با فرا رسیدن اولین فیفادی بعد از جام جهانی، فوتبال دوستان به لحظهای که مدتها منتظرش بودند، نزدیک شدهاند. بعد از جام جهانی تمام کشورهای صاحب فوتبال، یا آنها که میخواهند روزی در فوتبال به جایگاهی برسند، در سطح ملی خود خانه تکانی کرده و از نیمکت تا درون زمین، خونی تازه به تیم ملی خود تزریق میکنند تا برای ۴ سال بعد و جام جهانی بعدی، این بازیکنان و مربیان تازه به اندازه کافی با تجربه شده باشند. همین جا اولین حسرت ما که از تفاوت فوتبال ایران با دنیا میآید، خودنمایی میکند؛ برای ما فوتبال و تیم ملی یعنی همان همیشگی! نسلی از مدیران و مربیان و بازیکنان، که نتیجه هم نگرفته اند اما کماکان هستند! تقریبا نگاه تمام فوتبال دوستان دنیا به نیمکت دو مدعی بزرگ و دو غول فوتبال در دنیاست؛ آلمان و فرانسه که هر دو در هزاره سوم، قهرمان جام جهانی شده و از ابرقدرتهای بلامنازع فوتبال هستند. آلمان در جام جهانی نتیجه نگرفت و فرانسه هم به فینال نرسید، اما هر دو از قانون تغییر تبعیت میکنند. اما تفاوتی که باعث جلب توجهات عمومی به این دو بزرگ نسبت به بقیه شده، نام سرمربی جدید است. بسیاری از فوتبال دوستان در سراسر دنیا با هر ملیت و تعلق، منتظر لحظه ای بودند که زیدان را روی نیمکت خروسها و کلوپ را روی نیمکت ژرمنها ببینند. دو نام بسیار بزرگ و محبوب در دنیای فوتبال که بعد از موفقیتهای بسیار در عرصه باشگاهی، اعلام کرده بودند که صرفاً با پیشنهاد تیم ملی کشورشان، حاضرند به مربیگری برگردند و از آنجا که در کشورهای صاحب فوتبال همه چیز حساب و کتاب دارد، از قبل جام جهانی گفته شده بود که زیدان جانشین دشان و کلوپ جانشین ناگلزمن خواهد شد. حالا همه منتظرند که اولین دستپخت این دو اسطوره روی نیمکت آلمان و فرانسه را ببینند. حسرت دوم برای فوتبال ما که در همه نسلها مشترک است، انتظار روزی که اسطورههای بزرگ خود را روی نیمکت تیمهای باشگاهی ببینند، حالا تیم ملی پیشکش! اما مافیای حاضر در فوتبال ایران چرخهای تکراری ساخته که حتی نام بزرگی چون احمدرضا عابدزاده یا علی دایی نیز جایی در آن نداشته و ندارد! در آستانه اولین فیفادی بعد از جام جهانی، زمانی که این دو مربی شاگردان خود را به اردو فرا خواندند، تفاوت آنها با سایرین مشخص شد. فوتبال محبوب است، چون برشی از خود زندگی است و در زندگی، این جزئیات است که شما را به کلیات میرساند. زیدان و کلوب هر دو تمام آن کلاسهایی که دیگر مربیان سطح اول جهان گذرانده اند را دیده و مدارکی را که لازم است، گرفتهاند. آنچه در این سطح، تفاوت بین مربیان موفق و ناکام را رقم میزند، توجه به همین جزئیات است. یورگن کلوب کلاهی بر سر میگذارد که نماد یک حزب سیاسی است. با شعار من یکی از ۸۳ میلیون آلمانی هستم، در حال رشد در عرصه سیاست آلمان است و کلوپ که پیش از این -مثل سایر مربیان بزرگ- وارد بازیهای سیاسی نشده بود، از این فرصت استفاده میکند تا غرور ملی را به آلمانها برگرداند. در راس همه، به بازیکنانش، او اول مصاحبه می گوید امیدوار است دیگر مجبور به اظهارنظر سیاسی نشود و به شاگردانش پیام می دهد پیراهن چه تیم بزرگی برتن و مردم چه توقعی از ایشان دارند. آن طرف زیدان یک رسم دیرینه را در تیم فرانسه برانداخت. در این کشور مرسوم بود که بازیکنان در نخستین جلسه تمرینی، از مقابل خبرنگاران عبور و پیش چشم آنها تمرین میکردند که به این رسم رژه ستارهها پیش چشم خبرنگاران میگفتند. زیدان ورود خبرنگاران را ممنوع و این رسم را برانداخت، نمیدانیم نتیجه این کار او چه خواهد شد اما وقتی یک مربی، خود بازیکن بزرگی بوده این امتیاز را دارد که حس و حال و شرایط روحی بازیکن را در موقعیتهای مختلف بهتر درک می کند. جزئیاتی که تمام مربیان سطح اول دنیا رعایت می کنند و هر از گاهی، رسانهای شدن یکی از آنها نشان میدهد چرا برخی مثل آرتتا بلافاصله بعد از عبور از دستیاری و رسیدن به سرمربیگری، تا این سطح موفق میشوند و برخی دیگر، هرگز نمیتوانند نفر اول خوبی باشند. جزئیاتی که پشت پرده است اما درنهایت منجر به موفقیت در کلیت می شود. و حسرت آخر برای ما؛ اینکه کاش روزی در این فوتبال نیز شاهد رقابت برابر بین شایستهها باشیم و خبری از رانت و لابی و حمایت پشت پرده به جای کارنامه و لیاقت افراد، نباشد!
