همه روی سر و کول هم ریختهاند. دوربین یک لحظه چهره امیر قلعه نویی را نشان میدهد. نه هیجانی شده و نه فریاد میکشد. نهایت واکنش او شاید مشت کردن انگشتانش باشد، آن هم برای چند لحظه. این چنین است سرمربی ایران؛ آرام و به دور از هر گونه جوگیری. به گزارش صد آنلاین ، تیم ملی فوتبال ایران در حساسترین دیدار مرحله گروهی برابر مصر به تساوی یک بر یک رسید، نتیجهای که اگرچه امید صعود را زنده نگه داشت، اما سرنوشت شاگردان امیر قلعهنویی را به نتایج سایر مسابقات گره زد. مسابقهای پر از استرس، هیجان و فشار که روی سکوها و داخل زمین به وضوح قابل مشاهده بود. بازیکنان با تمام وجود برای کسب پیروزی تلاش میکردند، هواداران لحظهای آرام و قرار نداشتند، اما در میان تمام این التهابها یک نفر انگار در دنیای دیگری حضور داشت؛ امیر قلعهنویی. شاید مهمترین ویژگی رفتاری سرمربی تیم ملی، خونسردی عجیب او باشد. کافی است دوربین تلویزیونی چند ثانیه روی نیمکت ایران مکث کند. دست زیر چانه، چهرهای کاملاً بیاحساس و نگاهی که به سختی میتوان از آن فهمید تیمش در حال پیروزی است، مساوی کرده یا حتی در آستانه حذف قرار دارد. قلعهنویی کمتر پیش میآید که کنار خط فریاد بزند، کمتر دیده میشود که با حرکات دست یا واکنشهای احساسی بازیکنانش را به هیجان بیاورد و تقریباً هیچوقت اسیر جو مسابقه نمیشود. این ویژگی بدون تردید نقاط مثبت خودش را دارد. یک سرمربی آرام معمولاً میتواند در اوج فشار تصمیمهای منطقیتری بگیرد. وقتی همه درگیر احساسات هستند حضور فردی که آرامش خود را حفظ کرده میتواند به تیم نیز امنیت روانی بدهد. فوتبال پر از لحظاتی است که یک واکنش هیجانی از روی نیمکت میتواند تصمیمهای اشتباه را به دنبال داشته باشد و به همین دلیل خونسردی قلعهنویی یک امتیاز محسوب میشود. اما آیا همیشه این میزان از آرامش به سود تیم است؟ فوتبال فقط تاکتیک و برنامه نیست، فوتبال احساس هم هست. بسیاری از مربیان بزرگ دنیا در لحظات حساس با انرژی کنار خط، فریاد زدن، تشویق کردن یا حتی اعتراضهای حسابشده روحیه تیم خود را تغییر میدهند. گاهی بازیکنان نیاز دارند از کنار زمین شور و انگیزه بیشتری دریافت کنند. اینکه احساس کنند سرمربیشان نیز به اندازه آنها درگیر مسابقه است. در دیدار برابر مصر لحظاتی وجود داشت که ایران به یک جرقه احساسی نیاز داشت، لحظاتی که شاید یک واکنش پرشور از روی نیمکت میتوانست انرژی تازهای به تیم منتقل کند. البته هیچ تضمینی وجود ندارد که چنین رفتاری نتیجه مسابقه را تغییر میداد، اما فوتبال بارها نشان داده که انرژی یک مربی میتواند روی روحیه بازیکنان اثر بگذارد. امیر قلعهنویی شخصیت خاص خودش را دارد و بعید است در این سالها تغییر کند. او همیشه ترجیح داده احساساتش را کنترل کند و کمتر آنها را بروز دهد. این ویژگی در بسیاری از مواقع نقطه قوت او بوده است، اما شاید بد نباشد گاهی اوقات در حساسترین لحظات کمی از آن چهره بیاحساس فاصله بگیرد و با هیجان بیشتر روح تازهای به تیم ملی بدمد. شاید همین چند ثانیه شور و انرژی روزی تفاوت میان یک تساوی و یک پیروزی تاریخی را رقم بزند. جام جم انلاین
صدآنلاین
صدآنلاینصدآنلاین