یکی از ضعفهای آشکار تیم ملی مقابل ازبکستان، نداشتن هافبکی بود که بتواند جریان بازی را در میانه زمین در اختیار بگیرد؛ خلأیی که باعث شد برنامه هجومی ایران در بخش قابل توجهی از بازی نامشخص و قابل پیشبینی باشد. یکی از مشکلات فنی تیم ملی ایران مقابل ازبکستان در هر دو نیمه، خلأ یک هافبک بازیساز و صاحب توانایی در عملیات چرخاندن توپ بود. نامشخص بودن برنامه تیم ملی در هر دو نیمه نیز تا حد زیادی از همین مسئله نشأت میگرفت؛ چراکه متأسفانه بازیکنان خلاق، هافبکهای بازیساز و توپپخشکن، عملاً در تیم ملی وجود خارجی ندارند. خوشبختانه هنوز کادرفنی تیم ملی اعلام نکرده که در این بازی، که برای چندمین بار مقابل ازبکستان شکست خوردیم، تیم برتر میدان بوده و در پلنهای A و B موفقتر از حریف عمل کرده است! اما اگر یک بار دیگر فیلم این بازی را ببینیم، متوجه میشویم که به دلیل فقدان هافبک وسط، بازیکنان خلاق و بازیساز، تیم ملی عملاً برنامه مشخصی برای مقابله با ازبکستان نداشت. حضور بازیکنی مثل سعید عزتاللهی که متأسفانه فاقد انعطاف، جسارت و خلاقیت لازم در میانه زمین است، گرهی از مشکلات فنی تیم ملی باز نمیکند. عزتاللهی بیشتر یک هافبک تخریبچی و تدافعی است و نمیتوان از او انتظار داشت بهتنهایی وظیفه یک بازیساز را هم بر عهده بگیرد. از طرف دیگر، کادرفنی ترجیح داده احمد نوراللهی را بهطور کامل نادیده بگیرد و مهدی قایدی، یکی از فانتزیستهای سرعتی فوتبال ایران، نیز در اردوی اخیر حضور نداشته باشد. البته سرمربی تیم ملی مختار است هر بازیکنی را که میخواهد در فهرست نهایی خود قرار دهد؛ بحث ما اصلاً انتخاب یک بازیکن خاص نیست. بحث بر سر یک خلأ تاکتیکی است. وقتی حریف فشار لازم را به خط دفاع و مدافعان تیم ملی وارد میکند، یکی از دلایل گرفتار شدن مدافعان و از دست رفتن راههای خروج از فشار، میتواند فقدان هافبکهایی باشد که بتوانند توپ را در میانه زمین بگیرند، بازی را بچرخانند و با پاسهای رو به جلو، تیم را از زیر فشار خارج کنند. تیم ملی مقابل ازبکستان بارها در همین مشکل گرفتار شد؛ توپ از خط دفاع خارج میشد، اما در میانه زمین کسی نبود که با خلاقیت و جسارت، ریتم بازی را تغییر دهد و مسیر تازهای برای حمله بسازد. در اغلب دقایق بازی، تیم ملی نه تنها برنامه هجومی مشخصی نداشت، بلکه حتی در چرخاندن توپ و عبور از فشار حریف هم با مشکل مواجه بود. این دیگر یک اتفاق تصادفی نیست؛ وقتی چنین مشکلی بارها در بازیهای تیم ملی تکرار میشود، باید پذیرفت که موضوع از یک مسابقه فراتر رفته و به یک ایراد فنی جدی در ساختار تیم تبدیل شده است. تیم ملی هافبک میخواهد؛ نه فقط برای پر کردن یک پست در ترکیب، بلکه برای فکر کردن، بازیسازی و تغییر دادن جریان مسابقه.
