فوتبال ایران پس از شکست در بازیهای آسیایی هیروشیما ۱۹۹۴ ( ۳۲ سال پیش) در مقطعی بدون سرمربی در رده ملی به کار خود ادامه میداد. به گزارش ورزش سه، در دورههای مختلف فوتبال ایران، جستجوی فدراسیون فوتبال برای سرمربی تیم ملی شایعات بسیاری را پیرامون این صندلی داغ ایجاد کرده است. جلدهای هفته نامه آینه در روزهای اوج رسانههای مکتوب ورزشی در ایران، نشانگر فضایی است که در آن زمان در اطراف تیم ملی وجود داشته است؛ زمانی که داریوش مصطفوی، رئیس فقید فدراسیون فوتبال، به تازگی این مسئولیت را قبول کرده و به دنبال گزینهای برای واگذاری مسئولیت بود. آنطور که از تیترها پیداست، ایدههای مختلفی برای هدایت تیم ملی ایران مطرح شده و حتی صحبت از سرمربیگری مشترک علی پروین و ناصر حجازی بر سر زبانها افتاده بوده است. جالب اینکه خود علی پروین یک سال پیش از این اتفاق از سمت خود در تیم ملی عزل شده بود و در ابتدای دوران سکوت طولانیاش در فوتبال ایران بود. اما از آنجایی که مشخص بود ایده سرمربی مشترک حجازی و پروین رای نمیآورد، اسامی مربیان دیگری مثل اتو فیستر، سرمربی سرشناس آلمانی که بعدا هدایت تیم ملی عربستان نیز در دست گرفت، به گوش میرسید اما در نهایت محمد مایلیکهن که در آن زمان به عنوان دستیار سرمربی تیم جوانان از فدراسیون حکم گرفته بود، به عنوان سرمربی تیم ملی برگزیده شد. مایلیکهن پس از بازنشستگی از بازی در پرسپولیس، به عنوان دستیار علی پروین در تیم ملی و این باشگاه تجاربی کسب کرد و سرمربی تیم ملی فوتسال ایران هم بود که در آن زمان به آن فوتبال داخل سالن اطلاق میشد. مایلیکهن با با این تجارب اندک و در شرایطی که جامعه فوتبال ایران انتظار اعلام چنین اسمی را نداشت، با حمایت سازمان تربیت بدنی که در آن زمان به دنبال یک نسخه وطنی برای هدایت تیم ملی بود، او را جایگزین استانکو پوکلهپوویچ کرد و مایلکهن به مرور زمان تیمی تاریخی را در فوتبال ایران پایهگذاری کرد و نتایج درخشانی در جام ملتهای آسیا ۱۹۹۶ گرفت. البته خود مایلیکهن هم بعد از شکست مقابل قطر در مسابقات مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۸ پس از سه سال و اندی کار به عنوان سرمربی تیم ملی از شغل خود کنار گذاشته شد.
