نسرین نکیسا، بازیگر سینما و تلویزیون، با اشاره به بیکاری طولانی مدت خود که احساس دردناک فراموشی را به همراه داشته است گفت: آرزویم این است هیچ هنرمندی نگوید مدتهاست بیکارم. به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایرنا، نسرین نکیسا، بازیگر تلویزیون، سینما و تئاتر که به بهانه حضور در مینیسریال «متولد آوریل» از نسبت خود با تلویزیون، تجربه کلیشهشدن در سینما، اهمیت قصه در انتخاب نقش، ضرورت تولید مینیسریال برای مخاطب امروز و وضعیت معیشتی بازیگران سخن گفت و تاکید کرد: بازیگری هم یک شغل است و اگر هنرمند کار نکند، زندگیاش دچار مشکل میشود. نسرین نکیسا از آن دسته بازیگرانی است که بخش مهمی از تصویر عمومیاش برای مخاطب تلویزیون شکل گرفته است؛ بازیگری که از سالهای ابتدایی فعالیت خود با قاب تلویزیون شناخته شد، بعدها در سینما، تئاتر و نمایش خانگی نیز تجربههایی داشت، اما همچنان برای بسیاری از مخاطبان با نقشهایی در مجموعههای تلویزیونی و آثار مناسبتی به یاد آورده میشود. او که این روزها به بهانه حضور در مینیسریال «متولد آوریل» بار دیگر در قاب تلویزیون دیده شده، از چگونگی پیوستن به این پروژه، نسبت خود با تلویزیون، تجربه کلیشهسازی در کارنامه بازیگری، اهمیت مینیسریال برای مخاطب امروز و دشواریهای معیشتی هنرمندان سخن گفت. نکیسا درباره روند پیوستن خود به «متولد آوریل» گفت: دعوت به این کار مثل بسیاری از آثار دیگر برای من اتفاق افتاد. به عنوان بازیگر در این حوزه فعالیت میکنم و برای این نقش دعوت شدم. با کارگردان که پیش از این هم افتخار همکاری با ایشان را داشتم، گفتوگو کردیم، فیلمنامه در ادامه چند بار بازنویسی شد، اما در همان نسخه اولیه هم شخصیت برای من تعریف شده بود، دوستش داشتم و همکاری آغاز شد. وی درباره معیار اصلی خود برای پذیرش نقش توضیح داد و افزود: نخستین چیزی که برای هر بازیگر اهمیت دارد، دستکم برای من اینگونه است، قصه است. قصه برای من حرف اول را میزند و پس از آن تیمی که قرار است آن قصه را بسازد، بهویژه کارگردان اثر، اهمیت دارد. در این پروژه کارگردان برای من شناختهشده بود و حضور آقای احمد زالی به عنوان تهیهکننده نیز عامل مهمی بود، پیش از این با ایشان همکاری نکرده بودم، اما از منش و اعتبار کاریشان در فضای حرفهای بسیار شنیده بودم و همه این عوامل دست به دست هم داد تا حضور در این کار را بپذیرم. این بازیگر در پاسخ به این پرسش که آیا تلویزیون انتخاب اصلی و شخصی او بوده است یا مسیر کاریاش چنین رقم خورده، گفت: من از همان سالهای ابتدایی فعالیت، از دل تلویزیون دعوت به کار شدم، حدود ۳۴ یا ۳۵ سال پیش، از همین قاب وارد این حرفه شدم. پدرم از کارمندان سازمان بود و من از کودکی با این فضا آشنا بودم، طبیعی است که ورود به تلویزیون برایم بسیار هیجانانگیز بود؛ مثل بسیاری از کسانی که علاقهمندند وارد این حوزه شوند، شروع کار در صداوسیما برای من پر از لحظات جذاب بود. نکیسا با