همانطور که پیش بینی میشد، تیم امید کشورمان از بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ به بدترین شکل کنار رفت. چطور میشود تیمی که حتی یک جلسه با تمام بازیکنانش تمرین نکرده و حتی یک اردو یا بازی تدارکاتی نداشته را به مقصدی چند هزار کیلومتری فرستاده و در حالی که لااقل یک هفته بدن بازیکنان زمان لازم دارد تا با محیط جدید آداپته شود، سه روز قبل از بازی اول به هتل برسد و فقط با ۱۵ بازیکن به بازی اول برود؟ چرا که بقیه در اختیار باشگاههای خود بودند و از بازی دوم به اردو ملحق شدند! بازیهای آسیایی در تقویم فیفا نیست و دیدیم کره جنوبی نتوانست از تنها لژیونر خود استفاده کند. ما هم نتوانستیم لژیونرها را ببریم و طبق عادت مدیرانمان، همه چیز را به گردن دشمنی باشگاههای خارجی انداختیم! در حالی که بعضی از این بازیکنان در کشورهای دوست توپ میزدند! و صحبت قانون و حق بود! ماییم که همیشه پشت تحریم و دشمنی، نالایقی خود را پنهان می کنیم. ما لیگ داخلی را یک ماه تعطیل کردیم، تیم ملی از داشتن ۱۱ بازیکن -به ادعای مربی تیم ملی که اگر تیم امید نمیرفتند، به تیم بزرگسالان دعوت میشدند- محروم شد و اندک فرصت هایی که قلعه نویی برای تمرین و هماهنگی تا جام ملتها دارد، به بهانه مدال تاراج شد! مدالی که آخرین بار ۲۰ سال پیش در ۲۰۰۶ دوحه گرفتیم! و بدتر از تمام اینها چرخه غلطی است که هر چهار سال یک بار در آستانه بازیهای آسیایی تکرار میشود. در حالی که تمام کشورها تیم جوانان یا حتی نوجوانان خود را به این مسابقات فرستاده و به چشم تدارکاتی به آن نگاه میکنند، ما همیشه با رویای مدال -فقط یک مدال- شب اعزام حکمی به دست یک مربی میدهیم و او هم با واسطههای مختلف، برای به دست آوردن دلهای مختلف! چند اسم را اعلام و با خود به یک سفر میبرد، کیسه گل میشویم و برمیگردیم! دوباره روز از نو، روزی از نو! ۵۰ نفر برای یک مدال! آفرین به این درایت! لعنت به بازیهای آسیایی که فقط برای ما ضرر است و خرج، در تمام این ادوار ما باخت به کشورهایی را تجربه کردیم که در کارنامه تاریخمان وجود نداشت! و حالا چهار گل از کره شمالی خوردیم و در همان دور مقدماتی حذف شدیم! اتفاقی که پیش از این سه بار دیگر افتاده بود اما در گذشته دور و زمانی که هیچکس ادعای حرفهای در فوتبال ایران نداشت! اما بیایید و بیخیال این نتیجه و شکست شویم، چرخه باطل را دریابیم که چهار سال دیگر تکرار میشود و هرگز از آن درس عبرت نمیگیریم. عاشق سفر و حق ماموریت دلاری هستیم و کوچکترین اهمیتی برای فوتبال و نام و اعتبار ایران قائل نیستیم! به بهای یک مدال بی ارزش -که تازه نمی گیریم- لیگ را تعطیل میکنیم و تیمها باید دوباره از صفر شروع کنند. تیم ملی بزرگسالان ناقص میشود بازیکنان خسته و گاه مصدوم، به باشگاههای خود برمیگردند و هر دوره، ما همین ها را می گوییم و مدیران گوش نمی کنند تمام آبرو و اعتبارمان حراج شد و کک کسی نگزید! اما از یک بابت باید خوشحال باشیم این تیم -که مقابل کره شمالی چنین فاجعه به بار آورد- اگر از گروه خود صعود میکرد در مراحل بعدی مقابل قدرتهایی چون کره جنوبی، ژاپن یا حتی کشورهای آسیای میانه چه میکرد؟ حتماً دو رقمی میشدیم! تیمی که مقابل کره شمالی -که مثل خود ما تدارک و امکانات کافی و مناسبی نداشت- نمیتواند برتری خود را حفظ کند، دو پاس سالم بدهد، برابر قدرتهای واقعی چه میکرد؟ حضور تیم امید در بازیهای آسیایی یک افتضاح واقعی بود. یک فاجعه بزرگ، ما نه نمایش خوبی در زمین داشتیم و نه نتیجه گرفتیم. حتی یک بازیکن ما نتوانست در حد یک بازیکن معمولی ظاهر شود، چه رسد به ملی پوش تیم بزرگسالان! ما در دفاع و حتی یک حرکت تمرین شده نداشتیم، چرا که اصلاً این تیم فرصتی برای تمرین کنار هم نداشت! از الان تا پایان خلقت هر چقدر به این موضوع نگاه کنید، هیچ دلیل منطقی برای اعزام این تیم پیدا نخواهید کرد، مگر همان حق ماموریت دلاری و جهانگردی به خرج بیت المال!
