تصمیمهای روبرتو پیاتزا برای جوانگرایی در تیم ملی والیبال ایران حالا و پس از ناکامی در رسیدن به المپیک لسآنجلس، بیش از هر زمان دیگری زیر ذرهبین رفته است. به گزارش "ورزش سه"، از زمانی که روبرتو پیاتزا هدایت تیم ملی والیبال ایران را بر عهده گرفت، یک سیاست مهم توسط این سرمربی ایتالیایی در پیش گرفته شد. پیاتزا پس از قبول هدایت تیم ملی و در توافق با فدراسیون والیبال اعلام کرد که قصد دارد یک تغییر نسل بزرگ در تیم ملی ایران شکل دهد. او در اولین گام یکی از آمادهترین بازیکنان تیم ملی، یعنی میلاد عبادیپور را کنار گذاشت؛ تصمیمی که البته تنها اقدام مهم او در مسیر جوانگرایی نبود. پیش از حضور پیاتزا در ایران، از نامهایی مانند امیر غفور، سیدمحمد موسوی و یکی دو بازیکن دیگر برای بازگشت به تیم ملی نام برده میشد، اما سرمربی ایتالیایی تصمیم گرفت هیچکدام از آنها را به تیم ملی دعوت نکند. سال اول حضور پیاتزا خوب پیش رفت و شاگردان او با قرار گرفتن در رتیه هشتم لیگ ملتها و همچنین حضور در جمع هشت تیم برتر قهرمانی جهان، عملکرد قابل قبولی را در سال ۲۰۲۵ به ثبت رساندند. با این حال، شرایط در سال ۲۰۲۶ کاملاً متفاوت بود. تیم ملی والیبال ایران باید در دو تورنمنت بسیار حساس، یعنی لیگ ملتها و قهرمانی آسیا، به میدان میرفت. لیگ ملتها از نظر رنکینگ اهمیت زیادی برای ایران داشت و در ادامه، قهرمانی آسیا از اهمیت بسیار بیشتری برخوردار بود؛ جایی که تیم ملی تقریباً آخرین شانس خود برای حضور در المپیک لسآنجلس را جستوجو میکرد. قهرمانی در این مسابقات میتوانست به معنای کسب مستقیم سهمیه المپیک باشد، اما این اتفاق رخ نداد و حالا حضور ایران در لسآنجلس به چیزی شبیه یک رویا تبدیل شده است. در این بین، برخی نقد مهمی را به سرمربی ایتالیایی تیم ملی وارد میکنند. منتقدان معتقدند در همه جای دنیا، در مقاطع حساسی که یک تیم ملی بیش از هر زمان دیگری به ستارههای خود نیاز دارد، سرمربی باید انعطاف بیشتری به خرج دهد. حضور بازیکنی مانند میلاد عبادیپور که همچنان در سطح اول والیبال اروپا بازی میکرد، شاید میتوانست در قهرمانی آسیا به تیم ملی کمک کند؛ بهخصوص اینکه ایران در این مسابقات به وضوح در بخش دریافت با مشکل مواجه بود. یکی دیگر از تصمیمات مورد بحث، عدم دعوت از آرمان صالحی بود. حسین حاجیکلاته در طول قهرمانی آسیا فرصتی برای حضور در میدان پیدا نکرد و کاملاً مشخص بود که پیاتزا اعتماد چندانی به این لیبروی جوان ندارد. از سوی دیگر، محمدرضا حضرتپور نیز در این مسابقات چندان فوقالعاده ظاهر نشد و شاید اگر رقیب جدی مانند آرمان صالحی در کنار او حضور داشت و در مقاطعی که حضرتپور دچار افت میشد به میدان میرفت، میتوانست کمک بزرگی به تیم ملی باشد. در پست پاسور نیز عدم استفاده از بازیکنی مانند علی رمضانی میتوانست مورد بحث باشد؛ بازیکنی که شاید در شرایط سخت و زمانی که فشار زیادی روی عرشیا بهنژاد ایجاد میشد، میتوانست به تیم کمک کند. عدم دعوت از امیرحسین توخته نیز یکی دیگر از تصمیمات بحثبرانگیز پیاتزا بود. هرچه بود، قهرمانی آسیا به پایان رسید و تقریباً رویای صعود ایران به المپیک نیز از بین رفت. البته تیم ملی در این تورنمنت عملکرد خوبی داشت و حتی در فینال نیز شجاعانه مقابل ژاپن قدرتمند و ترسناک بازی کرد، اما شاید اگر پیاتزا دستکم در همین تورنمنت که یکی از مهمترین مسابقات تاریخ والیبال ایران محسوب میشد، از تمام مهرههای در دسترس خود استفاده میکرد، نتیجه دیگری رقم میخورد. شاید حالا به جای ژاپن، این ایران بود که جشن صعود به المپیک لسآنجلس را برپا میکرد.
