کریستیانو رونالدو، صاحب 146 گل ملی و 979 گل رسمی. سی آر سون امروز به تیم ملی پرتغال پیوست. ادامه داستان جذاب مردی که حریف ندارد. به گزارش ورزش سه، امروز بعد از ظهر یک هواپیما در پرتغال به زمین نشست و مردی از آن بیرون آمد که بخش بزرگی از تاریخ فوتبال کشورش را با پاهایش نوشته است. کریستیانو رونالدو، در ۴۱ سالگی، دوباره به خانه برگشته تا به اردوی تیم ملی پرتغال ملحق شود؛ تیمی که سالهاست تصور کردنش بدون او دشوار است و حالا با هدایت ژرژ ژسوس، دارد فصل تازهای را آغاز میکند. رونالدو دیگر آن پسر جوانی نیست که در سال ۲۰۰۴ با موهای بلند و چهرهای کودکانه در یورو مقابل یونان اشک ریخت. دیگر آن بازیکن لاغراندامی نیست که در منچستریونایتد با دریبلهای تند و حرکات نمایشی، خودش را به فوتبال جهان معرفی کرد. او امروز بازیکنی است که ۱۴۶ گل برای پرتغال به ثمر رسانده، رکورددار گلزنی در فوتبال ملی مردان جهان است و در مجموع دوران حرفهایاش به ۹۷۹ گل رسمی رسیده است. اما حتی برای بازیکنی با این کارنامه، هنوز یک عدد باقی مانده که همهچیز را تحتتأثیر قرار داده است: هزار. * ۲۱ گل تا رسیدن به عددی تاریخی رونالدو تا این لحظه ۹۷۹ گل رسمی به ثمر رسانده و برای رسیدن به مرز هزار گل، فقط ۲۱ بار دیگر باید دروازه حریفان را باز کند. آخرین گل او در دیدار النصر مقابل ابها در تاریخ ۹ سپتامبر به ثمر رسید؛ مسابقهای که با پیروزی ۲ بر یک تیمش پایان یافت. رونالدو در آن بازی با ضربه سری تماشایی گل اول النصر را زد و تعداد گلهای دوران حرفهای خود را به ۹۷۹ رساند. ۲۱ گل. عددی که در نگاه اول برای بازیکنی با سابقه بیش از ۹۷۰ گل، اصلا دور از دسترس به نظر نمیرسد. رونالدو در بخش بزرگی از دوران حرفهای خود ثابت کرده که میتواند در شرایطی که دیگران از افت بدنی و رسیدن او به پایان مسیر حرف میزنند، خودش را به سطحی تازه برساند و همه را شگفتزده کند. اما این بار شرایط کمی متفاوت است. رونالدو در ماههای اخیر گفته بود که فصل جاری ممکن است آخرین فصل فوتبال حرفهای او باشد. کریس هنوز تصمیم نهایی درباره زمان بازنشستگیاش را اعلام نکرده، اما تأکید کرده که جام جهانی ۲۰۲۶ احتمالاً آخرین حضورش در این رقابتها بوده است. همین واقعیت است که رسیدن به هزار گل را از یک رکورد آماری متمایز کرده و به آخرین مأموریت بزرگ دوران بازی یک اسطوره تبدیل کرده است. رونالدو برای رسیدن به این هدف باید در ماههای باقیمانده تا آخر فصل، بهطور میانگین نزدیک به یک گل در هر دو بازی به ثمر برساند. این هدف برای او غیرممکن نیست، اما دیگر جایی برای مصدومیتهای طولانی، نیمکتنشینیهای متوالی یا افت محسوس آمادگی بدنی باقی نمیگذارد. حتی بازیکنی مثل رونالدو، که سالها با استانداردهای معمول سن و فرسودگی مقابله کرده، برای عبور از این آخرین فاصله به استمرار نیاز دارد. رونالدو نخستین بازی ملی خود را در ۲۰ اوت ۲۰۰۳ برابر قزاقستان انجام داد. چند ماه بعد، در یورو ۲۰۰۴ و در دیدار