متأسفانه در جامعه ما اعتیاد به شکستن حرمتها هر روز بیشتر میشود و افراد از نظر آبرو و حیثیت در امان نیستند. به گزارش خبرآنلاین روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: یک روز در سالهای اول دهه 60 به آیتالله بهشتی تهمت دیکتاتوری میزدند و درباره زندگی خانوادگی و خانه و اموال او اخبار دروغی جعل میکردند تا او را از چشم مردم بیندازند و سرانجام هم بعد از ترور شخصیت به ترور فیزیکی او متوسل شدند و جنایت بزرگ هفتم تیر را به وجود آوردند. این، کار منافقین بود ولی متأسفانه سیره زشت منافقین بعدها به راه و روش عدهای از کسانی که طرفدار انقلاب و مدافع نظام جمهوری اسلامی بودند تبدیل شد. تهمت زدن، نسبتهای ناروا دادن و افراد را به شکلهای مختلف طرد کردن به تدریج به یک ابزار برای خارج ساختن این و آن از قدرت و تصاحب قدرت توسط گروه و دسته دیگر تبدیل شد و در عین حال که از نظر عامه مردم امری بسیار زشت محسوب میشود برای مرتکبین این روش امری عادی تلقی شد. مشکل اصلی هم از همین عادی شدن زشتیها شروع میشود. زشتیها وقتی عادی جلوه داده میشوند و قبح ارتکاب آنها در نگاه مردم پنهان میشود، جامعه به دام انحطاط اخلاق سیاسی میافتد که یک بیماری بزرگ است.بیماری بزرگتر اینست که جنگ قدرت با توسل به ابزار کثیف تهمت زدن و طرد کردن و رمی افراد به یک چرخه تبدیل میشود و براساس قاعده «آسیاب به نوبت» در جریان گردش روزگار به سراغ همه حتی بانیان خود میرود. افرادی که نسبت به دیگران بیحرمتی کردند و یا در برابر بیحرمتی به دیگران سکوت کردند و بیتفاوت بودند، بعد از گذشت مدتی خودشان در معرض قرار گرفتند و دچار همان عارضهای شدند که در برابرش بیتفاوت بودند. این، سنت روزگار است که اگر در برابر خلاف بیتفاوت باشی یا به نحوی با آن همراهی کنی روزی خلافکاران به سراغ خودت هم خواهند آمد . حیرانی جامعه ما از رهگذر قربانی کردن انسانهای اهل خدمت متأسفانه از حد و اندازه گذشته. تعدادی از آنها را دشمن هدف ترور و انفجار قرار داد و از ما گرفت و تعدادی هم قربانی جنگ قدرت گردیده و از گردونه خارج شدند. دشمن همچنان فعال و برای قربانی گرفتن در حال رصد کردن است. آنچه بشدت سؤالبرانگیز است اینست که ما خودمان چرا با دمیدن در تنور تفرقه، تهمت، افترا و کینهتوزی تعداد قربانیان را افزایش میدهیم؟ چرا اجازه میدهیم هر روز یک یا چند نفر از جمع مسئولین آماج تهمتها قرار بگیرند و از چرخه خدمت خارج شوند؟ ادامه این روند بهیچوجه به مصلحت کشور نیست. جامعه ما نیازمند کم کردن فاصله از اخلاق حاکمیتی است. ما باید فرمان قرآنی «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأصْلِحُوا بَیْنَ أخَوَیْکُمْ» را به عنوان یک فرهنگ در جامعه نهادینه کنیم، از جنگ قدرت فاصله بگیریم و با وحدت کلمه کشور را آباد و از تنگنظریها و خودمحوریها آزاد کنیم.