این حال تاکید کرد که فعالیتش را هیچگاه محدود به تلویزیون نمیداند و یادآور شد: برای من به عنوان بازیگر، رضایتبخش نبود که فقط در یک حوزه بمانم، کنار تلویزیون، تئاتر هم کار میکردم و ورود به سینما نیز بخشی از آرزوهایم بود. دلم میخواست فعالیتهایم گستردهتر شود و بهتر بتوانم خودم را نشان دهم. البته در سینما حضور چندان پرشماری نداشتم و در مجموع شاید ۱۰ یا ۱۲ اثر سینمایی در کارنامهام باشد. وی ادامه داد: آثار اولیهای که در آنها ظاهر شدم، مانند «آژانس شیشهای»، «پرندهباز کوچک» و «آخرین نبرد»، بیشتر مضامین معناگرا و اعتقادی داشتند، همین موضوع باعث شد نوعی کلیشهسازی درباره من شکل گیرد. این برای هیچ بازیگری خوشایند نیست که در یک چارچوب بسته دیده شود. بازیگر باید بر اساس توانمندیهایش سنجیده شود، نه بر اساس تصویری که از چند نقش اولیه او ساخته شده است. وقتی نقشهایی خارج از آن قالب پیشنهاد نمیشود، انگار هنوز تصور میکنند این بازیگر فقط در همان فضا میتواند ظاهر شود و این برای من نه قابل قبول است و نه خوشایند. بازیگر مجموعههایی چون «کیمیا»، «یوسف پیامبر» و «احضار» تصریح کرد: انتخاب من فقط تلویزیون نبوده است؛ انتخاب من حوزه نمایش است. هر مدیومی که نمایش بتواند در آن بروز پیدا کند، برای من اهمیت دارد؛ تلویزیون، تئاتر، سینما، نمایش خانگی و هر بستر دیگری که امکان بازیگری و روایت فراهم کند. نکیسا در بخش دیگری از این گفتوگو، به ساخت مینیسریال در تلویزیون اشاره کرد و گفت: در یکی دو سال اخیر تولید مینیسریال بیشتر رواج پیدا کرده و این اتفاق خوبی است. من به عنوان بازیگر، مینیسریال را بیشتر میپسندم؛ البته همه چیز به محتوا و فیلمنامه بستگی دارد، اما تجربه نشان داده در آثار طولانیمدت، کمتر پیش میآید که مخاطب تا انتها با همان رضایت اولیه همراه بماند. گاهی اصطلاحاً به سریال آب بسته میشود، قصه کش پیدا میکند و مخاطب امروز این را نمیپسندد. وی درباره تفاوت مخاطب امروز با گذشته توضیح داد: تماشاگر امروز با تماشاگر سالهای قبل فرق کرده است، ذهن مردم امروز درگیر مسائل متعدد و مهم زندگی است و دیگر مانند گذشته فرصت یا تمرکز ندارد که بیدغدغه پای سریالی بسیار طولانی بنشیند. هرچه اثر جمعوجورتر باشد و حرف اصلی خود را زودتر و دقیقتر به مخاطب برساند، از اقبال عمومی بهتری برخوردار میشود. این بازیگر البته مجموعه «کیمیا» را یک استثنا در میان سریالهای طولانی دانست و گفت: همیشه استثنا وجود دارد. «کیمیا» از آن دست آثار استثنایی بود؛ سریالی ۱۳۰ قسمتی که قصههای متعددی در دل آن جریان داشت و هر کدام حرفی برای گفتن داشتند. از طرفی بسیار نوستالژیک بود و در مقطع زمانی متفاوتی پخش شد. شرایط امروز جامعه و درگیریهای ذهنی مردم با آن دوره فرق دارد. امروز شاید مخاطب کمتر بتواند با سریالهای ۱۰۰ یا ۱۳۰ قسمتی همراه شود، مگر اینکه اثر واقعاً ویژگیهای خاصی داشته باشد. نکیسا درباره آثاری از کارن
خبرآنلاین
خبرآنلاینخبرآنلاین