مدافع اسبق استقلال تیم ملی معتقد است بعضی آدمها از روی حسادت به امیر قعه نویی حمله میکنند. نتایج تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ و حواشی که پس از آن به وقوع پیوست، همچنان یکی از سوژههای فوتبال ایران محسوب میشود. در همین رابطه رضا حسنزاده مدافع اسبق استقلال و تیم ملی که در هر دو تیم با امیر قلعه نویی نیز همبازی بوده، پیرامون ماجراهای اخیر حرفهای خاصی به خبرورزشی زد که توصیه میکنیم خودتان آنها را دنبال کنید: امیر قلعه نویی رفیق من است و گاهی اوقات شما باید از رفیق خودتان در روزهای حساس دفاع کنید. همه ما فوتبال بازی کردهایم و شرایط را کاملاً درک میکنیم. مطمئن باشید اگر وضعیت کشور در ماههای منتهی به جام جهانی جنگی نمیشد، امیر میتوانست بازیهای تدارکاتی بیشتر و بهتری انجام بدهد، در چنین فضایی قطعاً بازیکنان جوان هم فرصت پررنگتری برای نشان دادن تواناییهای خود پیدا میکردند و این انتقاد که میانگین سنی ایران بالا بود، تا این اندازه خود را نشان نمیداد ولی وقتی شرایط کاملاً غیر عادی شد و ما نه تنها برای انجام دیدارهای تدارکاتی بلکه حتی برای مسافرت هم به مشکل برخوردیم، باید سطح توقع و انتظارات خودمان را با واقعیت موجود منطبق کنیم. در همان اردوی نوروزی تیم ملی بازیکنان اصلاً تمرکز کافی را نداشتند چون مملکت درگیر جنگ بود و آنها جدا از بحث نگرانی برای خانوادههای خود، اتفاقات تلخی همچون حمله به مدرسه در میناب را دیده بودند و دلشان به درد آمده بود. در این وضعیت نباید توقع داشته باشید که یک فوتبالیست بتواند با تمام وجود بازی کند. بازیکنان هم آدم هستند و احساسات دارند. برخی از منتقدان امیر قلعه نویی بهتر است سابقه خود در مربیگری را هم نگاه کرده و پس از آن با عدل و انصاف حرف بزنند. نمیشود بگوییم که چون من از امیر قلعه نویی خوشم نمیآید، او نباید سرمربی تیم ملی باشد! بعضی از منتقدان تیم ملی به امیر قلعه نویی و جایگاهی که در اختیار دارد، حسادت میکنند. این حقیقتی تلخ اما در عین حال غیر قابل انکار است. در کنار همه این موارد، رفتاری که علیرضا بیرانوند با علی دایی انجام داد را اصلاً قبول ندارم و تایید نمیکنم چون احترام گذاشتن به پیشکسوتان اصل بسیار مهمی در فوتبال است. علی دایی و کریم باقریش اشخاص بسیار بزرگی در فوتبال ما محسوب میشوند و من با هر دوی این عزیزان در تیم ملی همبازی بودهام بنابراین نمیتوانم بپذیرم که به چنین بزرگانی توهین شود. بحث پاداش تیم ملی خیلی ساده و مبرهن است. چطور وقتی یک سرمربی خارجی چنین پولی را دریافت کند، میگوییم حقش بوده و مصوبه فدراسیون را دارد اما وقتی یک فرد ایرانی به آن دست یابد، همه داد و فریاد میکنند!؟
