تِکبال با نخستین حضور در بازیهای آسیایی و توزیع اولین مدالهای این رقابتها، یک گام دیگر به رویای حضور در المپیک نزدیک شد. تِکبال با حضور کارلس پویول و استقبال روزافزون در آسیا، امیدوار است این رشته ترکیبی از فوتبال و تنیس روی میز بتواند روزی به برنامه بازیهای المپیک راه پیدا کند. تِکبال روز یکشنبه با اهدای نخستین مدالهای خود در بازیهای آسیایی، گام مهمی برای افزایش اعتبار این رشته برداشت. این ورزش برای نخستین بار در این رویداد چندرشتهای در ناگویا حضور داشت و ورزشکاران تایلندی موفق شدند سه عنوان از پنج عنوان قهرمانی را به دست آورند. مرکز ورزشی هیگاشی که تنها چند صد تماشاگر ظرفیت داشت، فاصله زیادی با ورزشگاههایی مانند ومبلی داشت، اما تماشاگران از مهارت ورزشکاران تحت تأثیر قرار گرفتند؛ ورزشکارانی که توپ را با ضربات پا روی میز منحنی مخصوص این رشته به یکدیگر برمیگرداندند. لاسلو وایدا، دبیرکل فدراسیون بینالمللی تِکبال، در گفتوگو با رویترز در محل برگزاری مسابقات گفت: «این اتفاق یک نقطه عطف فوقالعاده در مسیر ماست، چون جامعه جهانی تِکبال رویای تبدیل شدن این رشته به یک ورزش المپیکی را در سر دارد.» او ادامه داد: «در واقع بسیار مطمئن هستم که حضور تِکبال بهعنوان یک رشته مدالآور در بازیهای آسیایی، رویدادی خواهد بود که کمیته بینالمللی المپیک را متقاعد میکند که این ورزش، محل برگزاری، میزان مشارکت، گستره فعالیت، ارتباط آن با جوانان، جذابیت و تمام این موارد را در اختیار دارد.» ریشههای مجارستانی تِکبال ریشه در یک تمرین فوتبال در دوران طلایی فوتبال مجارستان در میانه قرن بیستم دارد؛ زمانی که بازیکنان با یک توپ چرمی و از روی تور، نوعی «فوتتنیس» بازی میکردند. این ورزش مدرن کمی بیش از یک دهه پیش توسط دو دوست مجارستانی ابداع شد؛ یک فوتبالیست حرفهای سابق و یک متخصص علوم کامپیوتر که بازی با توپ فوتبال روی میز پینگپنگ را امتحان کردند. آنها پس از اصلاح انحنای میز، با یک تاجر مجارستانی همکاری کردند و تلاش برای گسترش این ورزش را آغاز کردند. فدراسیون بینالمللی تِکبال در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد و تاکنون چندین دوره مسابقات قهرمانی جهان را برگزار کرده است. برای کسانی که با این رشته آشنایی ندارند، تِکبال ممکن است کمی عجیب به نظر برسد، اما در برنامه بازیهای آسیایی که رشتههایی مانند تکواندوی مجازی و ورزشهای الکترونیکی را نیز در خود جای داده، حضور چنین رشتهای چندان غیرعادی نیست. بسیاری از این رشتهها، از جمله تِکبال، رویای حضور در المپیک را دارند؛ حضوری که میتواند به معنای افزایش اعتبار، جذب منابع مالی و ایجاد یک جامعه جهانی از هواداران باشد. تِکبال هنوز در ابتدای این مسیر قرار دارد و با کمک چهرههای سرشناس سابق فوتبال، از جمله کارلس پویول، کاپیتان پیشین بارسلونا که ۱۰۰ بار برای تیم ملی اسپانیا به میدان رفت، تلاش کرده حضور خود را در شبکههای اجتماعی گسترش دهد. پیش از آغاز مسابقات روز یکشنبه، پویول پس از برگزاری یک جلسه آموزشی با دانشجویان در دانشگاهی نزدیک محل مسابقات، همراه با گروهی از اینفلوئنسرهای آسیایی در یک بازی دوستانه شرکت کرد. در این برنامه تماشاگران بلیت نخریده بودند و هدف اصلی، تولید محتوای بیشتر برای شبکههای اجتماعی بود. شماری از باشگاههای بزرگ فوتبال، از جمله منچستریونایتد، پاریسنژرمن و بارسلونا، نیز از میزهای تِکبال در محل تمرین خود استفاده کردهاند. پویول در محل برگزاری مسابقات به رویترز گفت: «فکر میکنم این ورزش به بازیکنان حرفهای کمک میکند از نظر فنی پیشرفت کنند و همچنین برای گرم کردن بسیار مناسب است.» او افزود: «بهعنوان یک ورزش، تِکبال در کشورهای زیادی بهسرعت در حال رشد است. فکر میکنم هرچه افراد بیشتری آن را بازی کنند، بیشتر رشد خواهد کرد، چون واقعاً بازی سرگرمکنندهای است و آینده بزرگی برای آن میبینم.» استقبال کشورهای آسیایی، نکته امیدوارکنندهای برای رویاهای المپیکی تِکبال محسوب میشود. تِکبال شباهتهایی به سپکتاکرا، ورزش محبوب جنوب شرق آسیا، دارد؛ رشتهای که در آن بازیکنان توپ را روی زمینی شبیه زمین بدمینتون و با ضربات مختلف به هوا میفرستند. تایلند که یکی از قدرتهای بزرگ سپکتاکرا محسوب میشود، از فرصت کسب مدالهای طلای بیشتر در بازیهای آسیایی استقبال کرده و در تِکبال نیز به یکی از قدرتهای اصلی تبدیل شده است. با این حال، مدالها تنها در اختیار کشورهای جنوب شرق آسیا قرار نگرفت و ورزشکارانی از سراسر قاره، از کویت گرفته تا ژاپن، روی سکو رفتند. لی جونسوک، نماینده کره جنوبی، پس از شکست دادن حریف عراقی خود و کسب مدال طلای انفرادی مردان گفت: «آنقدر خوشحالم که همین الان میتوانم از خوشحالی بمیرم. میخواستم مدالآور شوم، اما اصلاً تصور نمیکردم چنین اتفاقی بیفتد.» همچنین بخوانید: روایت احساسی قهرمان جهان از نقش مادرش: او تسلیم نشد؛ نگذاشت دیابت آینده من را تغییر دهد
