زنی که ۵۰ سال به دنبال پسر ناپدید شده‌اش بود، درگذشت

«لیدیا استلا مرسدس»، مشهور به «تاتی آلمیدا»، فعال برجسته حقوق بشر آرژانتین و رئیس سازمان «مادران میدان مایو»، در سن ۹۵ سالگی درگذشت. به گزارش خبرفوری، او بیش از پنج دهه از عمر خود را صرف جستوجوی سرنوشت پسرش، آلخاندرو، و هزاران قربانی ناپدیدشده دوران سرکوب سیاسی در آرژانتین کرد. تاتی آلمیدا در سال ۱۹۳۰ در بوئنوسآیرس متولد شد و سالها به عنوان معلم فعالیت میکرد. زندگی او در ژوئن ۱۹۷۵ برای همیشه تغییر کرد؛ زمانی که پسر ۲۰ سالهاش، آلخاندرو آلمیدا، دانشجوی پزشکی و فعال سیاسی، توسط گروههای شبهنظامی ضدکمونیست ربوده شد و هرگز اثری از او به دست نیامد. این اتفاق چند ماه پیش از آغاز رسمی دیکتاتوری نظامی آرژانتین رخ داد؛ دورانی که هزاران نفر در آن ناپدید شدند و بعدها با عنوان «ناپدیدشدگان» شناخته شدند. اندوه از دست دادن فرزند، تاتی را به یکی از شناختهشدهترین چهرههای جنبش حقوق بشر آرژانتین تبدیل کرد. او در سال ۱۹۷۹ به «مادران میدان مایو» پیوست؛ گروهی از مادرانی که از سال ۱۹۷۷ هر هفته در میدان مایو، مقابل کاخ ریاستجمهوری آرژانتین، گرد هم میآمدند و خواستار روشن شدن سرنوشت فرزندان ناپدیدشده خود میشدند. روسری سفید این مادران به نماد جهانی مبارزه برای حقیقت و عدالت تبدیل شد. آلمیدا طی دهههای بعد به یکی از مهمترین صداهای دفاع از «حافظه، حقیقت و عدالت» در آرژانتین بدل شد. او بارها تأکید میکرد که مبارزه برای روشن شدن سرنوشت قربانیان دیکتاتوری هرگز نباید متوقف شود و جمله مشهورش این بود: «تنها مبارزهای شکست میخورد که رها شود.» حتی در سالهای پایانی عمر، زمانی که ناچار بود با ویلچر در مراسمها حاضر شود، همچنان در تجمعها و راهپیماییهای حقوق بشری شرکت میکرد. در مارس امسال نیز در مراسم پنجاهمین سالگرد کودتای نظامی آرژانتین حضور یافت و بر ضرورت حفظ حافظه تاریخی کشور تأکید کرد. درگذشت او موجی از اندوه در سراسر آرژانتین به راه انداخت. سازمانهای حقوق بشری، فعالان مدنی و شخصیتهای سیاسی از او به عنوان نماد مقاومت، امید و پایداری یاد کردند. کریستینا فرناندس د کرشنر، رئیسجمهور پیشین آرژانتین، او را «مبارزی خستگیناپذیر که به زندگی معنا بخشید» توصیف کرد. تاتی آلمیدا بدون آنکه هرگز از سرنوشت نهایی پسرش آگاه شود، چشم از جهان فروبست. با این حال، میراث او در مبارزه برای حقوق بشر و دادخواهی قربانیان دیکتاتوری نظامی آرژانتین همچنان زنده خواهد ماند؛ میراث زنی که نیمقرن از زندگی خود را وقف جستوجوی حقیقت کرد و به یکی از نمادهای وجدان بیدار آمریکای لاتین تبدیل شد.