حیف است که آن مرد شجاع از دنیا برود

از لحظه انتشار خبر ورود رهبر شهید به نجف، این هوسه در کوچهها، موکبها و صحنهای حرم امیرالمؤمنین(ع) پیچید؛ نوحهای که برای عراقیها تنها یک شعر نیست، بلکه روایت وفاداری به مردی است که او را نماد شجاعت و ایستادگی میدانند. باشگاه خبرنگاران جوان - به محض انتشار خبر ورود رهبر شهید به نجف اشرف در رسانهها و شبکههای اجتماعی، شهر رنگ دیگری به خود گرفت. با وجود مدیریت منظم و دقیق مراسم از سوی حشدالشعبی، مردم عراق منتظر آغاز برنامههای رسمی نماندند. از همان ساعات اولیه، دستههای عزاداری به صورت خودجوش در خیابانهای منتهی به حرم، اطراف بارگاه امیرالمؤمنین(ع) و صحنهای مختلف شکل گرفت و عزاداران تا سپیدهدم بیدار ماندند تا با آغاز مراسم تشییع مردمی، در وداع با رهبر شهید حضور داشته باشند. وقتی از عزاداران میپرسی چرا برای این تشییع چنین بیتاب و مشتاق هستند، پاسخها تفاوت چندانی با هم ندارد. همه از روزهای سخت نبرد با داعش میگویند؛ از روزهایی که به باور آنان، ایران در کنار عراق ایستاد و رهبر شهید اجازه نداد این کشور در آتش تروریسم تجزیه شود. عراقیها می گویند: اگر ایران نبود، امروز عراق یک کشور واحد نبود و هر بخش آن زیر سلطه گروهی قرار داشت. دفاع از ایران و سرباز خامنهای بودن، دِینی است که بر گردن ما مانده است.این احساس، تنها در سخنرانیها دیده نمیشود، در فرهنگ شفاهی مردم عراق نیز جاری است. هر جا مجلس عزایی برپا بود، شاعران محلی و مداحان، اشعار حماسی را با لهجه شیرین عراقی میخواندند و حاضران با «یَزله» و هوسه(شعر حماسی)پاسخ میدادند؛ اما بیش از هر شعر و نوحهای، یک هوسه در همه جا تکرار میشد: «یا حیف اتموت العیاله» این هوسه از دل فرهنگ فولکلور عراق برخاسته است؛ ادبیاتی حماسی که در میان عشایر عراق و حتی عربهای خوزستان نیز هنگام یزله و رجزخوانی رواج دارد. در این فرهنگ، «العیاله» به معنای فردی دلیر، نترس و پیشتاز در میدان رویارویی است؛ کسی که در برابر دشمن عقبنشینی نمیکند و مظهر غیرت و شجاعت است.از همین رو، وقتی عراقیها میگویند: یا حیف اتموت العیاله مقصودشان صرفاً ابراز اندوه از مرگ یک شخصیت نیست؛ بلکه حسرت از دست دادن قهرمانی است که او را نماد قدرت، صلابت و شجاعت میدانند. ترجمه تحتاللفظی آن «حیف است که آن مرد شجاع از دنیا برود» است، اما در فضای عزاداری عراق، این هوسه معنایی عمیقتر دارد؛ سوگواری برای فقدان مردی که در حافظه جمعی آنان، با روزهای مقاومت و دفاع از عراق گره خورده است. شاید به همین دلیل بود که در نجف، پیش از آنکه سخنرانیها آغاز شود و پیش از آنکه مراسم رسمی شکل بگیرد، این هوسه بود که از میان جمعیت برخاست و بارها در صحنها و کوچههای اطراف حرمتکرار شد، هوسهای که برای بسیاری از عراقیها، خلاصه تمام حرفهایی بود که میخواستند در وداع با رهبر شهید بگویند. منبع: فارس