حسن روشن که به صراحت لهجه معروف است در تازهترین اظهارات خود، عملکرد تیم ملی و قلعهنویی را نقد کرد. در تاریخ فوتبال ایران، برخی میان بزرگان هم استثنا هستند؛ یکی مثل علی دایی با رکورد گلهای ملی و یکی مثل نکونام با رکورد بازی ملی. حسن روشن هم یکی از همین استثناهاست؛ تنها بازیکن تاریخ این فوتبال که در هر چهار تورنومنت مهم فوتبال جهان با پیراهن ایران گل زده؛ از جام جهانی و بازیهای المپیک تا جام ملتهای آسیا و بازیهای آسیایی؛ ستاره بزرگ تاج که قهرمانی در آسیا و لیگ تخت جمشید و جام حذفی را در کارنامه دارد، لژیونر بوده و در کادنامه فوتبالی کم و کسری ندارد. ولی از همه این اعداد و ارقام مهمتر، جایگاه او از نظر محبوبیت نزد مردم است که هنوز هم کمتر کسی به امثال او و ناصر حجازی -در نسل طلایی قبل انقلاب- و دایی و عابدزاده و مهدویکیا -در نسل طلایی بعد انقلاب- رسیده است. حسن روشن آنقدر بزرگ و عزیز بود که خیلیها مثل علیرضا منصوریان، به خاطر او فوتبالیست و البته استقلالی شدند و از ظاهر تا حرکات او را در زمین تقلید میکردند. همین حسن روشن وقتی پس از سالها مربیگری در امارات در آغاز دهه ۸۰ به فوتبال ایران برگشت، تا آستانه تصدی نیمکت استقلال هم رفت. فقط عده معدودی از فوتبالیها میدانند آن شبی که حکم او صادر و قرار بود رسانهای شود و روز بعد مراسم معارفه او در تمرین استقلال برگزار شود، چه اتفاقی افتاد که شبانه این انتخاب وتو شد تا حسن روشن هرگز به نیمکت آبیها و آرزوی قلبی خود نرسد. صد البته جایگاه او در تاریخ فوتبال و دل مردم، نیازی به این عناوین و سمتها ندارد؛ جایگاهی که حسن روشن با حریت و آزادگی در تمام این سالها حفظ کرده و به یاد نداریم به خاطر خوشایند کسی حرف زده باشد. او همواره نظرش را گفته و حالا در تازهترین مصاحبه، ببینید که در مورد حرف طهمورث حیدری -عضو هیئترئیسه فدراسیون فوتبال- پس از جلسه اخیر که گفت پاداش ۱۴۰ میلیاردی به قلعهنویی «ناچیز» و پیشتر هم خود قلعهنویی گفته بود ایثار کرده و پاداش را بهجای دلاری ریالی گرفته است، چه میگوید: مگر چه اتفاقی افتاده؟ خدا رحم کرد تیم حذف شد! لابد اگر تیم صعود میکرد، به قلعهنویی و بازیکنان هر کدام یک استان میدادند. حسن روشن در بخشی دیگر از گفتوگوی خود درباره ادامه حضور قلعهنویی در تیم ملی هم گفت: اگر الان قلعهنویی سرمربی تیم ملی نباشد، کسی نیست جای او را بگیرد. اما قلعهنویی هم باید بداند این دیگر آخر خط است و باید بهترین نتیجه را با تیم در جام ملتهای آسیا بگیرد. او در همین دو پاراگراف، هم شرط انصاف در نقد را رعایت کرده و هم حقیقت را گفته است؛ آن هم بدون اهانت به کسی. اما نکته اینجاست که چندی قبل امیر قلعهنویی در تلویزیون، منتقدان نسبت به عملکرد خود در تیم و جام جهانی را با سوءاستفاده از شرایط کشور، بار دیگر، خائن و وطنفروش خطاب کرده و خواهان برخورد با تریبونهای آنان شده بود! وقتی تمام تریبونها و اهرمهای ناظر بر افکار عمومی را داری و حتی یک رسانه مستقل را هم تحمل نمیکنی که تنها مصاحبهای از یک بزرگ فوتبالی را منتشر کنند یا به قلم یک کارشناس نقدی فنی بر عملکرد تیم ملی نوشتهاند، معلوم است که تکلیف ستارههای دهه ۵۰ یا آنها که سابقه زندگی و بازی در خارج از کشور -بهخصوص امارات!- و طبعا اقامت این کشورها را دارند، چه خواهد بود. خیلی از بزرگان فوتبال ایران از ترس همین اتهام بزرگ، لب فرو بسته و حاضر نیستند انتقادات و نظراتی که در محافل خصوصی بر زبان میآورند را رسانهای کنند، به ویژه آنها که تمام ویژگیهای لازم برای خوردن برچسب «وطنفروش» را دارند! عدهای نیز حوصله حمله و توهین به خود در فضای مجازی را ندارند؛ گروهی استدلال میکنند که انتقادات بیفایده است و گوش شنوایی نیست و در نهایت، عدهای هم هستند که میخواهند در فوتبال داخلی کار کنند و از سرنوشت منتقدان خانهنشین (!) عبرت گرفتهاند. حال با مجموعه این دلایل و شرایط، تصور کنید کسی با محبوبیت حسن روشن و آن سابقه در دهه ۵۰ شمسی و کار و اجازه اقامت در امارات، چقدر باید شجاع باشد که این چنین مصاحبه کرده و نظرش را -درست یا غلط- بگوید! این اتفاق افتاده و روشن مثل همیشه، حرفهایش را زده و امیر قلعهنویی هم نمیتواند بگوید حسن روشن فوتبالی نیست یا از فضای جام جهانی و تیم ملی خبر ندارد.
