گاهی بزرگترین دشمن کیفیت، سرعت است. در سالهای اخیر خودروسازان زیر فشار رقابت، زمان توسعه محصولات جدید را به حداقل رساندهاند؛ روندی که اگرچه نوآوری را شتاب داده، اما همزمان فراخوانهای فنی و مشکلات نرمافزاری را نیز به شکل بیسابقهای افزایش داده است. آیا این مسابقه بیپایان برای عرضه خودروهای جدید، واقعا به نفع خریداران است یا صنعت خودرو در حال قربانی کردن دوام و قابلیت اطمینان به پای سرعت و هیجان بازار است؟ گاهی اوقات حس میکنید جهان با سرعتی حرکت میکند که دیگر با آن راحت نیستید. همه چیز در یک چشم به هم زدن تغییر میکند و فرصتی برای آرامتر پیش رفتن وجود ندارد. این شتاب بیامان به دقیقترین شکل ممکن در صنعت خودرو نیز دیده میشود؛ جایی که کمپانیها مدام در تلاشاند تا ماشینهایی بزرگتر، سریعتر و پر از آپشنهای پیچیده بسازند تا روی رقبا را کم کنند. اما آیا این فشار دائمی برای پیشرفت و عرضه سریعتر، واقعا به نفع خریدار است یا کیفیت خودروها را فدای سرعت میکند؟ فراخوانهای پیاپی؛ تاییدی بر شتابزدگی در تولید براساس گزارش motor۱، نگاهی به فراخوانهای متعدد خودروسازان بزرگ در سالهای اخیر که بخش زیادی از آنها به مشکلات نرمافزاری مربوط میشود، حقیقت تلخی را برملا میکند. خودروسازان از مهندسان خود میخواهند که پیچیدهترین سامانههای الکترونیکی و نرمافزاری را در فشردهترین زمان ممکن توسعه دهند. در این مسابقه بیپایان برای جلب توجه مشتریان جدید، کیفیت و دوام قطعات خیلی ساده از زیر دست در میرود و نادیده گرفته میشود. راهکار سادهای که فراموش شده است: افزایش طول عمر محصولات راهکار حل این مشکل شاید ساده به نظر برسد: طول عمر چرخهی تولید هر مدل را افزایش دهید. اگرچه اجرای این پیشنهاد برای مدیران بازاریابی سخت است، اما خودروسازان باید به خودشان زمان کافی بدهند تا تمام ایرادات و باگهای یک ماشین را قبل از عرضه نسل جدید برطرف کنند؛ نه اینکه خریدار را به «تستکننده» ماشین تبدیل کنند و او را مدام روانه تعمیرگاهها نمایند. تویوتا سالها از همین استراتژی پیروی کرد و اتفاقی نیست که سالهاست رتبه نخست فروش و رضایت کیفی در جهان را در اختیار دارد؛ چرا که ماشینهایش را تا زمانی که از دوام آنها مطمئن نمیشد، زودهنگام دستکاری نمیکرد. مردم خودرویی میخواهند که بتوانند روی آن حساب کنند واقعیت این است که اغلب خریداران قبل از هرچیز به دنبال یک خودروی قابل اطمینان هستند. یک ماشین میتواند از نظر طراحی قدیمی باشد، اما اگر خراب نشود، همچنان مشتریان را به نمایندگیها میکشاند؛ درست مانند تویوتا لندکروزر سری ۷۰ که با وجود گذشت بیش از چهار دهه از طراحی اولیه، هنوز در بخشهایی از جهان با تقاضای بالا به فروش میرسد. این نمونه ثابت میکند قدیمی بودن یک پلتفرم لزوما به معنای از رده خارج بودن آن نیست. نرمافزار؛ پاشنه آشیل خودروهای امروزی با این حال، چرایی این عجله هم قابل درک است. رقابت در صنعت خودرو هیچگاه تا این حد بیرحمانه نبوده و با همهگیر شدن هوش مصنوعی، تقاضا برای فناوریهای بهروز به اوج رسیده است. اما همین نرمافزارها به پاشنه آشیل خودروهای امروزی تبدیل شدهاند. تقویمهای فشرده توسعه باعث شده کمپانیها ابتدا ماشین را راهی جادهها کنند و بعداً با آپدیتهای نرمافزاری به دنبال رفع ایرادات آن باشند؛ رویهای که حجم بیسابقهای از فراخوانهای فنی را به همراه داشته است. تجربه شخصی؛ چرا خریداران هوشمند عجله نمیکنند؟ برای کسی که اولویت اولش در خرید ماشین «استهلاک پایین» است، این وضعیت نگرانکننده است. بسیاری از رانندگان سالها پای خودروی قدیمی خود میمانند، چون میترسند مدلهای جدیدتر به همان اندازه جانسخت نباشند. تجربه نشان داده که حتی خریدارانی که قصد خرید یک مدل جدید را دارند، اگر تا زمان «فیسلیفت میاندورهای» صبر کنند، خودرویی بسیار بیدردسرتر نصیبشان میشود؛ زیرا بیشتر ایرادات اولیه و نرمافزاری آن توسط کارخانه برطرف شده است. شتاب به سبک چینی؛ آیندهای که شاید خوشایند خریدار نباشد طولانیتر کردن دوره تولید هر مدل نه تنها هزینههای سرمایهگذاری کارخانهها را کاهش میدهد و قیمت تمام شده قطعات را پایین میآورد، بلکه هزینههای گارانتی را هم کم میکند. اما در دنیای واقعی، احتمال رخ دادن چنین اتفاقی بسیار کم است؛ چرا که امروزه همه تحت تاثیر سرعت چینیها قرار گرفتهاند. برندهای غربی اکنون تلاش میکنند زمان توسعه مدلهای جدید خود را تحت فشار رقبا به کمتر از دو سال برسانند. این یعنی چرخههای تولید قرار است از این هم کوتاهتر شوند؛ روندی که شاید برای تیترهای خبری جذاب باشد، اما قطعا خبر خوبی برای جیب و اعصاب خریداران نخواهد بود.
