در سایه حذف تلخ ایران، مرور یک خاطره که احتمالا آن را از یاد بردهاید. به گزارش ورزش سه، جلدی از روزنامه جهان فوتبال مربوط به روزهایی که مهدی هنوز دوران حضور خود در بالاترین سطح مدیریت فوتبال ایران در فدراسیون را آغاز نکرده و در نهایت چهرهوی بود که بین دو سمت مهم ریاست دو هیئت مدیره سپاهان یا ذوبآهن تاب میخورد. جهان فوتبال روزنامهای پیشرو و جذاب برای جوانهای ابتدای دهه ۱۳۸۰ بود که اغلب بچههای هفتهنامه تماشاگران در حال حاضر بوده و با سیاق خاص و متفاوت منتشر میشد. روزنامه موفقی که سعی میکرد از جریانهای سالم در فوتبال ایران حمایت کند. پروژه تیم ملی پس از حذف رقابتهای جام جهانی ۲۰۰۲ کره و ژاپن و انتخاب برانکو ایوانکوویچ به عنوان سرمربی تیم ملی، نقطه عطفی بر فوتبال شکستخورده ایران در آن سالها بود. تیم پرستاره ایران پس از شکست در جام ملت آسیا لبنان ۲۰۰۰، صعود به جام جهانی کره و ژاپن را هم در یک غافلگیری از دست داد تا محسن صفایی فراهانی، رئیس وقت فدراسیون، برانکو ایوانکوویچ جوان و کم حرف را جایگزین میروسلاو بلاژویچ مشهور کند. برانکو با زیر نظر گرفتن لیگ، تیمی جوانتر را گرد هم آورد و در اولین میدان مهم در بازیهای آسیایی ۲۰۰۲ بوسان حاضر شد. رقابتی بس دشوار با حضور کره میزبان که به تازگی به مقام سوم جام جهانی رسیده و طلای فوتبال را با تمام وجود میخواست. اما این تیم ایران بود که با بازیکنان جوان و کم ادعایش موفق شد با خلق یک شگفتی و با شکست کره در نیمه نهایی و ژاپن در فینال، عنوان قهرمانی رقابتها را به دست بیاورد. طلایی که آخرین فوتبال فوتبال ما در بازیهای آسیایی بود و عمرش حالا ۲۴ سال رسیده است. روز گذشته در گفتگو مجتبی حسینی، خاطرات تیم بوسان را با هم مرور کردیم. تیمی که با حضور استوار کاپیتان یحیی گلمحمدی در قلب دفاع و بازیهای درخشان ستارگانی مثل جواد نکونام، محرم نویدکیا، جواد کاظمیان، علیرضا واحدی نیکبخت جلال کاملی مفرد، ایمان مبعلی و ... این جام طلایی رنگ را برای ایران به ارمغان آورد. جالب اینکه این تیم را تنها یک خبرنگار همراهی میکرد. سردبیر وقت روزنامه جهان فوتبال که حامی سرسخت برانکو و تیم جوانش بود. آن روز سرمربی تیم ملی فوتبال ایران متوجه شد که با وجود قهرمانی تیمش در بازی آسیایی با پیروزی دو بر صفر مقابل ژاپن با گلهای محسن بیاتینیا و جواد کاظمیان، مدالی به او تعلق نخواهد گرفت و مدالها را تنها بازیکنان بر گردن خواهند آویخت. البته این تنها خبر بد به برانکو نبود. او در بازگشت به ایران در حالی که پس از درخشش با تیم ملی در بازیهای آسیایی بوسان در انتظار قرارداد جدید و مشخص برای ادامه همکاری و ساماندهی یک تیم جدید برای جام ملتهای آسیا ۲۰۰۴ بود، با بیمحلی سرپرست وقت فدراسیون (محمد دادکان) پس از یک ماه از دست دادن وقت در تهران و نشستن پشت در اتاق سرپرست فدراسیون، راه خروج از ایران را در پیش گرفت تا همایون شاهرخی به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شود. دادکان همان زمان در مصاحبهای با روزنامه پاس جوان گفته بود تا زمانی که رئیس فدراسیون فوتبال ایران باشد، اجازه نمیدهد اجنبی روی نیمکت تیم ملی بنشیند... با این حال شکست تیم ملی ایران مقابل اردن و دخالت محسن مهرعلیزاده، رئیس سازمان تربیت بدنی، محمد دادکان را خیلی زود با واقعیات آشنا کرد و برانکو با ژستی پیروزمندانه به ایران بازگشت تا این بار یکی از مقتدرترین تیمهای تاریخ ملی در صعود به جام جهانی را بسازد و با یک تورنمنت درخشان در چین ۲۰۰۴، تیم ملی را هم به جام جهانی ببرد. مربیای که بعدها با حضور در پرسپولیس فصل درخشان دیگری را در ایران رقم زد و به همه ما آموخت که شخص سرمربی چه اهمیتی در موفقیت یا شکست تیمها دارد. البته گوش فوتبال ایران علاقمند به شنیدن نصایح و توصیهها نیست و از تجربیات موفقش هم استفاده نمیکند. ۲۴ سال گذشته و آقای تاج رئیس فدراسیون است و برانکو مشاور تیم ملی امارات و از حذف مفتضحانه تیم امید از بازی آسیایی هم ۲۴ ساعت میگذرد.
