یکسری اتفاقات به شکلی جالب، در دومین بازی پرسپولیس در ترکیه هم تکرار شد. پرسپولیس با سپردن نیمکت خود به مهدی تارتار و یک خانه تکانی اساسی، راهی اردوی ارزروم ترکیه شد. این همه تغییر همه را تشنه رونمایی از پرسپولیس جدید کرده و حالا این تیم در دومین بازی دوستانه خود در اردوی پیش فصل، نتیجه بازی اول را تکرار کرده است. میدانیم که نتیجه به هیچ عنوان در بازیهای دوستانه -بخصوص در پیش فصل- ملاک نیست، مهم محک زدن توانایی بازیکنان در پستهای مختلف و اجرای دستورات تاکتیکی تمرین شده در شرایط مسابقه است. اتفاقا همین نکته در دو بازی پرسپولیس جدید به چشم می آید. اتفاقاتی آنقدر مشابه هم و تکراری که میتوان از همین راه دور، تغییر دکترین این تیم را تشخیص داد. پرسپولیس در بازی اول با سیستم ۴-۴-۲ به میدان رفت و در این بازی با سیستم ۴-۲-۳-۱ اما یک سری ویژگیها در هر دو سیستم ثابت ماند. مثل اولین بازی پیش فصل برابر پیرامیدز مصر، پرسپولیس در بازی مقابل آلانیا اسپور نیز با یک گل برنده شد و این گل را بازیکنی که به عنوان ذخیره به میدان آمد، زد! در بازی اول بیفوما از روی نیمکت به زمین آمد و گل زد، در این مسابقه علیپور این کار را تکرار کرد. محک سیستمها و مهرهها در پیش فصل، طبیعی است. تارتار در شروع بازی دوم نیازمند را دوباره درون دروازه گذاشت که می دانیم گلر اول و اصلی است و در فوتبال، دروازهبان کمتر تغییر می کند. مثل بازی اول، عیدی و هماییفر دفاع راست و چپ بودند که باید جایگاهشان را تثبیت شده فرض کرد. این بازی از زوج زارع و کنعانی در قلب دفاع استفاده شد تا مشخص شود تیم تارتار در هر شرایطی با ۴ دفاع بازی می کند. در مرکز زمین، زوج لطیفی فر و باکیچ دو هافبک دفاعی بودند. در این سیستم، تیکدری و بیفوما وینگر راست و چپ بودند که جای ثابت تیکدری در راست بخش تهاجم را نشان داد. محمد خدابنده لو پشت مهاجم بازی کرد و سرگیف، تک مهاجم نوک بود. البته که نمیشود برای بیفوما، مملی و ایگور، جای تثبیت شده در هر سیستم، درنظر گرفت چرا که اورونوف و علیپور حضور دارند! این بازی فرصت تارتار برای محک آنها بود و ندیده نمی توان در مورد نمره آنها نظر داد. وقتی در هر دو نمایش تیم تارتار یک سری وجوه اشتراک وجود دارد، دیگر نمیتوان اسم اتفاق بر آن گذاشت. این دکترین پرسپولیس جدید است که باید دید در فصل تازه به موفقیت میرسد یا خیر، به رئوس این وجوه اشتراک در دو مسابقه نگاه کنید؛ در هر دو روش، تیم تارتار با یک نتیجه و به یک شکل برنده شد. یعنی چه بازی با دو مهاجم و چه یکی، برد اقتصادی و برتری حداقلی! سرگیف در هر دو بازی مهاجم فیکس بود. فرصت بود یا انتخاب نهایی؟ علیپور وقتی به زمین آمد، بازوبند بست! میدانیم در تیمهای بزرگ، کاپیتانی چقدر مهم و چطور میتواند روی نتیجه تیم و حواشی تاثیر بگذارد! با رفتن عالیشاه و سروش و پورعلی گنجی، بازوبند پرسپولیس ۲ مدعی جدی ملی پوش دارد، کنعانی و علیپور که در این مسابقه هر دو بازوبند بستند! خدابنده لو بالاخره توانست در تیم بزرگ هم سر پست واقعی خود بازی کند. تا امروز مملی هر چقدر در تمرینات خوب بود، مجبور میشد به عنوان هافبک دفاعی و یا کناری بازی کند. حالا او هم میتواند کیفیت خود را که باعث شهرت او در فوتبال ایران و دعوت به تیم ملی شد را نشان دهد. این نکات و بسیاری نکات دیگر که فعلاً پوشیده مانده، ثابت میکند که تغییرات پرسپولیس خیلی وسیعتر از آن چیزی است که در ابتدا تصور میشد. باید دید با شروع فصل و در میدان عمل، چقدر این تمهیدات موفقیت آمیز خواهند بود.
