای طرح مسائل مرتبط با انقلاب استفاده میکردند. ایشان مدتی در مسجد امام حسن مجتبی(ع) در انتهای کوچه سرشور مشهد، هم امام جمعه بودند و هم دروس تفسیر را تدریس میکردند. سپس که به مسجد کرامت رفتند نیز همین رویه را ادامه دادند و تا سال ۵۷، هر شب پس از نماز مغرب و عشاء، مباحث انقلابی را مطرح میکردند. خاطرهای که نشاندهنده عمق ارادت رهبر شهید به مرحوم امام باشد در ذهن دارید؟ برادر شهید ما، مرید امام بودند، زیرا امام جزو معدود اساتیدی بود که طلاب خود را به لحاظ اخلاقی نیز تربیت میکرد. شهید مطهری در خاطرات خود نقل میکردند برای تحصیل، دنبال استادی میگشتند که ضمن تدریس، دانشجویان خود را تربیت هم بکند، اما چنین استادی را در قم پیدا نمیکردند. پس از جستوجوهای فراوان، انسانهای آگاه، فردی به نام «حاجآقا روحالله» را به ایشان معرفی کردند و خاطرات شیرینی از جلسات تدریس امام برای ایشان رقم خورد. امام یک انسان الهی محسوب میشد و دروس اخلاق ایشان در قم معروف بود و بسیاری را منقلب میکرد. تمام کسانی امام را میشناختند، بیاختیار مجذوب ایشان میشدند و این جذابیت امام، از زمان حیات آیتالله بروجردی معروف بود و جلسات دروس ایشان همیشه به اندازهای شلوغ میشد که عدهای تا بیرون مسجد نیز مینشستند. اساسا به غیر از کسانی که به لحاظ فکری مخالف امام بودند، دیگران شدیدا به ایشان علاقه داشتند. آیتالله سیدعلی خامنهای نیز به شدت جذب امام شده بودند و نقل میکردند که پس از حصر امام در ۱۵ خرداد ۴۲، در تهران به دیدار ایشان میرفتند. در اولین جلسه این دیدارها، اخوی ما تا چشمشان به امام افتاد، دست ایشان را بوسیدند و اشک ریختند. امام اما محکم گفت که گریه نکن و ناامید نباش، زیرا ما پیروزیم. این اعتقاد راسخ امام به پیروزی، باعث شد شاگردان ایشان از جمله ب