به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، صدا و سیما در واکنش به موج انتقادات به خاطر سانسور سخنان رییس جمهور پزشکیان (حذف خاطره یا نقل قول او از رهبر شهید) یادآور شده "مواضع انقلابی" رؤسای محترم قوا منتشر و تبیین میشود. هم میهن در یادداشتی در اینباره نوشته است: این یعنی ابتدا الک برمیدارند و مواضع انقلابی را از غیر انقلابی جدا میکنند و بعد از تفکیکِ آنچه سره از ناسره تشخیص میدهند بخش "پاکیزه" را در اختیار مردم قرار میدهند! یکی از این افراد که باید سخنان او الک شوند اما عالیترین مقام رسمی بعد از رهبری است و دیگری هم رییس قوۀ قانونگذاری. مثل این است که زوجی مدارک را به دفترخانه ببرند و محضردار بگوید مدارک شما کامل است؛ هم شناسنامه را آوردهاید و هم عروس -اگر دوشیزه است- رضایت پدر را و هم گواهی آزمایش مبرا بودن از اعتیاد را و مواردی دیگر ولی من صلاح نمیبینم شما دو نفر با هم ازدواج کنید و ثبت نمیکنم! یا پیکی بگیرید تا مرسولهای را نزد دیگری ببرد و در میان راه پاکت را بگشاید و از تحویل امتناع ورزد و بگوید چون با محتوای آن موافق نبودم! اگر صدا و سیما قوۀ مستقلی از قوای سه گانه است تکلیف را روشن کند وگرنه تشخیص انقلابی بودن یا نبودن مواضع رییس جمهوری و رییس مجلس با آنها نیست. البته دلیل اصلی که به شکل دیگری ابراز شده این است که هر گاه سخنی به رهبری شهید منتسب میشود اگر قابل اثبات نباشد از دفتر استعلام میشد ولی در این فقره میسر نبوده است. در این باره هم میتوان گفت آیا این رویه را دربارۀ خاطرات افراد دیگر هم رعایت میکنید؟ یا آیا نقل خاطره در انحصار گروه و طیف خاصی است؟ اتفاقا افکار عمومی رییس جمهور پزشکیان را از صادقترین سیاستمداران میداند و آیتالله خامنهای هم به همین ویژگی اشاره کرده بود. بنا براین قبول یا نپذیرفتن آنچه نقل کرده به داوری مخاطب بستگی دارد و از میزان صداقتی که در او میشناسد و تشخیص صحت و سُقم آن ربطی به مدیران کنونی سازمان ندارد. نکته اصلی اما این است که بحث شخص مطرح نیست و این که خاطره را دقیق نقل کرده یا ضعیف. این است که از دو حال خارج نیست: یا او را رییس جمهوری اسلامی ایران میدانند یا نه. اگر آری مرئوس که نمیتواند برای رییس تعیین تکلیف کند تا چه بگوید و چه نگوید. اگر هم در جایگاه رییس و عالیترین مقام رسمی بعد از رهبری قبول ندارند به عنوان نمایندۀ آرای مستقیم مردم در حاکمیت چه؟ مشکل تفکر حاکم بر صدا و سیمای کنونی البته در وهلۀ نخست با گفتمان صلح است تا جایی که در بخشهای خبری درگیریهای اخیر را به مثابه دوره جدید ارزیابی نمیکنند و همچنان از ۹ اسفند ۱۴۰۴ محاسبه میکنند و آتشبس در ۱۹ فروردین و یادداشت تفاهم در ۲۸ خرداد را عملا نه در تحلیل که در خبر هم نادیده میانگارند. تجربۀ فرصت سوزی در سال آخر جنگ هشت ساله اما ایجاب میکند گفتمان صلح بر اساس یادداشت تفاهم ۲۸ خرداد را تقویت کنیم و روشن است که صدا و سیما به این خاطر از پزشکیان و در مرتبۀ بعد از قالیباف شاکی است در حالی که محکومیت آمریکا با تأکید بر نقض یادداشت تفاهم حقوقیتر و منطقیتر است. نقل این خاطره هم مناسبت دارد که وقتی در سال ۸۴ که از برخی طلاب متمایل به رادیکالها درقم که از حمایت ضمنی آقای جوادی آملی از مرحوم هاشمی رفسنجانی در انتخابات ریاست جمهوری ناراضی بودند رفتار ناشایستی سر زد (گویا ایشان را هل داده بودند) واکنش یکی از اطرافیان آیتالله جالب بود که آقا باید تابع شما باشد یا شما آمده اید تا نظر ایشان را جویا شوید؟! حالا قصه رییس جمهوری و صدا وسیماست. این دستگاه تبلیغاتی و خبرررسانی باید همسو باشد یا دولت باید خود را با آقایان جبلی و جلیلی هماهنگ کند؟ صحبت از قم شد. میدانیم سوهانفروشیهای شهر قم معمولا خانوادگی کار میکنند و این گونه معرفی میشوند: سوهان "حاج فلان و پسران" اما در قالب لطیفه یا واقعیت میگویند وقتی یکی قصد جداسری دارد تا کسب و کار مستقل خود را راه بیندازد آنها تابلو را این گونه تغییر می دهند: سوهان حاج فلان و پسران (منهای مثلا اصغر یا تقی)! صدا و سیما هم اگر دولت جمهوری اسلامی ایران را از آنِ جمهوری اسلامی ایران میداند طبعا باید صدا و سیمای آن باشد و اگر جدا میداند عنوان خود را به این شکل درآوَرَد: صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران منهای دولت جمهوری اسلامی ایران! ( البته در مثال سوهان خود اصغر یا تقی جدا شده ولی در اینجا هستند و میگویند جداست و مهمتر این که سوهان اعصاب کجا و سوهان قم کجا؟)
