شورش در آمریکا پس از شکست انگلیس از آرژانتین؛ هواداران دو تیم به جان هم افتادند +تصاویر

هواداران انگلیس و آرژانتین پس از شکست تلخ سهشیرها مقابل آلبیسلسته در نیمهنهایی جام جهانی، بیرون ورزشگاه آتلانتا با یکدیگر درگیر شدند و چند نفر نیز توسط پلیس بازداشت شدند. پس از شکست ۲-۱ انگلیس از آرژانتین در نیمه نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، درگیریهایی میان هواداران دو تیم در خیابانهای اطراف ورزشگاه رخ داد و نیروهای مسلح پلیس برای کنترل اوضاع وارد عمل شدند. دو هوادار از دو طرف درگیری در خیابانهای بیرون ورزشگاه با یکدیگر گلاویز شدند و سپس توسط مأموران بازداشت شدند. تصاویری نیز از درگیری چند هوادار آرژانتین با پلیس منتشر شد. در جریان این اتفاقات، گروهی از هواداران انگلیس در حالی که پیراهن سهشیرها را بر تن داشتند، با دستبند دیده شدند. تصاویر دیگری نیز از بازداشت هواداران و وقوع درگیریهایی از بیرمنگام تا نیویورک منتشر شده است. این اتفاقات پس از آن رخ داد که بازیکنان آرژانتین در جشن پیروزی مقابل انگلیس، بنری جنجالی درباره جزایر فالکلند بالا بردند. گروهی از هواداران آرژانتین نیز با در دست داشتن تابلویی جنجالی، مدعی حاکمیت کشورشان بر این جزایر شدند؛ جزایری که ساکنان آن در همهپرسیها با اکثریتی قاطع خواستار باقی ماندن در جایگاه قلمرو فرادریایی بریتانیا شدهاند. انگلیس در دیداری حساس برابر رقیب دیرینهاش تا آخرین لحظه برای پیروزی جنگید، اما در نهایت شکست خورد. به این ترتیب، دیگر خبری از پایان رویایی برای توماس توخل و انگلیس در نیوجرسی نخواهد بود و رویای پایان دادن به ۶۰ سال انتظار برای قهرمانی جهان نیز از بین رفت. انگلیس در حالی این مسابقه را واگذار کرد که تا شش دقیقه مانده تا پایان بازی پیش بود و حالا دشوار است تصور کنیم توخل چگونه میتواند بازیکنانش را برای دیدار بیاهمیت ردهبندی مقابل فرانسه در میامی آماده کند. وقتی آنتونی گوردون ۹ دقیقه پس از آغاز نیمه دوم روی ارسال مورگان راجرز گلزنی کرد، انگلیس عملاً یک پای خود را در فینال میدید. شانس نیز ظاهراً با سهشیرها یار بود؛ جردن پیکفورد ضربه نیکولاس گونزالس را مهار کرد و تیر دروازه نیز مانع گلزنی الکسیس مکآلیستر شد. اما توخل همان اشتباهی را مرتکب شد که بسیاری از سرمربیان انگلیس در سالهای گذشته انجام داده بودند: تیمش بیش از حد عقب نشست و دیگر راهی برای خارج شدن از فشار و انتقال توپ به جلو باقی نماند. توماس توخل قرار بود همان قطعه گمشدهای باشد که پازل انگلیس را کامل میکند؛ مربیای که بهتر از تمام مربیانی باشد که از زمان سر آلف رمزی روی نیمکت این تیم نشستهاند و سرانجام بزرگترین افتخار را برای انگلیس به ارمغان بیاورد. اما وقتی زمان تصمیمگیریهای بزرگ فرا رسید و او باید ارزش دستمزد و قرارداد سنگینی را که پیش از حضور در جام جهانی امضا کرده بود، ثابت میکرد، توخل هم به یکی دیگر از مربیانی تبدیل شد که انگلیس را تا آستانه موفقیت رساندند، اما نتوانستند آن را به قهرمانی برسانند.