مقابل یونان، اولین گلش را برای پرتغال به ثمر رساند. آن گل، آغاز مسیری بود که در بیش از دو دهه، او را به مهمترین گلزن تاریخ تیم ملی کشورش تبدیل کرد. در آن سالها، پرتغال نسلی پر از استعداد داشت؛ از لوئیس فیگو و روی کاستا گرفته تا دکو و نونو گومز. رونالدو ابتدا زیر سایه این ستارهها رشد کرد، اما خیلی زود به چهره اصلی تیم تبدیل شد. او در جام جهانی ۲۰۰۶ نخستین تجربه حضورش در بزرگترین رقابت ملی فوتبال را پشت سر گذاشت و از آن زمان در تمام دورههای جام جهانی که پرتغال در آن شرکت کرد، حضور داشت. در جام جهانی ۲۰۱۸، رونالدو با زدن گل مقابل مراکش، تعداد گلهای ملی خود را به ۸۵ رساند و از فرانتس پوشکاش عبور کرد تا به بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی اروپا تبدیل شود. سه سال بعد، در یورو ۲۰۲۰، او با گلزنی مقابل فرانسه از رکورد علی دایی عبور کرد و به بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی مردان جهان تبدیل شد. این رکورد با ۱۴۶ گل همچنان در اختیار اوست. رونالدو در مسیر رسیدن به این عدد، فقط گلهای ساده و کماهمیت نزده است. او در مسابقات انتخابی جام جهانی، یورو، لیگ ملتهای اروپا و تورنمنتهای بزرگ، بارها در لحظههایی حساس برای پرتغال گلزنی کرده است. از گلهایش مقابل اسپانیا در جام جهانی ۲۰۱۸ تا گلهای تعیینکننده در مسیر قهرمانی یورو ۲۰۱۶ و لیگ ملتهای اروپا در سال ۲۰۱۹، کارنامه ملی او با لحظههای بزرگ گره خورده است. * قهرمانی اروپا؛ بزرگترین افتخار ملی اگر قرار باشد یک تصویر بیش از همه از دوران ملی رونالدو در ذهن فوتبالدوستان باقی بماند، شاید تصویر او در فینال یورو ۲۰۱۶ باشد؛ شبی که پرتغال با فرانسه بازی میکرد و رونالدوی کاپیتان بعد از مصدومیت زودهنگام، از کنار زمین بازیکنانش را مثل یک مربی هدایت میکرد. رونالدو در آن مسابقه نتوانست تا پایان در زمین بماند، اما نقش او در آن قهرمانی کاملا محرز و متفاوت بود. پرتغال با گل ادر در وقتهای اضافه، فرانسه را شکست داد و نخستین جام بزرگ تاریخ فوتبال ملی این کشور را به دست آورد. رونالدو که پیش از آن بارها با پرتغال در آستانه موفقیت قرار گرفته بود ولی نتوانسته بود به جام برسد، سرانجام یک جام ملی بزرگ را بالای سر برد. او در سال ۲۰۱۹ یک افتخار دیگر هم به کارنامهاش اضافه کرد؛ قهرمانی در نخستین دوره لیگ ملتهای اروپا. رونالدو در آن رقابتها مقابل سوئیس هتتریک کرد و بار دیگر نشان داد که در تیم ملی، حتی در سالهایی که سبک بازیاش تغییر کرده، همچنان توانایی تعیین سرنوشت مسابقات را دارد. با وجود این موفقیتها، جام جهانی همیشه نقطهای خالی در کارنامه او باقی ماند. پرتغال در جام جهانی ۲۰۲۶ در مرحله یکهشتم نهایی مقابل اسپانیا حذف شد و رونالدو پس از این شکست اعلام کرد که این رقابتها احتمالاً آخرین جام جهانی او بوده است. * چهار بازی برای نزدیکتر شدن به هزار گل پرتغال در وقفه ملی پیشرو، چهار مسابقه در برنامه دارد. شاگردان ژرژ
