چهارشنبه، نوزدهمین روز از دومین ماه دو سال قبل بود که پسران تیم ملی فوتسال ایران پس از درخشش در جام ملتهای آسیا و کسب سیزدهمین عنوان قهرمانی در قاره کهن به دیدار رهبر شهید انقلاب اسلامی مشرف شدند؛ دیداری که هنوز هم بخشهایی از آن آنقدر شیرین و در عین حال دلتنگکننده و احساسی است که هر زمان وحید شمسایی یا پسرانش روایتش کردهاند، لبخندی تلخ زدهاند و چشمهایشان را اشک پر کرده. حضرت آقا در آن دیدار گفتند، شنیدند، تمجید کردند و سفارشاتی را مبذول داشتند تا در آن چند ساعت دیدار، زمان متوقف شود و همه محو فضایی شوند که حالا دیگر نیست. ملیپوشان فوتسال ایران اما دو سال بعد و در پانزدهمین روز از تیرماه، نشان دادند رسم وفا و معرفت را خوب آموختهاند و میدانند که چه فقیه و قائد بزرگی را از دست دادهایم. حضور پرشور در آئین باشکوه تشییع پیکر و وداع با قائد شهید امت، آقای شهید ایران، حضرت آیتالله العظمی سیدعلی حسینی خامنهای را مردم رقم زدند و فوتبالیها و ملیپوشان فوتسال، قطرهای در این دریای عظیم بودند. تا نشان بدهند دلشان برای آقا تنگ میشود، تا بگویند هنوز هم شیرینی آن دیدار یادشان هست، تا ثابت کنند پای مملکت و کشور و عشق به ایران که برسد، مثل همیش پای عشقشان میمانند و این عشق را به رخ همه دنیا میکشند فوتبالیها و فوتسالیها در بدرقه روز دوشنبه میگریستند چون آقای کشوردوست را درک کرده بودند. بدرود آقای خوبیها، پدر ایران.
افکارنیوز
افکارنیوزافکارنیوز