روزنامه اصولگرا: دشمن نمی‌خواهد تجمعات خیابانی تعطیل شود یا بی اثر باشد، بلکه می‌خواهد جهت آن را به سمت اختلاف‌افکنی ببرد/ هر اندازه این روایت تقویت شود، قدرت چانه‌زنی ایران در عرصه بین‌المللی کاهش می‌یابد/ از این رو دعوت به رفتار اخلاقی، هرگز به معنای مخالفت با حضور مردم در خیابان نیست

روزنامه جوان نوشت: دشمن نیز دقیقاً همین نقطه را هدف گرفته است. راهبرد او، تعطیل کردن یا بیاثر ساختن حضورهای مردمی نیست، بلکه تغییر ماهیت آنهاست. با برجستهسازی دوگانههای کاذب، القای اختلاف میان مردم و مسئولان، یا تقابل میان میدان و دیپلماسی، تلاش میکند وحدت ملی را به شکاف سیاسی تبدیل کند. روزنامه جوان نوشت: حضور مردم در خیابان، صرفاً یک تجمع سیاسی نیست، تجلی اراده ملی است. این حضور، پیام روشنی دارد؛ ملت ایران از جمهوری اسلامی، منافع ملی و حقوق قانونی خود حمایت میکند و خواهان مذاکرهای عزتمند، هوشمندانه و نتیجهبخش است. امروز در ایران، یک واقعیت انکارناپذیر وجود دارد؛ کلیت نظام، مردم، دولت و حتی تیم مذاکرهکننده نسبت به امریکا اعتماد ندارند. این بیاعتمادی، یک احساس زودگذر یا شعار سیاسی نیست، محصول تجربهای روشن و پرهزینه است. بنابراین مطالبه مردم برای رعایت شروط و خطوط قرمز، ریشه در تجربه دارد، نه در احساسات. از همینرو، تأکید بر شروطی که رهبر انقلاب برای مذاکرات ترسیم کردهاند، نه مانع دیپلماسی، بلکه تضمینکننده موفقیت آن است. مذاکره زمانی ارزشمند است که ابزار تأمین حقوق ملت باشد، نه مسیری برای تکرار تجربههای تلخ گذشته. در عین حال، باید به یک نکته مهم توجه داشت. مطالبهگری مردمی هرگز به معنای اختلاف میان مردم، دولت، نظام یا تیم مذاکرهکننده نیست. جمهوری اسلامی در مقاطع حساس، همواره بر پایه یک «اتحاد مقدس» پیش رفته است؛ اتحادی که مردم، دولت، نیروهای مسلح و سایر ارکان کشور را در کنار یکدیگر قرار داده است. این همبستگی، سرمایه اصلی ایران در برابر فشارهای خارجی بوده، هست و خواهد بود. مطالبهگری زمانی ارزش خود را حفظ میکند که منطقی، مستدل، قانونمند و مسئولانه باشد. نقد و مطالبه، حق مردم است، اما این حق نباید به متهمسازی، توهین، تخریب شخصیتها، دوقطبیسازی جامعه یا تضعیف انسجام ملی منجر شود. مطالبهای که به شکاف داخلی بینجامد، دیگر مطالبه ملی نیست، بلکه ناخواسته در خدمت راهبرد دشمن قرار میگیرد. دشمن نیز دقیقاً همین نقطه را هدف گرفته است. راهبرد او، تعطیل کردن یا بیاثر ساختن حضورهای مردمی نیست، بلکه تغییر ماهیت آنهاست. با برجستهسازی دوگانههای کاذب، القای اختلاف میان مردم و مسئولان، یا تقابل میان میدان و دیپلماسی، تلاش میکند وحدت ملی را به شکاف سیاسی تبدیل کند. هر اندازه این روایت تقویت شود، همان اندازه قدرت چانهزنی ایران در عرصه بینالمللی کاهش مییابد. از اینرو، دعوت به رفتار منطقی، قانونمند و اخلاقی، هرگز به معنای مخالفت با حضور مردم در خیابان نیست. برعکس، هدف آن حفظ اصالت، اعتبار و اثربخشی این حضور است. راهپیماییهای مردمی زمانی بیشترین اثر را دارند که در چارچوب قانون، همراه با حفظ وحدت ملی و فارغ از هرگونه رفتار هیجانی یا اختلافافکنانه برگزار شوند. امروز بیش از هر زمان دیگری، ایران به حفظ این سرمایه بزرگ نیاز دارد؛ سرمایهای به نام اتحاد ملی. سرمایهای که در آن مردم، دولت، نیروهای مسلح و تیم مذاکرهکننده، نه در برابر یکدیگر، بلکه در کنار یکدیگر و ذیل راهبردهای کلان نظام، از منافع و امنیت کشور دفاع میکنند. این وحدت، مهمترین پشتوانه قدرت ملی در میدان و پشت میز مذاکره است و باید از هر اقدامی که آن را تضعیف یا دچار دوگانگی کند، پرهیز شود.