جام جهانی برای تیم ملی ایران تمام شد، اما هنوز یک سؤال مهم درباره تیم ملی بیپاسخ مانده؛ سؤالی که کادرفنی ناچار است روزی به آن پاسخ بدهد در فوتبال، بعضی سؤالها آنقدر سادهاند که جواب ندادن به آنها، از هر پاسخی عجیبتر است. دنیس اکرت، مهاجم شاغل در فوتبال اروپا، با تبلیغات فراوان به تیم ملی دعوت شد: گفته شد یکی از پروژههای مهم کادرفنی است. گفته شد میتواند به خط حمله ایران کمک کند. گفته شد برای گرفتن مجوز بازیاش، ماهها تلاش شده است. اما وقتی جام جهانی آغاز شد، انگار همه آن حرفها فراموش شدند. دنیس حتی یک دقیقه هم فرصت بازی پیدا نکرد. اینجاست که یک سؤال کاملاً منطقی مطرح میشود: اگر این بازیکن کیفیت لازم را نداشت، چرا اصلاً به تیم ملی دعوت شد؟ و اگر کیفیت لازم را داشت، چرا حتی در شرایطی که ایران برای گل زدن مشکل داشت، یک دقیقه هم به میدان نرفت؟ این سؤال، نه حمله به بازیکن است و نه دفاع از او. اتفاقاً دنیس کمترین نقش را در این ماجرا دارد. مسئله، تصمیمی است که کادرفنی گرفته است. در فوتبال حرفهای، دعوت کردن یک لژیونر صرفاً برای نشستن روی نیمکت در جام جهانی، تصمیمی معمولی نیست. این یعنی یا ارزیابی اولیه اشتباه بوده؛ یا ارزیابی نهایی. حالت سومی وجود ندارد. فوتبال، جای آزمون و خطا در بزرگترین تورنمنت جهان نیست. جام جهانی، محل آزمایش یک بازیکن نیست؛ نتیجه ماهها و حتی سالها ارزیابی و شناخت است. به همین دلیل، هنوز هم سادهترین سؤال درباره دنیس اکرت، بیپاسخ مانده است: اگر قرار نبود بازی کند، اصلاً چرا دعوت شد؟
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی