میدانهای نبرد امروز دیگر شبیه گذشته نیستند؛ جایی که پهپادهای ارزانقیمت و مهمات سرگردان میتوانند در چند ثانیه بالگردهای چند ده میلیون دلاری را از آسمان ساقط کنند. در چنین شرایطی، شرکت آمریکایی آندوریل از یک بالگرد تهاجمی بدون سرنشین رونمایی کرده که قرار نیست جایگزین آپاچی شود، بلکه ماموریتهای پرخطر را به جای خلبانان انجام دهد و با ترکیب توان آتش بالا، هوش مصنوعی و قابلیت برخاست عمودی، تعریف تازهای از جنگ هوایی در خطوط مقدم ارائه کند. به گزارش خبرآنلاین، شرکت فناوریهای دفاعی آندوریل (Anduril) از محصول جدید خود با نام «تاندر» (Thunder) رونمایی کرد؛ یک بالگرد تهاجمی بیسرنشین که دقیقا برای شرایطی طراحی شده که خطوط مقدم، حضور بالگردهای سرنشیندار را به نبردی مرگبار و پراسترس تبدیل کردهاند. این پرنده خودمختار، ساخته شده تا در کنار بالگردهای سرنشینداری مثل آپاچی پرواز کند و خطرات ناشی از پهپادهای ارزانقیمت، مهمات پرسه زن و سیستمهای شناسایی پیشرفته را به جان بخرد. در درگیریهای اخیر اوکراین و روسیه، دهها بالگرد چند میلیون دلاری به دست موشکهای دوشپرتاب یا پهپادهای بسیار ارزانقیمت انتحاری سرنگون شدهاند. آندوریل منطقه پروازی نزدیک به زمین را یک «منطقه کشتار رباتیک» مینامد؛ جایی که دیگر سرعت و قدرت آتش به تنهایی نمیتواند جان خلبانان را تضمین کند. پرنده تاندر در گروه ۵ سامانههای پهپادی پنتاگون (پرندههای بالای ۶۰۰ کیلوگرم) دستهبندی میشود. این وزن سنگین نشان میدهد که با یک پهپاد کوچک روبهرو نیستیم، بلکه با پرندهای همرده با هواپیماهای بدون سرنشین بزرگ شناسایی و رزمی طرف هستیم. هدف اصلی آندوریل جایگزینی کامل بالگردهای سرنشیندار نیست؛ بلکه تاندر قرار است نقش یک «بالگرد خودمختار و قابل اعتماد» را ایفا کند، بخشهای پرخطر ماموریت را بر عهده بگیرد و اجازه دهد خلبانان انسانی در فاصلهای ایمنتر از تهدیدات اصلی باقی بمانند. مهندسان آندوریل در ساخت تاندر از فناوری «تیلتروتور» (موتورهای چرخشی) استفاده کردهاند. این طراحی به پرنده اجازه میدهد مانند یک بالگرد به صورت عمودی تیکآف و لندینگ کند و پس از اوجگیری، با تغییر زاویه ملخها مانند یک هواپیما با سرعت و برد بالا به مسیر خود ادامه دهد. به لطف این ویژگی، تاندر نیازی به باند پرواز ندارد و میتواند از ناهموارترین مناطق برخاسته و مسافتهای بسیار طولانیتری را نسبت به بالگردهای سنتی طی کند. پیشرانه هیبریدی-الکتریکی این پرنده نیز علاوه بر کاهش مصرف سوخت، صدای عملکرد آن را در ارتفاع پایین به حداقل میرساند تا شناسایی آن دشوارتر شود. آندوریل این پروژه را با همکاری شرکت «آرچر اوییشن» توسعه داده است؛ کمپانی کالیفرنیایی که پیشتر نیز هواپیماهای الکتریکی در اختیار نیروی هوایی آمریکا قرار داده بود. این همکاری مشترک باعث شده تا فناوریهای تجاری و دفاعی پرواز عمودی به خوبی با یکدیگر ترکیب شوند. علاوه بر این، آرچر در اواخر سال ۲۰۲۵ شراکت انحصاری خود را با شرکت «کارم ایرکرفت» ثبت کرد؛ مجموعهای که سیستمهای تیلتروتور آن پیشتر توسط ارتش آمریکا ارزیابی شده بود. این سابقه به برنامه تاندر امکان داده تا به جای شروع از صفر، از مهندسی نظامیِ آزمایششده بهره ببرد. استراتژی اصلی آندوریل در ساخت تاندر، دسترسی به حجم انبوهِ اقتصادی است؛ یعنی تولید پرندههایی که ساخت آنها به اندازهای ارزان باشد که انهدام یک فروند از آنها، توان رزمی یگان را مانند سقوط یک آپاچی ۱۸ میلیون دلاری فلج نکند. محفظه بار ماژولار تاندر میتواند تا ۱۰ موشک زمین به هوا (مانند هلفایر)، ۱۶ پهپاد کوچک پرتابی یا ۷۶ راکت ۷۰ میلیمتری را در خود جای دهد. همچنین یک محفظه در دماغه خودرو گنجایش ۱۲ رهگیر ضدپاد را دارد. به ادعای آندوریل، همراهی ۳ فروند تاندر با یک بالگرد آپاچی میتواند حجم مهمات قابل حمل در یک ماموریت را سه برابر کند، بدون اینکه خلبان دیگری در معرض خطر قرار گیرد. تمام عملکرد تاندر توسط نرمافزار هوشمند لتیس (Lattice) مدیریت میشود. این سامانه هوش مصنوعی نیاز به کنترل دستی با دسته پرواز توسط اپراتور را از بین میبرد و وظایفی چون پرواز گروهی، جلوگیری از برخورد و مدیریت ماموریت را به صورت خودکار انجام میدهد. همچنین این سیستم، دادههای تمام سنسورهای موجود در یگان را ترکیب کرده و یک نقشه تاکتیکی مشترک میسازد. به این ترتیب، تاندر میتواند حتی در صورت کور شدن امواج GPS یا ایجاد اختلالات شدید مخابراتی (که این روزها در جنگها بسیار رایج است) موانع، عوارض زمین و تهدیدات را به دقت شناسایی و مسیر خود را دنبال کند. شرکت آندوریل اعلام کرده که تاکنون چندین پرواز آزمایشی را با استفاده از نمونههای جایگزین در مقیاس واقعی با موفقیت انجام داده است. طبق برنامهریزیهای این کمپانی، اولین پرواز رسمی و کامل پروتوتایپ نهایی ثاندر برای سال ۲۰۲۷ هدفگذاری شده است. منبع: defence-blog
